SCP-7999

میان ستاره‌ها ملاقاتم کن (Meet Me in the Stars)

نویسنده: عباسانتشار: ۳۰ آبان ۱۴۰۵۲ دیدگاه
امتیاز:۰
شماره: 7999
سطح ۳
کلاس محبوس‌سازی:
اقلیدسی
کلاس دوم:
ادغام‌شده
کلاس اختلال:
دارک
کلاس خطر:
توجه
طرحی از گونهٔ SCP-7999-3 از یادداشت‌های مأمور بازیل سیاس.

«زمانی خواهد رسید که انسان‌ها چشمانشان را تا دوردست‌ها خواهند گشود. آن‌ها باید سیاره‌هایی مانند زمین ما را ببینند.»
― کریستوفر رن




رویه‌های ویژه محبوس‌سازی: از آنجا که SCP-7999‏ تاکنون به یک سناریوی «کنار رفتن پرده» به‌صورت جزئی انجامیده است، تلاش‌های بنیاد باید بر خارج کردن این پدیده از حالت محرمانه و ادغام افراد SCP-7999-3‏ در جامعهٔ عمومی متمرکز باشد. این تلاش‌های ادغام زیر نظر کمیتهٔ ادغام سایت-120 قرار دارد. به همین ترتیب، گروه‌های دیپلماتیک و ارتباطی بنیاد باید روابط مثبت میان جامعهٔ SCP-7999‏ و بشریت را حفظ کنند.

هیچ‌یک از کارکنان بدون تأیید صریح اجازهٔ نزدیک شدن به SCP-7999-1‏ را ندارد. همهٔ افراد SCP-7999-3‏ که از SCP-7999-1‏ عبور می‌کنند باید در یک سابقهٔ رسمی ورود و خروج ثبت شوند.

شرح: SCP-7999‏ به ناهنجاری‌های به‌هم‌پیوستهٔ زیر اشاره دارد:

SCP-7999-1: کرمچاله‌ای که در 6 مارس 2027 در فاصلهٔ حدود 405,000 کیلومتری زمین پدیدار شد. این کرمچاله منظومهٔ شمسی را به GN-z11‏ پیوند می‌دهد، کهکشانی در صورت فلکی دب اکبر که حدود 32 میلیارد سال نوری از زمین فاصله دارد. تاکنون همهٔ تلاش‌ها برای عبور از این کرمچاله ناموفق بوده است.

تصویری ثابت از یک ویدیوی امنیتی که هنگام باز شدن SCP-7999-1 ضبط شده است.

SCP-7999-2: فراخورشیدی GN‏ 667Cc‏، که در سوی دیگر SCP-7999-1‏ دیده می‌شود. SCP-7999-2‏ در منظومهٔ محلی خود، آن‌گونه که از کرمچاله دیده می‌شود، حدود 250,000 کیلومتر از کرمچاله فاصله دارد.

SCP-7999-2‏ تقریباً هم‌اندازهٔ سیارهٔ مریخ است و نیروی گرانش آن 0.364 برابر گرانش زمین است. ترکیب جو SCP-7999-2‏ با جو زمین در دورهٔ کربونیفر قابل مقایسه است. SCP-7999-2‏ عمدتاً آبی است و حدود 85% از سطح سیاره را آب مایع پوشانده است. جزئیات مربوط به سطح سیاره در دست پژوهش بیشتر است.

SCP-7999-3: تمدن هوشمند بومی SCP-7999-2‏ که در محل با نام «کرادیدها» شناخته می‌شوند. افراد SCP-7999-3‏ بندپایانی شش‌پا هستند که از نظر ظاهری به Mantodea با جمجمه‌هایی بزرگ‌شده شباهت دارند. اندام‌های جلویی آن‌ها می‌توانند هم در نقش پا و هم در نقش دست به کار روند و در انتهای آن‌ها ساختاری سه‌انگشتی شبیه دست انسان وجود دارد. قد افراد SCP-7999-3‏ بین 1 تا 1.3 متر است.

SCP-7999-3‏ هوشمند هستند و تمدن آن‌ها در مقیاس کارداشف در ردهٔ نوع II‏ دسته‌بندی شده است. گمان می‌رود که بشریت با سرعت کنونی پیشرفتش بیش از 10,000 سال زمان لازم داشته باشد تا به سطح فناوری مشابهی برسد.

فاصلهٔ کنونی: تقریباً 655,000 کیلومتر


«ما واقعاً تنها نبودیم!»

«آیا آن‌ها شبیه ما هستند؟»

«نه، به هیچ وجه. جالب اینجاست که شباهت‌های ما اندک است، اگر اصلاً شباهتی در کار باشد. اما این اهمیتی ندارد. این کشف حاصل کار یک عمر است… نه، حاصل کار چندین عمر. و حالا سرانجام می‌بینیم. حالا سرانجام می‌دانیم که در این کیهان واقعاً تنها نبودیم.»

«خب حالا قدم بعدی چیست؟ برایشان پیامی بفرستیم؟ یا صبر کنیم تا اول آن‌ها حرف بزنند؟»

«سؤال‌ها زیادند. بگذار کارم را بکنم.»

«صبر کن… آن…»


پیوست 7999.1: جلسهٔ توجیهی SCP-7999‏


SCP-7999-1‏ در ابتدا در فاصلهٔ حدود 405,000 کیلومتری زمین، میان مدارهای زمین و زهره، پدیدار شد. به دلیل نزدیکی به زمین، SCP-7999-1‏ بی‌درنگ در سراسر نیمکرهٔ شمالی و بخش‌هایی از نیمکرهٔ جنوبی با چشم غیرمسلح دیده می‌شد. بنیاد بی‌درنگ کوشید تا از راه کنترل رسانه‌ها، پخش ‌های افشانه‌ای و به‌کارگیری ‌های هدفمند برای از بین بردن کامل توانایی بشر در دیدن SCP-7999-1‏، جلوی انتشار اطلاعات مربوط به آن را بگیرد. پس از آن تحقیق دربارهٔ SCP-7999-1‏ آغاز شد.

در عرض 12 ساعت پس از پدیدار شدن SCP-7999-1‏، مجموعه‌ای از 5 پیام به‌سرعت در شبکه‌های رادیویی جهانی پخش شد. بنیاد برای ترجمهٔ این پیام‌ها از Rosetta.aic‏ استفاده کرد. پس از 22 روز تحلیل توسط Rosetta.aic‏، پیام‌ها با موفقیت ترجمه شدند. ترجمهٔ همهٔ پیام‌های دریافتی چنین بود:

«سلام؟ صدای ما شنیده می‌شود؟ آیا این جهان می‌اندیشد؟»


پیوست 7999.2: 28 مارس 2027


سایت-120


نزدیک به نیم ساعت در سکوت کامل به پیام روی صفحهٔ رزتا خیره مانده بودیم. دیگر این کار برایمان عادتی تکراری شده بود: سر زدن به این اتاق تا ببینیم رزتا بالاخره رمز را شکسته است یا نه. می‌دانستیم که توانایی‌اش را دارد، می‌دانستیم که چنین چیزی در نظریه ممکن است، اما نه من و نه اشورث واقعاً انتظار نداشتیم که نتیجه بدهد. پیامی به زبان انگلیسی ساده، از یک تمدن بیگانه.

اشورث اولین کسی بود که سرانجام به حرف آمد.

دکتر دنیل اشورث: …و فقط همین را گفتند؟

مأمور بازیل سیاس: این پیام‌ها را بیشتر از آن‌که بتوانم بشمارم از رزتا رد کرده‌ام و تنها چیزی که می‌گیرم همین است. رزتا ضریب اطمینان 99% دارد و تنها دلیل اینکه صددرصد نیست، چند خطایی است که همان اوایل راه‌اندازی‌اش رخ داد. من به این ترجمه کاملاً اطمینان دارم.

اشورث: برای چنین جملهٔ کوتاهی نویسه‌های خیلی زیادی است. O5‏ها در این باره چه گفتند؟

سیاس: اولش؟ حسابی از کوره در رفتند که یک‌دفعه همهٔ جمعیت سیاره می‌توانستند ناهنجاری‌ای را ببینند که همین‌طور آنجا در آسمان نشسته بود. خوب شد که رسیدن پیام‌ها چند ساعتی طول کشید، چون تا جایی که شنیده‌ام آن مدت را صرف بحث بر سر این کردند که آیا همهٔ مردم روی سیاره را بیهوش کنند و یک سپر روی سیاره بکشند تا همچنان وانمود کنند آن چیز وجود ندارد یا نه.

اشورث: آره، ولی حالا چه؟

سیاس: خب، به همین دلیل سراغ من آمدند و به همین دلیل دارم با تو حرف می‌زنم. کمی با هم صحبت کردیم. اِم، خب، فکر کنم بیشتر از آنکه صحبت باشد، «آرام کردنشان و پایین آوردنشان از لبهٔ پرتگاه» بود. تلاش‌های سایت-120 را یادشان انداختم و به نظر می‌رسید همین بیشترشان را قانع کرد که راه دیگری را امتحان کنند. می‌خواهند ما با آن‌ها حرف بزنیم و شاید حتی آن‌ها را در دنیای خودمان ادغام کنیم.

اشورث: این… به طرز عجیبی بزرگ‌منشانه است.

سیاس: می‌توانستم کل گفت‌وگو را برایت تعریف کنم، ولی راستش واقعاً آن‌قدرها جالب نبود. تو هم به اندازهٔ من می‌دانی که زمانه دارد عوض می‌شود، اشورث. کاری که همهٔ شما اینجا در 120 کرده‌اید ثابت می‌کند که واقعاً می‌توانیم برداشتن آن قدم‌ها را برای کنار زدن پرده، ذره ذره، شروع کنیم. داریم به جایی می‌رسیم که شاید، فقط شاید، بشریت بتواند تحمل کند که بداند ناهنجاری‌ها وجود دارند.

لبخندی روی لب‌های اشورث نشست.

اشورث: اگر O5‏ تأییدش کرده، من کاملاً موافقم. بیا یک پاسخ پیش‌نویس کنیم.


پس از کمی بحث، بنیاد پیام زیر را در پاسخ فرستاد:

سلام. بیایید حرف بزنیم.


پیوست 7999.3: 3 آوریل 2027


پس از مجموعه‌ای از پیام‌ها که از طریق Rosetta.aic‏ فرستاده و دریافت شد، تمدن بومی SCP-7999-2‏ پذیرفت که نماینده‌ای برای دیدار با نمایندگان بنیاد بفرستد. از آنجا که بشر نمی‌تواند از SCP-7999-1‏ عبور کند، نمایندگان SCP-7999-2‏ پذیرفتند که در یکی از سایت‌های بنیاد روی زمین دیدار کنند. کمیتهٔ ادغام بنیاد برای آسان‌تر کردن روند ادغام پیش از پذیرش نمایندگان، شروع به خارج کردن یافته‌های اولیهٔ SCP-7999‏ از حالت محرمانه برای دولت‌های جهان و عموم مردم کرد.

در 3 آوریل 2027، دو نماینده از SCP-7999-2‏ به سایت-120 بنیاد رسیدند. هر یک از آن‌ها لباس‌های ویژه‌ای به همراه داشتند که به آن‌ها امکان می‌داد در شرایط محیطی زمین زنده بمانند. کارکنان بنیاد با رضایت صریح آن‌ها، Rosetta.aic‏ را در هر لباس نصب کردند تا ارتباط آسان‌تر شود. سابقهٔ تعاملات میان مأمور بنیاد، بازیل سیاس، و SCP-7999-3‏ در ادامه آمده است.


سایت-120


چند روز از دو سوی کرم‌چاله برای هم پیام فرستادیم و رزتا مترجم ما بود. آن‌ها مشتاق گفت‌وگو بودند؛ بعد از دریافت پاسخ اول ما، هفت بار پشت سر هم «سلام» فرستادند. گفت‌وگوها نسبتاً خیلی ساده بود. می‌خواستند بدانند ما خودمان را چه می‌نامیم، دنیای ما چیست و چه نوع موجود زنده‌ای هستیم، و ما هم همین‌ها را از آن‌ها پرسیدیم. ولی با پیام فقط تا حدی می‌شود پیش رفت، برای همین سرانجام توافق کردیم که با هم دیدار کنیم.

آن‌ها هیئتی فرستادند: دو نفر از هم‌نوعانشان که برایشان احترام زیادی قائل بودند. اول با یک تیم مواد خطرناک به استقبالشان رفتیم تا پیش از شروع جلسه مطمئن شویم به‌درستی ضدعفونی شده‌اند. لباس‌های مخصوصی پوشیده بودند که به آن‌ها اجازه می‌داد در جو زمین زنده بمانند، و ما از این فرصت استفاده کردیم و یک نسخه از Rosetta.aic‏ را روی هر دو لباس نصب کردیم تا ارتباط آسان‌تر شود.

نگران بودم جلسه پرتنش باشد یا ندانیم از کجا شروع کنیم. ولی به محض اینکه وارد شدم، یکی از فرستاده‌ها فوراً به طرفم هجوم آورد و شروع کرد به چنگ زدن و کشیدن صورتم. گونه‌هایم را ورز می‌داد و انگشت‌هایش را لای ریشم می‌کشید، و تمام این مدت حیرت و شیفتگی کاملی در رفتارش بود.

SCP-7999-3-B: ببین! نرم و شکل‌پذیرند، چه شگفت‌انگیز! و روی صورتشان مادهٔ کیتینی‌ای هست مثل جانوران پشم‌دار ما!

سیاس: اوه، اِم، سلام! من هم از آشنایی با شما خوشحالم—

آن یکی هم به او پیوست و موهایم را کشید. با صداهای جیرجیر و تق‌تق با هم حرف می‌زدند و همراهش پاهای جلویشان را به زمین می‌کوبیدند. بی‌صدا رو به اشورث لب زدم «نجاتم بده»، و او در جواب فقط لبخند زد.

SCP-7999-3-A: واقعاً شگفت‌انگیز است؛ فکرش را بکن که یک جانور پشم‌دار بتواند فکر کند. آن هم فقط با چهار اندام!

اشورث: از طرف بنیاد SCP‏، می‌خواهم به‌طور رسمی به هر دوی شما به سیارهٔ زمین خوشامد بگویم. حرف‌های زیادی برای زدن داریم، پس از شما دو نفر خواهش می‌کنم بیایید سر میز به ما بپیوندید و مأمور سیاس را ول کنید. نگران نباشید، یک دقیقهٔ دیگر می‌توانید دوباره صورتش را بکشید.

اشورث پوزخندی کمی معذب به من زد، در حالی که آن دو همچنان به من سیخونک می‌زدند و وارسی‌ام می‌کردند و حالا سراغ بازوهایم رفته بودند. انگشت وسطم را به او نشان دادم.

اشورث: پیش از اینکه کاری را شروع کنیم، شما دو نفر را چه صدا کنیم؟ الان در مستندات ما به ترتیب SCP-7999-3-A‏ و -B‏ نامیده می‌شوید، ولی راستش این زیادی است.

SCP-7999-3-A: نام می‌خواهند؟ بسیار خب. مرا کتادانکا می‌نامند.

SCP-7999-3-B: مرا کارتکان می‌نامند! اوه، کتادانکا، ببین! اندامش سفت است و یک ساختار اسکلتی محکم در درونش دارد!

آن‌ها همچنان با هم جیرجیر می‌کردند و اشورث سعی می‌کرد اوضاع را در دست نگه دارد.

اشورث: از هر دوی شما ممنونم. خب، شما بودید که آن پیام‌ها را فرستادید، درست است؟

کتادانکا: دقیق‌تر بگویم، خود من بودم. کارتکان هم عضو تیمی بود که در این کار دست داشت، ولی پیام را من فرستادم. ما… ما سرشار از شادی هستیم که گونهٔ شما توانست پاسخ دهد.

رزتا حتی میان زبان‌های آشنای انسانی هم در ترجمهٔ لحن مشکل داشت. با وجود این محدودیت، می‌فهمیدم که کتادانکا تا اندازه‌ای معذب است. خشک و بیش از حد رسمی به نظر می‌رسید. با این حال، با همهٔ این ناراحتی و رسمی بودن، باز هم با کمال میل مرا مثل یک آزمایش علمی بررسی می‌کرد. در آن لحظه نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و جلسهٔ هیئت‌مدیره‌ای را تصور کردم پر از همین موجودات که دربارهٔ کار و کاسبی حرف می‌زنند و دست‌هایشان را به هم می‌مالند.

سیاس: این برای ما هم فرصت فوق‌العاده‌ای است! هرچند باید بپرسیم هدف آن پیام چه بود.

کارتکان: دروازه میان دنیاهای ما باز شد و فرصت گفت‌وگو برای ما فراهم شد. ما در طول دوران‌ها پیام خود را به سیاره‌های بسیاری فرستاده‌ایم، ولی این نخستین سیاره‌ای بود که پاسخ داد. می‌خواهیم دیدار کنیم. گونهٔ اینجا نخستین گونه‌ای شبیه ماست که تا به حال دیده‌ایم! از وقتی دروازه باز شد از دور به این دنیا نگاه کرده‌ام و می‌خواهم ببینم این سیاره چه در خود دارد و مردم اینجا چه ساخته‌اند!

اشورث: پس امیدوارید یک تبادل فرهنگی داشته باشیم؟

کتادانکا: هر چه بتوان به ما نشان داد. می‌خواهیم بیاموزیم و در عوض آنچه داریم را به اشتراک بگذاریم، تا وقتی که هنوز زمان داریم.

سیاس: با جایی که کرم‌چاله قرار دارد، واقعاً نمی‌توانیم شما را از دنیا پنهان کنیم، و نباید هم این کار را بکنیم. فکر می‌کنم این چیزی است که هر دو طرف می‌توانند از آن سود ببرند.

اشورث: ما داشتیم روی این کار می‌کردیم که پرده را کم‌کم کنار بزنیم، ولی—

کتادانکا: پرده؟

اشورث: یک اصطلاح فنی است. این اسمی است که روی جدایی میان بشریت، یعنی گونهٔ ما، و چیزهایی که با علم نمی‌توانیم توضیحشان دهیم، گذاشته‌ایم.

کتادانکا: مطمئن نیستیم که منظورتان را می‌فهمیم.

اشورث: مطمئنم وقتی شروع کنیم، نمایندهٔ ما می‌تواند توضیح بدهد. ولی همان‌طور که می‌گفتم، آن کرم‌چاله در عمل پرده را یک‌شبه پاره کرد. هرچند می‌توانستیم شما را از دنیا پنهان کنیم، این کار هیچ فایدهٔ واقعی‌ای برای هیچ‌کدام از ما ندارد. تبادل فرهنگی احتمالاً بهترین راه برای این است که شروع کنیم به شناختن جامعهٔ شما و معرفی آن به جامعهٔ خودمان. من کاملاً موافقم.

کتادانکا: این خبری است که ما را سرشار از شادی می‌کند. ما پیشاپیش کارتکان را به عنوان نمایندهٔ خود برگزیده‌ایم، اگر قابل قبول باشد؟

اشورث: کاملاً قابل قبول است! با کمال میل اینجا و آنجا را به کارتکان نشان می‌دهیم. بازیل؟

سیاس: بله، این کار را من به عهده می‌گیرم.

دستم را به طرف کارتکان دراز کردم. به من خیره شد. هرچند احساساتش را مثل ما نشان نمی‌داد، می‌فهمیدم که گیج شده است. بعد از لحظه‌ای دست خودش را جلو آورد و من آن را در دستم گرفتم. کارتکان یکه خورد و خودش را عقب کشید و مرا به طرف میز کشاند. لحظه‌ای مکث کردم تا نفسم جا بیاید و بعد زدم زیر خنده.

سیاس: بیا، می‌توانیم از این به عنوان اولین تبادل فرهنگی‌مان استفاده کنیم. به این می‌گویند دست دادن.

یک بار دیگر دستم را جلو بردم.

سیاس: ما با آن سلام می‌کنیم.

کارتکان بار دیگر با تردید دستش را جلو آورد و من آن را در دستم گرفتم. وقتی شروع کردم به تکان دادن دستش، کارتکان جا خورد، ولی بعد با همان شدت جواب این حرکت را داد.


فاصلهٔ کنونی: تقریباً 550,000 کیلومتر


«بله؟ مشکلی هست؟»

«آن مختصات در جای نسبتاً خطرناکی است، نه؟»

«بله، از خطرهای این کار آگاهم. با این حال، آیا واقعاً می‌توانیم از کنار چنین فرصتی بگذریم؟ بعد از این همه مدت؟»

«من… گمان می‌کنم نمی‌توانیم.»

«ما باید بفهمیم. این فقط کنجکاوی علمی نیست. این حاصل کار میلیون‌ها عمر است. چیزی که سرانجام به ما اجازه می‌دهد با آرامش بمیریم، با این آگاهی که زندگی در آن بیرون، در آن سوی کیهان، ادامه دارد. اینکه بدانیم چیزی پس از رفتن ما زنده می‌ماند.»

«من هم به اندازهٔ هر کس دیگری در اینجا می‌خواهم آن‌ها را بشناسم، ولی آیا این مسیر واقعاً به این خطر می‌ارزد؟»

«باید بیرزد.»


سایت-120


کارتکان: اول قرار است چه چیزی را ببینیم؟

سیاس: راستش را بخواهی، واقعاً سخت است تصمیم بگیرم از کجا شروع کنم. بشریت گونهٔ یکدستی نیست؛ فرهنگ‌ها و جامعه‌های بی‌شماری هست که می‌شود نشانت داد، و هرکدام با دیگری فرق دارد. مجوز گرفته‌ام که تو را به بیرون از سایت ببرم، پس دنیا صدف ماست.

کارتکان در جواب جیرجیر کرد و پاهای جلویش را به هم مالید. یا ساعدهایش؟ هنوز نفهمیده بودم اندام‌های بالایی‌شان را که دست‌هایشان روی آن‌هاست چه بنامم. تا آن موقع دیده بودم کارتکان با هر شش زائده‌اش راه می‌رود، و پیدا کردن معادل این اندام‌ها در بدن خودمان کار سختی از آب درآمده بود.

سیاس: هوم؟ مشکلی هست؟

کارتکان: صدایی که واژه‌ها را ترجمه می‌کند، نمی‌فهمم چه گفت. «دنیا» و «ما» را فهمیدم، ولی «صدف» چیست؟ و چنین جمله‌ای چه معنایی دارد؟

ریز خندیدم.

سیاس: آهان، درست است. ببخشید، احتمالاً بهتر است از اصطلاح استفاده نکنم. «دنیا صدف ماست» فقط یعنی ما در موقعیتی هستیم که می‌توانیم از فرصت‌هایی که زندگی پیش رویمان می‌گذارد استفاده کنیم. انسان‌ها از این جور اصطلاح‌های کوچک زیاد دارند.

کارتکان: اوه! پس این صدف یعنی فرصت بزرگ! می‌توانم بگویم ارتباط میان دنیاهای ما صدف ماست!

کارتکان دوباره جیرجیر کرد و این بار تمام بدنش را بالا و پایین برد. خندیدم.

سیاس: کتادانکا قبلاً دربارهٔ پرده می‌پرسید، درست است؟

کارتکان: درست است. ما نمی‌فهمیدیم اشورث چه چیزی را توصیف می‌کرد. علم با گذشت زمان کافی می‌تواند هر چیزی را توضیح دهد، این‌طور نیست؟ برای مثال، علم می‌تواند توضیح دهد چرا انسان‌ها اسکلتی درون بدنشان دارند به جای بیرون آن. یقیناً اینجا چیزی نیست که با مطالعه نشود توضیحش داد؟

سیاس: اول چیزی دارم که نشانت بدهم؛ شاید کمی کمک کند.


فاصلهٔ کنونی: تقریباً 480,000 کیلومتر


«تمام شد.»

«…تمام شد. آنجا هستند. چقدر… زیباست.»


پیوست 7999.4: 4 آوریل 2027


سایت-120


کارتکان: خب، این واژهٔ «پرده» یعنی چه؟

سیاس: منظورمان از آن، پردهٔ رازداری است. چیزهایی که ما در بنیاد از دنیا پنهان می‌کنیم.

کارتکان دوباره همان صدای جیرجیر را درآورد و زائده‌هایش را به هم مالید.

سیاس: …شما هیچ‌وقت چیزهایی را که نمی‌فهمیدید پنهان نمی‌کردید؟

کارتکان: درست است. چه چیزی پنهان می‌شود؟

سیاس: خب، جهان طبق قواعد مشخصی کار می‌کند، درست است؟ حقیقت‌های ثابتی که هیچ‌وقت تغییر نمی‌کنند. مثلاً همین سیب را در نظر بگیر.

همان‌طور که رد می‌شدیم، سیبی را از روی میز یک نفر برداشتم.

سیاس: این سیب می‌تواند این‌جا باشد، یا روی سیارهٔ شما… اسمش را چه گفتی؟

کارتکان: نام خانهٔ ما «لانه» است.

سیاس: درست، می‌تواند این‌جا باشد یا روی لانه، اما اگر این کار را بکنم—

سیب را رها کردم و دیدیم که به زمین خورد و غلت خورد و دور شد.

سیاس: می‌افتد. البته روی دنیای شما آهسته‌تر می‌افتد، اما باز هم می‌افتد. گرانش یکی از همان ثابت‌هاست، درست است؟ اما اگر چیزی این قاعده را بشکند چه؟ چیزی که باید از آن پیروی کند؟ اگر سیب را رها کنم و در هوا شناور شود و دور شود چه؟

کارتکان: باید آن را بگیریم تا از دست نرود.

سیاس: این درست است، اما همه‌اش این نیست. ما وارد ماجرا می‌شویم و آن را پنهان می‌کنیم. پرده برای همین است، برای این‌که چیزهایی که قواعد دنیا را می‌شکنند از چشم مردم دور بمانند.

کارتکان: چرا؟

سیاس: کاش جوابی برایش داشتم. مأموریت بنیاد ایمن‌سازی، محبوس‌سازی و محافظت است. چیزهای زیادی این‌جا هستند که به دلیل خوبی این‌جا نگه داشته می‌شوند، چیزهایی که اگر رهایشان کنیم به خیلی‌ها آسیب می‌زنند. چیزهای زیادی هم این‌جا هست که من… ما کاش از اول مخفی‌شان نکرده بودیم. این هم بخشی از دلیلی است که سایت-120 روی پروژهٔ ادغام کار می‌کند.

به مقصد که رسیدیم ایستادم. یکی از کلاس‌های درس سایت-120 بود، مدرسه‌ای برای انسان‌نماهای ناهنجار کم‌سن‌وسال‌تر سایت. حدود 23 دانش‌آموز با شکل‌ها و اندازه‌های گوناگون در اتاق بودند. بعضی‌ها می‌توانستند جای یک نوجوان معمولی 13 ساله جا بزنند، در حالی که بعضی دیگر به‌سختی شبیه انسان بودند. همه با دقت به مأمور بنیاد که جلوی اتاق دربارهٔ تاریخ جهان درس می‌داد گوش می‌دادند.

سیاس: این همان چیزی است که می‌خواستم نشانت بدهم. این یک کلاس درس است و جاهایی مثل این در سراسر دنیا هست. جایی است که بچه‌هایمان را می‌بریم و تقریباً هر چیزی را که باید دربارهٔ انسان بودن بدانند به آن‌ها یاد می‌دهیم. ولی این یکی فرق دارد. می‌توانی حدس بزنی چرا؟

کارتکان: همه‌شان همان چیزی هستند که به آن ناهنجار می‌گویند، درست است؟

سیاس: درست است. بیشتر این بچه‌ها هیچ‌وقت از سایت-120 بیرون نرفته‌اند. آن‌هایی هم که رفته‌اند فقط در بچگی بیرون بوده‌اند و به‌زحمت چیزی از آن یادشان می‌آید. هر کدام هم به دلیل متفاوتی این‌جا هستند. آن یکی را می‌بینی؟ این‌جاست چون می‌تواند با ذهنش آتش روشن کند. آن پسر آن‌طرف؟ فقط به این دلیل این‌جاست که می‌تواند با یک کتاب داستان هیولا احضار کند.

کارتکان: آن چیزی که همه‌شان روی میزشان دارند چیست؟

سیاس: آن‌ها کتاب‌اند. لطفاً بگو که شما دست‌کم در یک دوره از تاریختان کتاب داشته‌اید.

کارتکان: کتاب… بله، فکر می‌کنم. سال‌های سال پیش، خیلی پیش از تولد من. چیزهایی که کلمه‌ها در آن‌ها نوشته شده بود، درست است؟ هرچند یادم نمی‌آید شکلشان این‌طور بوده باشد.

سیاس: خب، شکلشان هر چه باشد، ایدهٔ اصلی همان است. این‌ها چیزهایی هستند که کلمه‌هایی در خود دارند تا دانش را به نسل بعد منتقل کنند.

هر دو در سکوت نشستیم و کلاس را تماشا کردیم. در یک لحظه به نظر رسید معلم از دانش‌آموزان خواست روی یک فعالیت گروهی کار کنند و هر دانش‌آموز بلند شد و میزها را کنار هم گذاشت. یکی از دانش‌آموزان برای لحظه‌ای در گوشهٔ اتاق تنها ماند، تا این‌که با اشاره از او خواستند به گروه دیگری از بچه‌ها بپیوندد. کارتکان سرش را پایین انداخت و بال‌هایش لرزید.

سیاس: چیزی شده؟

کارتکان: …نه. فقط دارم فکر می‌کنم. می‌خواستم بپرسم آیا همهٔ انسان‌ها چنین توانایی‌های شگفت‌انگیزی دارند، اما همین که بعضی این‌جا نگه داشته می‌شوند و بعضی نه، جواب سؤال را می‌دهد. چرا اول به این‌جا آمده‌ایم؟

سیاس: این بچه‌ها مثل شما در لانه هستند. جزو اولین ناهنجاری‌هایی که اجازه پیدا می‌کنند از پرده عبور کنند و به جامعهٔ بزرگ‌تر بپیوندند. آن‌ها شگفتی‌اند، شگفتی‌هایی که حالا که شما این‌جا هستید بالاخره می‌توانند بقیهٔ دنیا را ببینند.

کارتکان دو پای جلویی‌اش را آهنگین به زمین زد.

کارتکان: می‌فهمم! می‌فهمم! بعد با هم چه چیزی را خواهیم دید؟

سیاس: دنیای بزرگی آن بیرون هست، اما بیا با چیز ساده‌ای شروع کنیم.


پیوست 7999.5: 5 آوریل 2027


بارسلون، اسپانیا


کارتکان: ماشین پرنده‌ات فوق‌العاده بود! چه طراحی عجیبی، ساده ولی کارآمد. مردم اسمش را چه گذاشته بودند؟

سیاس: هواپیما.

کارتکان: آه، این کلمه ترجمه نمی‌شود، پس نمی‌توانم تلفظش کنم. همان ماشین پرنده صدایش می‌کنم. بیشتر درباره‌اش بگو!

لبخند زدم. کارتکان تمام شب همین‌طور بود. به نظر می‌رسید هر چیز کوچکی شگفت‌زده‌اش می‌کند، از سازوکار پیچیدهٔ خود هواپیما گرفته تا پارچهٔ صندلی‌ها. راستش حس می‌کردم با یک بچه همراهم. باورش سخت بود که موجود روبه‌رویم از تمدنی آمده که نزدیک به 10,000 سال از ما قدیمی‌تر است.

کارتکان: مردم این دنیا کی این ماشین‌ها را ساختند؟ حتماً زمان خیلی زیادی برده!

سیاس: خب، اولین پرواز موفق در سال 1903 بود، کمی بیشتر از 120 سال پیش، هرچند اولین پروازهای تجاری تا سال 1914 انجام نشد. کمکی کرد؟

کارتکان: فهمیدن این خط زمانی… دشوار است. دنیاهای ما معیارهای یکسانی ندارند. تا جایی که ما فهمیده‌ایم، این سیاره خیلی کند به دور ستاره‌اش می‌چرخد. نست این‌طور نیست؛ نست به‌سرعت به دور ستاره‌اش می‌چرخد، ولی مثل این دنیا به دور خودش نمی‌چرخد.

سیاس: خب، ما اینجا یک روز را یک چرخهٔ 24 ساعته تعریف می‌کنیم. پس… مثلاً همان پروازی را در نظر بگیر که داشتیم. آن پرواز حدود 3 ساعت بود، چند دقیقه کم و زیاد. یک روز 24 ساعت است، پس اگر آن پرواز را دقیقاً 8 بار تکرار کنیم، یک روز کامل می‌شود. تا اینجا متوجه شدی؟

در جواب صدای جیرجیر درآورد و انگشت‌هایش را تکان داد. ناچار بودم فرض کنم یعنی بله.

سیاس: یک سال حدود 365 روز است. اگر آن پرواز را… 2,920 بار انجام می‌دادیم، یک سال کامل می‌شد.

کارتکان سر جایش ایستاد و در حالی که بازوهایش را بالا نگه داشته بود، سرش را تند به این طرف و آن طرف تکان می‌داد. بعد از لحظه‌ای بازوهایش را پایین انداخت و دهانش را باز کرد.

کارتکان: 120 سال یعنی…

سیاس: آره، زمان زیادی است!

کارتکان: نه! این که اصلاً زمانی نیست! گونهٔ اینجا توانسته در چنین مدت کوتاهی پرواز را کاملاً یاد بگیرد؟ این مدت آن‌قدر کوتاه است که سیاس حتماً از آن موقع تا حالا تقریباً پیر نشده!

سیاس: اوه، من، ام، آن موقع هنوز به دنیا نیامده بودم. من فقط 30 سالم است.

کارتکان دوباره از راه رفتن ایستاد و با جیرجیر، بازوهایش را دیوانه‌وار به هر طرف تکان داد.

کارتکان: پس سیاس فقط یک نوزاد است! یک بچه! پس برای همین بود که سیاس این‌قدر دربارهٔ مدرسه می‌دانست!

سیاس: کارتکان… اگر سن تو را به سال‌های زمینی تبدیل کنیم، چند سالت می‌شود؟

کارتکان: 1,743 سال. می‌دانم که خیلی جوانم، ولی لطفاً مرا برای فرستادهٔ مردمم بودن نالایق ندان.

در این لحظه بالاخره از فرودگاه بیرون آمده بودیم و داشتیم برای اولین بار اولین قدم‌هایمان را در میان مردم برمی‌داشتیم. وقتی به شهر نگاه می‌کردم، دستم را جلوی چشمانم گرفتم تا آفتاب اذیتم نکند. هنوز صبح زود بود، برای همین خیابان‌ها هنوز نسبتاً خلوت بودند. با اینکه قصد نداشتیم کارتکان را مخفی نگه داریم، بهتر بود بی‌سروصداتر شروع کنیم.

بارسلون. به نظرم بهترین جا برای آوردن کارتکان همین‌جا بود؛ جایی بود که خوب می‌شناختمش. پدرم اینجا بزرگ شده بود و من هم وقتی خیلی کوچک بودم اینجا زندگی می‌کردم. برگشتن به اینجا، به شکل خودش، حس دلتنگی برای گذشته را زنده می‌کرد.

گروهی توجهم را جلب کرد. یک خانواده. با دیدن پرچم کوچک گواتمالا که از یکی از کیف‌هایشان آویزان بود لبخند زدم. یاد مادرم افتادم، زنی گواتمالایی و سربلند که مرا با مهربانی از همین خیابان‌ها رد می‌کرد، همان‌طور که مادر این گروه با کوچک‌ترین بچه‌اش این کار را می‌کرد.

نسیم ملایمی را روی صورتم حس کردم. دوباره تابستان بود.

سیاس: کارتکان، آن گروه آدم‌ها را آنجا می‌بینی؟

کارتکان: بله. پنج نفر می‌بینم.

سیاس: اگر سن همهٔ آدم‌های آن گروه را با هم جمع کنی، حتی به نصف سن تو هم نمی‌رسد.

کارتکان: دروغ می‌گویی! حتماً همه‌شان این‌قدر جوان نیستند؟ آیا این گونه فقط از بچه‌ها و نوزادها تشکیل شده؟

سیاس: می‌دانی، تو همهٔ سؤال‌های ریاضی و فرضیه‌های پیچیده‌ای را که به تو می‌دهم خیلی سریع حل می‌کنی، برای همین تعجب می‌کنم که هنوز متوجه نشده‌ای. کارتکان، آن‌ها بزرگسال‌اند. من بزرگسالم. انسان‌ها به‌طور میانگین خیلی بیشتر از 80 سال عمر نمی‌کنند.

تا این لحظه کم‌کم داشتم حرکات بدنی‌اش را می‌فهمیدم. واکنش کارتکان به این خبر را از نظر احساسی بهتر از همه می‌شد «ناباوری از ته دل» توصیف کرد و از نظر جسمی «به بچهٔ 3 ساله‌ام گفتم اِلمو واقعی نیست». تقریباً همهٔ اندام‌هایش را تکان می‌داد و به چشم یک تماشاگر معمولی، هر کدام از زائده‌هایش حرکاتی ظاهراً بی‌نظم داشت. اما کسانی که دقت می‌کردند، متوجه می‌شدند که هر حرکت معنای مشخصی دارد. هر بازو و پا کاملاً عمدی حرکت می‌کرد تا معنایی را به یک تماشاگر خاموش برساند. مردم کارتکان همان‌قدر که با کلمات حرف می‌زدند، بدون کلمات هم ارتباط برقرار می‌کردند؛ با زبانی که هیچ مترجمی هرگز آن را درنمی‌یافت.

سیاس: راستی، این حقیقت دارد. من اینجا نیستم که به تو دروغ بگویم یا گولت بزنم. شما همه آشکارا عمر طولانی دارید، که با توجه به اینکه به دور یک کوتولهٔ سرخ می‌چرخید، زیاد عجیب نیست. ولی انسان‌ها گذرا هستند. یک لحظه هستیم و لحظهٔ بعد رفته‌ایم.

کارتکان: آن وسیلهٔ متحرک آنجا. این گونه چند وقت پیش آن را ساخت؟

سیاس: 1886. حدود 141 سال پیش.

کارتکان: چراغ‌هایی که با برق کار می‌کنند؟

سیاس: 1879. 148 سال پیش.

کارتکان: خود این گونه، چه مدت است که وجود دارد؟

سیاس: اوه، این یکی سؤال خوبی است! ما واقعاً با اطمینان نمی‌دانیم، ولی تخمین‌های تقریبی‌مان می‌گوید حدود 200,000 سال پیش.

کارتکان دوباره ساکت شد و بدنش کاملاً بی‌حرکت ماند. وقتی بالاخره تکان خورد، برای این بود که نگاهی به شهر بیندازد و طلوع خورشید را تماشا کند. چشمان کارتکان ماشین‌هایی را که رد می‌شدند دنبال می‌کرد و آدم‌هایی را که از خیابان‌ها عبور می‌کردند تماشا می‌کرد.

کارتکان: چقدر زیاد هستید.

سیاس: و هنوز صبح زود است. بیشترشان هنوز خواب‌اند.

کارتکان: باید بیشتر ببینم. بیشتر نشانم بده.


فاصلهٔ کنونی: تقریباً 460,000 کیلومتر


«فکر می‌کنی چه مدت است که وجود دارند؟»

«نمی‌شود همین‌طوری از خودشان بپرسیم؟»

«چرا، ولی می‌خواستم اول با کس دیگری حدس بزنم. آن را یک پرسش علمی در نظر بگیر.»

«با توجه به سطح پیشرفتشان، گمانم… دست‌کم حدود یک میلیون سال؟ با اطمینان سخت می‌شود گفت، چون سطح پیشرفت ما خیلی با هم فرق دارد، ولی با توجه به چیزهایی که می‌دانیم، فکر می‌کنم حدس مطمئنی است.»

«چشمگیر است.»

«همان‌طور که قبلاً گفته شد، می‌توانیم همین‌طوری از خودشان بپرسیم. مدتی است که با ما حرف می‌زنند. برایشان پیام بفرستم؟»

«راستش، این آن سؤالی نیست که می‌خواهم بپرسم. می‌شود از آن‌ها بخواهیم که با ما دیدار کنند؟ می‌خواهم آن‌ها را بهتر بشناسم؛ می‌خواهم شگفتی‌هایی را که ساخته‌اند با چشم‌های خودم ببینم.»


بارسلونا، اسپانیا


کارتکان: اینجا کجاست؟

پارک د لا سیوتادلا.

سیاس: «پارک د لا سیوتادلا». یکی از فضاهای سبز بزرگ‌تر شهر است. قبلاً همیشه دخترم را به اینجا می‌آوردم، برای همین فکر کردم شاید تو هم از دیدنش لذت ببری. یک باغ‌وحش هست که می‌شود در آن بعضی از جانوران بومی زمین را دید، چند بنای معماری هم هست—

کارتکان حرفم را قطع کرد و با عجله به طرف درختی در همان نزدیکی رفت. یک نخل جوان بود که از اینکه کارتکان به‌راحتی دستش به برگ‌هایش می‌رسید، احتمالاً تازه کاشته شده بود. یکی از برگ‌ها را در دست گرفت و آرام انگشتش را روی آن کشید، بعد دوباره به طرف من برگشت. چشم‌های کارتکان چند لحظه روی من ماند، و بعد دوباره به برگ نگاه کرد. به طرفش رفتم.

کارتکان: این گیاه. شبیه چیزی است که ما در نست داریم.

سیاس: واقعاً؟

کارتکان: بله. البته رنگش یکی نیست، و وقتی لمسش می‌کنم دست‌هایم را آزار نمی‌دهد.

کارتکان چشم‌هایش را بالا برد و با قدم‌های تند و کوتاه به طرف درخت دیگری رفت.

کارتکان: ولی این یکی کاملاً فرق دارد. هرگز چنین ساختارهایی را روی گیاهان ندیده‌ام.

سیاس: فکر کنم این درخت افرا است. آن چیزهایی که داری به آن‌ها دست می‌کشی برگ هستند.

کارتکان همان‌جا ساکت شد. اول فکر کردم مشکلی پیش آمده، تا اینکه دیدم یک آخوندک از درخت روی دستش خزیده است. چشم‌هایش به آن حشرهٔ کوچک خیره ماند.

کارتکان: چیزهای اینجا در عین حال این‌قدر شبیه و این‌قدر متفاوت‌اند. چطور ممکن است؟ سیاره‌ای در آن سوی جهان با این‌همه شباهت.

سیاس: کسی چه می‌داند؟ شاید کاملاً تصادفی است؟

کارتکان: یکی از شگفتی‌های هستی. موجودی مثل هر کرادید دیگری در دنیای ما، و با این حال…

کارتکان آخوندک را به دست دیگرش برد.

کارتکان: آیا تو فکر می‌کنی، ای موجود؟ آیا تو هم مثل ما هستی؟

سیاس: متأسفم، ولی احتمالاً چیزی از آن نمی‌شنوی. چند موجود روی زمین هستند که می‌توانند حرف بزنند، ولی تنها موجوداتی که احتمالاً اینجا به آن‌ها برمی‌خوری انسان‌های دیگرند.

کارتکان آخوندک را دوباره روی برگ گذاشت.

کارتکان: حتی اگر دیگرانی هم اینجا باشند که بتوانند فکر کنند، چقدر باید تنها بوده باشد.

سیاس: هوم؟ منظورت از این حرف چیست؟

کارتکان: چقدر باید تنها بوده باشد که به این سیاره بند باشید، تنها در کهکشان خودتان.

اینجا واقعاً نمی‌دانستم چه جوابی به کارتکان بدهم. در سکوت ایستادیم و راه رفتن آخوندک روی برگ را تماشا کردیم. قبلاً بارها از کنار این درخت رد شده بودم و هیچ‌وقت توجه چندانی به آن نکرده بودم. از هر نظر یک درخت معمولی است، از آن‌هایی که بیشتر مردم اگر بپرسی حتی اسمش را هم نمی‌دانند. ولی در همان سکوت، خودم را جای کارتکان گذاشتم. به برگ‌های درخت نگاه کردم و متوجه شدم که هیچ‌کدام یک رنگ سبز یکدست ندارند. بعضی کم‌رنگ‌تر و تقریباً زرد بودند، و بعضی سبز تیره و پررنگ. روی بعضی برگ‌ها حشره‌های کوچکی بود، و بعضی دیگر که تازه رشد کرده بودند هنوز داشتند باز می‌شدند.

برگی کندم و به کارتکان دادم. کارتکان آن را گرفت و جلوی چشم‌هایش نگه داشت. منظرهٔ عجیبی بود—گونه‌ای پیشرفته که مثل یک بچه از دیدن یک برگ شگفت‌زده شده بود. وقتی به طرف مقصد بعدی‌مان راه افتادیم، لبخند زدم.


فاصلهٔ کنونی: تقریباً 450,000 کیلومتر


«تا اینجا اوضاع چطور بوده؟»

«راستش را بخواهی؟ با کلمات نمی‌شود توصیفش کرد. واقعاً از خیلی جهات مثل ما هستند، ولی در عین حال تقریباً مثل بچه‌ها هستند. چیزهایی را که به نظر می‌رسد این‌قدر راحت تحت تأثیرشان قرار می‌گیرند تحسین می‌کنم، ولی ظاهراً شگفتی‌های واقعی این دنیا را درک نمی‌کنند. دارم سعی می‌کنم نشانشان بدهم، ولی به نظر می‌رسد ذهنشان درگیر چیزهای ساده است.»

«دیدگاه‌های متفاوت. فقط به یاد داشته باش ما از کجا آمده‌ایم و آن‌ها از کجا آمده‌اند. تجربه‌هایمان تعیین می‌کند چه چیزی برای هر کداممان مهم باشد.»

«حالا که دارم حرف می‌زنم، باید بپرسم. ما متوجه شده‌ایم، بله؟»

«…بله، فاصلهٔ میان دو سیاره را زیر نظر داشته‌ام.»

«چقدر دیگر مانده؟»

«فعلاً مطمئن نیستم. هنوز وقت داریم، ولی نه به اندازه‌ای که دلم می‌خواهد. فقط… آماده باش.»

«جهان چقدر می‌تواند بی‌رحم باشد، که این فرصت را به ما بدهد و بعد در یک لحظه آن را از ما بگیرد.»


پیوست 7999.6 6 آوریل 2027


بارسلون، اسپانیا


کارتکان: آن سازهٔ عجیب چیست؟

سیاس: «بازیلیکا و معبد کفارهٔ خانوادهٔ مقدس»، یا خیلی ساده «ساگرادا فامیلیا». یک مکان مقدس است.

بازیلیکا و معبد کفارهٔ ساگرادا فامیلیا.

کارتکان: پس یک عبادتگاه است؟

سیاس: سنتی نیست، ولی بله. بیش از 100 سال در دست ساخت بود… هرچند فکر کنم این برای شما چندان چشمگیر نیست، نه؟

کارتکان: چرا این شکلی است؟ با ساختمان‌های دیگری که تا حالا دیده‌ام خیلی فرق دارد.

کارتکان با یک انگشت خطوط بیرونی سازه را دنبال کرد.

سیاس: اوه، خب… تنها راه توضیح درستش این است که تاریخ معماری کلیسا را توضیح بدهم. بیا فقط بگوییم دلایلش هنری است.

مکث کرد و به رزتا گوش داد که حرف‌هایم را ترجمه می‌کرد. بعد همان صدای تق‌تق آشنای سردرگمی آمد.

کارتکان: آن کلمه ترجمه نشد.

سیاس: کدام کلمه؟ هنری؟

کارتکان: بله، همان کلمه. معنی‌اش چیست؟

سیاس: خب، یعنی… لعنتی، مفهوم هنر را چطور توضیح بدهم؟ شما در نست هنر ندارید یا چیزی شبیه آن؟

کارتکان: نمی‌دانم.

سیاس: لابد نمی‌دانی، درست است. هنر یعنی… آن برگی را که دیروز بهش خیره شده بودی یادت هست؟ همان که آخوندک رویش بود؟

کارتکان: بله! خیلی خوب یادم هست!

سیاس: می‌گویی آن برگ زیبا بود؟

کارتکان: زیبا؟ فکر کنم، بله، زیبا بود.

سیاس: هنر یعنی چیزی زیبا بسازی تا دیگران آن را ببینند. ولی هنر می‌تواند ساختن چیزی زشت هم باشد تا مردم آن را ببینند. مثل اظهارنظری دربارهٔ چیزی در دنیا یا جامعه است. خدایا، مطمئن نیستم چطور توضیحش بدهم… یک بار دیگر به کلیسای جامع نگاه کن. یک اثر هنری است، نه فقط چون قشنگ است، بلکه به خاطر تاریخی که نمایندگی می‌کند. حاصل کار ده‌ها معمار است که طرح‌هایشان را در یک همکاری عظیم با هم ترکیب کرده‌اند، و اثری است که از یک جنگ داخلی و بیماری جان سالم به در برده. فکر کنم هنر است به خاطر چیزی که نمایندگی می‌کند.

کارتکان: اوه.

خیلی نامحسوس بود، اما با شنیدن اسم جنگ و بیماری، بدن کارتکان کمی منقبض شد.

سیاس: بیا، دنبالم بیا. جای بهتری برای نشان دادن دارم، و می‌توانیم در راه دربارهٔ دین حرف بزنیم.

کارتکان را از کلیسای جامع دور کردم. به هر حال جمعیتی داشت جمع می‌شد، و من آماده نبودم به سؤال‌های یک گروه گردشگر دربارهٔ کرادیدها جواب بدهم.

بعد از چند دقیقه پیاده‌روی در سکوت، کارتکان دوباره شروع به پرسیدن کرد. دربارهٔ دین حرف زدیم؛ اینکه انسان‌ها به چیزهای مختلفی باور دارند و هیچ باور همگانی‌ای دربارهٔ خدا یا امر الهی وجود ندارد.

کارتکان: آسان‌تر نیست که همه به یک چیز باور داشته باشند؟ این تفاوت‌های بنیادی در فکر به درگیری نمی‌انجامد؟

به او گفتم که متأسفانه بله، به درگیری می‌انجامد. با توجه به واکنشش به اشارهٔ قبلی به جنگ، بیشتر از این توضیح ندادم. فقط یادآوری کردم که بشریت یکدست نیست.

سیاس: همهٔ چیزهایی که تا اینجا نشانت دادم؟ حتی فقط چند کیلومتر آن‌طرف‌تر در همین کشور کاملاً فرق می‌کرد. هرچه در کرهٔ زمین دورتر بروی، تفاوتش بیشتر است. راستش، اگر مجبور بودم بگویم، این بزرگ‌ترین شگفتی بشریت است. اینکه همه‌مان چقدر با هم فرق داریم.

در همین لحظه به مقصدمان رسیدیم. یک کافه و استودیوی هنری کوچک در محلهٔ راوال. برای هر دومان یک بوم و یک دست رنگ گرفتم و در میدان بیرون بساطمان را پهن کردم.

کارتکان: اینجا باید چه کار کنم؟

سیاس: ساده است. من تو را نقاشی می‌کنم، و می‌خواهم تو هم مرا نقاشی کنی. …آهان، آن کلمه احتمالاً ترجمه نمی‌شود.

کارتکان: نه، آن کلمه فهمیده شد.

کارتکان قلم‌مویی برداشت و آن را در رنگ فرو برد. به خودم آمدم و دیدم یک خط آبی روی دستم کشیده شده.

کارتکان: بفرما. سیاس را نقاشی کردم. این همان است که «هنر» نامیده شد؟

سیاس: فکر کنم می‌تواند باشد، بستگی دارد از چه کسی بپرسی!

کارتکان: احساس می‌کنم هرچه بیشتر دربارهٔ هنر حرف می‌زنیم، کمتر می‌فهممش.

سیاس: بیا، نشانت می‌دهم. تکان نخور، زود تمامش می‌کنم.

وقتی شروع به طراحی و نقاشی روی بومم کردم، کارتکان سر جایش بی‌حرکت ماند. وقتی تمام شد، نتیجهٔ نهایی را نشانش دادم.

نقاشی کارتکان اثر مأمور بازیل سیاس.

کارتکان: اوه! این منم!

سیاس: خودتی! منظورم از «نقاشی کردنِ تو» همین بود. تصویرت را روی بوم دوباره ساختم. چه حسی بهت می‌دهد؟

کارتکان: شادی حس می‌کنم. قلب‌هایم از شادی می‌تپند. این باعث می‌شود احساس کنم… مهم هستم.

سیاس: خوب است! هنر همین است. هنر چیزی است که در آدم‌ها حسی برمی‌انگیزد، یا آن‌ها را به حرف زدن وامی‌دارد.

کارتکان: من می‌توانم هنر بسازم؟ یا فقط بعضی انسان‌ها توانایی‌اش را دارند؟

سیاس: همان‌طور که قبلاً گفتم، بسته به اینکه از چه کسی بپرسی، تو با زدن آن رنگ آبی به من همین حالا هم هنر ساخته‌ای. ولی جواب واقعی این است که هر کسی می‌تواند هنرمند باشد. امتحانش کن، سعی کن مرا روی بومت نقاشی کنی.

کارتکان یک بار دیگر قلم‌مو و رنگ را برداشت. من بی‌حرکت نشستم و او با حالتی جدی در چهره، با شتاب نقاشی کرد. دست‌هایش هماهنگ نبودند، و در خیلی از لحظه‌ها بیشتر به نظر می‌رسید کارتکان با قلم‌مو به بوم سیلی می‌زند تا اینکه نقاشی کند، اما وقتی نتیجهٔ نهایی را نشانم داد، از غرور می‌درخشید. به‌سختی می‌شد فهمید نقاشی قرار است چه چیزی را نشان بدهد؛ شبیه پاشیدن بی‌نظم رنگ‌هایی بود که حتی انتزاعی‌ترین هنرمندان معاصر را هم شرمنده می‌کرد، اما کارتکان راضی بود.

نقاشی مأمور بازیل سیاس اثر کارتکان.

کارتکان: این هنر است؟ من هنرمندم؟

سیاس: معلوم است که هستی. کار فوق‌العاده‌ای است، کارتکان.

کارتکان بوم را از سه‌پایه‌اش برداشت و به من داد.

کارتکان: سیاس باید این را نگه دارد. هدیه‌ای از طرف من، برای تشکر از کارهایی که کرده.

بوم را گرفتم و در عوض بوم خودم را به کارتکان دادم.

سیاس: و تو هم این را نگه دار، تا یادت بماند سفر هنری‌ات را کی شروع کردی.

بلند شدیم که برویم، اما حواس کارتکان بلافاصله پیش گروهی از آدم‌ها در خیابان رفت.

کارتکان: این چیست؟

سیاس: اوه، راست می‌گویی! یادم رفته بود امروز نمایش تانگو دارند.

کسی موسیقی را روشن کرد و آدم‌ها دوتادوتا جفت شدند. رقص گروه‌ها را تماشا کردیم که با قدم‌ها و خم‌شدن‌های هماهنگ در میدان می‌چرخیدند.

کارتکان: این به من حس هیجان می‌دهد. این هنر است؟

سیاس: رقص است، که یکی از شکل‌های هنر است، آره.

کارتکان: ما هم می‌توانیم امتحان کنیم؟

سیاس: ما؟

کارتکان: آن انسان‌ها در گروه‌های دونفره جفت شده‌اند.

سیاس: اوه، درسته درسته. باشد، با تو می‌رقصم، ولی از قبل بگویم، خیلی وقت است که این کار را نکرده‌ام.

بوم‌هایمان را کنار گذاشتیم و به میدان رفتیم. کارتکان را روبه‌روی خودم قرار دادم، یکی از دست‌هایش را روی پهلویم گذاشتم و دست دیگرش را به جلو نگه داشتم. از کارتکان خواستم پاهای جلویی‌اش را روی پاهای من بگذارد تا بتوانم در قدم‌ها راهنمایی‌اش کنم. شروع به حرکت کردیم؛ تقلیدی ناشیانه از رقصنده‌های دیگر.

کارتکان: سیاس گرم است، مشکلی پیش آمده؟

سیاس: نه، فقط…

کارتکان را چرخاندم و به یک خم‌شدن بردمش. سبک بود؛ بدن کمتر از یک‌متری‌اش به‌راحتی جابه‌جا می‌شد.

سیاس: مرا یاد دخترم می‌اندازی. وقتی کوچک بود، همیشه همین‌طوری با هم می‌رقصیدیم. راستش تقریباً هم‌قد تو بود.

کارتکان: شما انسان‌ها خیلی بزرگ هستید.

سیاس: خب، اگر حالت را بهتر می‌کند، من از بیشتر آدم‌ها بلندترم.

جمعیتی برای تماشای نمایش جمع شده بود. با وجود حرکت‌های ناشیانه و ناهماهنگمان، حس می‌کردم بیشتر نگاه‌ها به ماست.

سیاس: راستش از خیلی جهت‌ها مرا یاد او می‌اندازی. همیشه خیلی دربارهٔ دنیا کنجکاو بود؛ برای تماشای هر گلی که در پارک از کنارش رد می‌شدیم می‌ایستاد، همیشه می‌پرسید چرا چیزها همان‌طوری هستند که هستند. آن‌قدر سؤال داشت که من و شوهرم هیچ‌وقت حس نمی‌کردیم همهٔ جواب‌ها را داریم.

یک بار دیگر کارتکان را چرخاندم.

سیاس: حتی حالا هم حس می‌کنم جواب‌ها را ندارم، ولی اشکالی ندارد. این لحظه‌ها خاص هستند، و خوشحالم که فرصت دارم آن‌ها را با تو شریک شوم.

کارتکان: سیاس وقتی از آن بچه حرف می‌زند غمگین به نظر می‌رسد. اتفاقی افتاده؟

خندیدم.

سیاس: فکر کنم دارم طوری حرف می‌زنم که انگار مرده. نه، فقط حالا بزرگ شده. رفته زندگی خودش را می‌کند. غمگین هم نیستم، فقط… دلتنگ گذشته‌ام، همین.

یک قدم بلند برداشتم و یک بار دیگر کارتکان را خم کردم، و بعد یک چرخش آخر. دست‌هایش را رها کردم و تعظیم کردم. بعد از لحظه‌ای سردرگمی، او هم در جواب تعظیم کرد. نمایش چندان چشمگیری نبود، اما جمعیتی که جمع شده بود با این حال برایمان هورا کشید.


فاصلهٔ کنونی: تقریباً 410,000 کیلومتر


«چیز تازه‌ای برای گزارش هست؟»

«دارم دنبال راه‌هایی می‌گردم که همه‌اش را طوری توصیف کنم که حرف‌هایی را که قبلاً زده‌ام تکرار نکند. اینجا خیلی چیزها یاد می‌گیرم. بله، از خیلی جهت‌ها بسیار از ما عقب‌ترند، اما چیزهایی دارند و کارهایی می‌کنند که هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم ممکن باشد. مفاهیمی یاد گرفته‌ام که حتی نمی‌توانم طوری توضیحشان بدهم که معنا داشته باشد؛ چیزهایی که هنوز خودم هم باید بفهمم.»

«دیگر مدت زیادی از ما عقب نخواهند بود. سرعتی را که پیش می‌روند دیده‌ایم، نه؟ در یک چشم به هم زدن به سطح ما می‌رسند.»

«خوش‌شانسیم که همدیگر را دیدیم. فقط ای کاش…»

«وقت بیشتری بود؟»


پیوست 7999.7 7 آوریل 2027


لانه


صبح روز بعد، کارتکان در اتاقم غافلگیرم کرد. اصرار داشت که همان موقع به دنیای خودش برویم. راستش را بخواهید، گیج شده بودم. یادم هست که گفتم: «هنوز چیزهای زیادی برای دیدن این‌جا هست.» به زحمت یک هفته گذشته بود، اما کارتکان «نه» را قبول نمی‌کرد. با چنان عجله‌ای حرف می‌زد که نمی‌شد نادیده‌اش گرفت. پس همراه کتادانکا، تنها چیزی که می‌توانست به آن سو عبور کند، سوار شاتل شدیم و راه افتادیم.

صادقانه بگویم، از عبور از دروازه انتظار بیشتری داشتم. هرچه باشد، با فیلم‌های علمی‌تخیلی کلاسیک بزرگ شده بودم؛ چیزی در درونم منتظر یک پرش پرزرق‌وبرق به ابرفضا بود، در حالی که به صندلی فشرده شده‌ام و برای حفظ جانم محکم چیزی را چسبیده‌ام. اما هیچ اتفاق مهمی نیفتاد. در واقع، هیچ فرقی با یک سفر به ماه نداشت. منظورم این است که نه پرشی در کار بود و نه تغییر ناگهانی در حرکت. ما فقط… آن‌جا بودیم.


فاصلهٔ کنونی: تقریباً 380,000 کیلومتر


«بله. به همین دلیل با من تماس گرفته شده، درست است؟»

«درست است. پیش‌بینی‌های فعلی دربارهٔ این‌که دقیقاً چه اتفاقی خواهد افتاد با هم یکسان نیستند، اما همه‌شان از درجه‌ای از فاجعه برای هر دو مردم ما خبر می‌دهند.»

«پس می‌توانم درخواستی داشته باشم؟»

«البته.»

«می‌توانم سیاس را پیش خودمان بیاورم؟ بگذاریم انسان‌ها پیش از آن‌که برای هر دوی ما دیر شود، دنیای ما را ببینند؟»

«مطمئنیم که این انتخاب درستی است؟»

«بله. آن‌ها باید ما را بشناسند، همان‌طور که ما آن‌ها را می‌شناسیم. تا وقتی هنوز فرصت هست.»

«بسیار خب.»


نمایی از زمین از SCP-7999-2، برگرفته از دوربین بدنی مأمور سیاس.

در یک چشم به هم زدن، در آن سوی کیهان بودم. منظومهٔ خورشیدی کوچکی بود که شاید بیشتر از پنج سیاره نداشت که به دور یک کوتولهٔ سرخ می‌چرخیدند. البته فرصت چندانی نداشتم که همه‌چیز را درست ببینم، چون کمتر از یک ساعت بعد به «لانه» رسیدیم. خیلی زودتر از آنچه انتظار داشتم، ولی فناوری آن‌ها خیلی از فناوری ما برتر بود. جایی روی لانه فرود آمدیم و درهای شاتل باز شد.

همه‌چیز خیلی آشنا بود. روی ساحلی فرود آمدیم با ماسه‌های سفید، نه چندان متفاوت با ماسه‌های خودمان. در دوردست انبوهی از گیاهان بوته‌ای می‌دیدم با برگ‌های سرخ تیره و نارنجی که نزدیک مرکزشان به سیاه می‌رسید. حتی آسمان بالای سرم هم آشنا به نظر می‌رسید. جدا از خورشیدشان که مثل گوی رنگ‌پریدهٔ عظیمی در آسمان دیده می‌شد، خود آسمان چندان با آسمان زمین هنگام غروب فرقی نداشت. دروازهٔ خودمان را می‌دیدم که بالای سرمان در آسمان معلق بود و آن سویش نقطهٔ آبی کم‌رنگی بود که خانه‌ام می‌نامیدم.

کارتکان: لطفاً با ما بیایید. چیزهای زیادی هست که باید نشانتان بدهیم و وقت زیادی نداریم.

سر تکان دادم و پشت سرشان راه افتادم، به سمت جایی که بهترین توصیفش یک جنگل یا جنگل انبوه بود. با آن لباس سخت بود بفهمم آب‌وهوا چطور است.

کارتکان: این‌جا لانه است، خانهٔ ما. تنها خانه‌ای که تا به حال شناخته‌ایم.

سیاس: هیچ‌وقت دنیاهای دیگر را مستعمره نکردید؟

کتادانکا: بارها تلاش کردیم. نیازهای ما خیلی خاص است و بیشتر سیاره‌هایی که پیدا کردیم مناسب نبودند.

کارتکان: بر اساس محاسبات ما، سیارهٔ زمین اصلاً نباید بتواند میزبان حیات باشد. قفل گرانشی نشده است و جوّش خیلی رقیق است. همچنین آن‌قدر از ستاره‌اش دور است که مقدار انرژی خورشیدی لازم برای پشتیبانی از حیات را دریافت نمی‌کند. این‌که بشریت وجود دارد معجزه است، و این‌که پیشرفته هم هست معجزهٔ بزرگ‌تری است.

سیاس: فکر کنم این‌جا همان جایی است که من باید برعکسش را بگویم، نه؟ این‌که بر اساس محاسبات ما هیچ راهی نیست که سیارهٔ شما بتواند از حیات پشتیبانی کند، به همهٔ همان دلایلی که شما می‌گویید ما نمی‌توانیم؟

مکث کردند و برای هم صدای تق‌تق درآوردند. به نظر می‌رسید می‌خواهند در جواب چیزی بگویند، ولی هر دو ساکت ماندند و ما وارد جایی شدیم که ظاهراً نوعی شهر بود.

سازه‌ها کوتاه، نزدیک به زمین و گرد بودند. بیشترشان را گیاهان بومی پوشانده بودند و در بعضی موارد، جز برآمدگی‌های گرد و عجیبی روی زمین، تقریباً از محیط اطراف قابل تشخیص نبودند. همه با هدفی مشخص ساخته شده بودند؛ هیچ تزئین یا نقش‌ونگاری رویشان نبود. همان‌طور که راه می‌رفتیم، نمی‌توانستم این حس را از خودم دور کنم که چیزی درست نیست. همه‌چیز خیلی… ساکت بود. جز کارتکان و کتادانکا، هیچ کرادید دیگری آن‌جا نمی‌دیدم. می‌خواستم بپرسم، ولی نگاه غمگین کارتکان کافی بود تا بفهمم.

سرانجام مرا به سازهٔ عظیمی بردند که شبیه چند تا از سازه‌های کوچک‌تر بود که بدون نظم یا هدف چندانی به هم چسبیده باشند. خود دیوار دری پدید آورد که با نزدیک شدن ما کنار رفت و باز شد. از آن‌جا مرا به اتاق بزرگی بردند که پر از فناوری‌های وصف‌ناپذیر بود. بعضی‌شان کمی آشنا بودند: صفحه‌نمایش، دکمه، پیچ تنظیم. هیچ‌کدام به چشم من کاربرد روشنی نداشتند، ولی با این حال حس می‌کردم آن‌ها را می‌شناسم. بقیه کاملاً بیگانه بودند، ساخته‌شده از میله‌ها و سیم‌های فلزی که به نظر می‌رسید اگر زیادی نزدیکشان شوم، آماده‌اند مرا برق بگیرند یا یکی از اندام‌هایم را قطع کنند. همین‌جا بود که بالاخره کرادیدهای دیگر را هم دیدیم، گروه کوچکی که بیشتر از شش نفر نبودند و با جیک‌جیک و تق‌تق دور ما جمع شدند. با کنجکاوی حریصانه‌ای به من چشم دوخته بودند.

صندلی‌ای در کار نبود، پس به امن‌ترین جایی که پیدا کردم تکیه دادم. بالاخره کارتکان به حرف آمد.

کارتکان: سیاس سؤال‌های زیادی دارد، درست است؟ لطفاً بپرسد.

سیاس: وای خدای من، اِم… آن چیزهایی که بیرون از میانشان رد شدیم چه بودند؟ این‌جا کجاست؟ این‌جا فقط یک شهر کوچک است، چون تعداد زیادی از مردمتان این‌جا نیستند؟

جلوی خودم را گرفتم که سؤال‌های بیشتری پشت سر هم ردیف نکنم. مغزم وزوز می‌کرد، و این بار حس خوبی نبود.

کارتکان: بله، همان که انتظار داشتم. می‌بینید، بشریت هم مثل ما کنجکاو است، فقط کنجکاوی‌اش در چیزهای ساده است. باید از سؤال‌های ساده شروع کنیم. این‌جا بزرگ‌ترین شهری است که روی این سیاره باقی مانده، و آنچه بیرون دیدیم بازمانده‌های خانه‌ها و کسب‌وکارهاست.

کارتکان به من نگاه کرد و منتظر ماند تا چیزی بگویم. ساکت ماندم.

کارتکان: …سیاس دربارهٔ این سؤالی ندارد؟

سیاس: نه، راستش فکر کنم می‌دانم این‌جا چه خبر است. آن موقع در کلیسای جامع یادت هست؟

کارتکان: بله؟

سیاس: من کلمهٔ «جنگ» را گفتم. خیلی به چشم نمی‌آمد، ولی با شنیدنش خشکت زد. آن، با همهٔ چیزهایی که الان گفتی و من الان دیدم، خب، برای کنار هم گذاشتنشان لازم نیست آدم از یک گونهٔ هوشمند باشد. به جایش این را می‌پرسم: چند نفر از شما باقی مانده‌اید؟

کتادانکا: همه‌شان این‌جا هستند.

هشت. این بار شمردم، و هشت کرادید در این اتاق بودند. سخت بود بفهمم چند سالشان است، ولی بر اساس آنچه کارتکان قبلاً دربارهٔ سن خودش به من گفته بود، به نظر می‌رسید می‌شود با اطمینان فرض کرد که بیشترشان هم‌سن آن یا حتی مسن‌تر از آن بودند.

سیاس: هیچ‌کس دیگری در دنیا نیست؟

کتادانکا: هیچ‌کس.

سیاس: چقدر از آن موقع گذشته؟

کتادانکا: کارتکان جوان‌ترین است. آن اتفاق وقتی افتاد که کارتکان تازه در پرورشگاه از تخم بیرون آمده بود.

سیاس: …و از آن موقع هیچ بچهٔ دیگری به دنیا نیامده؟

گروه برای هم صدای جیرجیر درآوردند و کارتکان اشاره کرد که دنبالش بروم. مرا به بخشی از کف بردند که وقتی رویش ایستادیم، شروع کرد به پایین رفتن در عمق زمین. ما را به غار بزرگی رساند. به اطراف که نگاه کردم، دیدم زمین پوشیده از اشیای بزرگ و بیضی‌شکلی است به رنگ سبز لکه‌لکه.

کارتکان: این‌جا پرورشگاه است. جایی که تخم‌ها نگهداری می‌شوند و جوجه‌ها از آن‌ها بیرون می‌آیند.

سیاس: این‌جا راحت بیش از صدتا هست.

کارتکان: درست است. دقیق‌تر بگویم، این‌جا سیصد و چهل و پنج تخم هست.

سیاس: پس سردرگمی‌ام را ببخشید، چون واقعاً نمی‌فهمم مشکل چیست؟

کارتکان: ما هم نمی‌فهمیم. بیش از هزار سال است که این یکی از بزرگ‌ترین مایه‌های کلافگی و سردرگمی ما بوده. تک‌تک تخم‌ها زنده و سالم‌اند، و بیرون آمدن جوجه‌ها نباید بیشتر از دو سال طول بکشد. و با این حال…

با یک چراغ‌قوه زانو زدم و نورش را روی یکی از تخم‌ها انداختم. کم‌رنگ بود، ولی درونش سایه‌ای می‌دیدم که کمی شبیه یک کرادید بود.

کارتکان: ما انقراض را پذیرفته‌ایم.

سیاس: جدی که نمی‌گویی!

کارتکان: جدی می‌گویم. مدت‌ها پیش، وقتی پیرها شروع به مردن کردند، آن را پذیرفتیم. خیلی زود صدها نفر شدند ده‌ها نفر، و ده‌ها نفر شدند هشت نفر. چه امیدی برایمان مانده بود؟

سیاس: با این همه فناوری که دارید، حتماً می‌توانید—

کارتکان: سیاس، لطفاً. ما می‌دانیم. و من می‌دانم که سیاس هم می‌داند. هر کاری از دستمان برمی‌آمد کرده‌ایم. ما نمی‌ترسیم؛ در نهایت به هدفمان رسیدیم.

سیاس: آن هدف چه بود؟

کارتکان: دیدار با کسی دیگر مثل خودمان. کسی دیگر که توانایی فکر کردن داشته باشد. از همان ابتدا این ایده را می‌پرستیدیم که سیارهٔ ما تنها نیست. این‌که با وجود این‌که حیات در این‌جا باید ناممکن باشد، باز هم وجود داشت، و بنابراین باید یکی دیگر هم وجود می‌داشت.

کارتکان مرا به آسانسور و دوباره به بیرون برگرداند. ستاره‌ها را بالای سرمان می‌دیدیم: صورت‌های فلکی بیگانه از ستاره‌هایی که نورشان تا میلیون‌ها سال دیگر هم به زمین نمی‌رسید.

کارتکان: اوایل رؤیای قشنگی بود، ولی هیچ‌وقت واقعاً رویش تمرکز نکردیم. جامعه‌مان را ساختیم و اول از خانه شروع کردیم. دربارهٔ همهٔ جانورانی که این‌جا زندگی می‌کردند، از خشکی تا اقیانوس، یاد گرفتیم، و بعد شروع کردیم به یاد گرفتن دربارهٔ جانداران سیاره‌های دیگرِ نزدیک.

سیاس: پس حیات دیگری پیدا کردید؟

کارتکان: هم بله، هم نه. تپه، دنیای بعدی در منظومهٔ ما، حیات میکروبی داشت و هیچ‌وقت از آن فراتر نرفت. فیلتر، دنیای گازی آن سوی تپه، زمینه‌های حیات را داشت ولی چیزی از آن به وجود نیامد. هیچ‌چیز مثل ما، هیچ‌چیزی که بتواند فکر کند. شروع کردیم به برداشت انرژی از ستاره‌مان، و از آن برای فرستادن گروه‌هایی به بیرون از منظومه‌مان استفاده کردیم.

سیاس: این از آن کارهایی است که آرزو دارم ما هم بتوانیم بکنیم، ولی هنوز در خانه مشکل‌های زیادی هست که باید حل شوند.

کارتکان: سیاس طوری می‌گوید که انگار این‌جا این‌طور نبود. ما در خانه مشکل داشتیم، ولی چشم‌هایمان آن‌ها را نمی‌دید. مشکل‌هایی که در زمین هم دیدم. سیاس قبلاً چیزی گفت… بشریت یکپارچه نیست؟ ما هم نبودیم، هرچند به نظر می‌رسد به اندازهٔ زمین گوناگون نبودیم.

کارتکان صدای تق‌تق درآورد و پاهای عقبش را به زمین کوبید.

کارتکان: نمی‌خواهم وقت را با شرح کل تاریخ مردمم هدر بدهم. الان وقت خیلی باارزش است. سیاس خودش فهمیده چه اتفاقی افتاد. وقتی آن دوران گذشت، آن‌هایی از ما که باقی ماندند تلاششان را دو برابر کردند. وقتی همهٔ تلاش‌هایمان را روی پیدا کردن کسی دیگر در آن بیرون متمرکز کردیم، فناوری دروازه ساخته شد، و شروع کردیم به نگاه کردن به سراسر کیهان.

کارتکان در حین حرف زدن شروع کرد به اشاره کردن به ستاره‌ها.

کارتکان: تک‌تک ستاره‌ها و منظومه‌های آن بالا جست‌وجو شدند. همه بی‌حاصل و خالی، چیزی جز چند میکروب در حال مرگ. سیاره‌هایی با زمینه‌های حیات، ولی هیچ‌چیزی که بتواند فکر کند. به گمانم برازنده بود که چند ذرهٔ غبار در حال مرگ، دنبال ذره‌های دیگری بگردند.

سیاس: ولی ما را پیدا کردید.

کارتکان: پیدا کردیم. بعد از دو میلیون سال از هستی مردممان، بالاخره کسی دیگر مثل خودمان را پیدا کردیم، روی دنیای کوچک و ناممکن خودشان.

به آسمان نگاه کردم و چشمم را به دروازه و نقطهٔ آبی کم‌رنگ آن سویش دوختم. عجیب این‌که آن‌قدرها دور به نظر نمی‌رسید؛ تقریباً شبیه ماه در آسمان خودمان بود.

کارتکان: ولی سرنوشت بی‌رحم است.

سیاس: کارتکان، مدام می‌گویی وقت کافی نیست. نمی‌خواستم در این باره اذیتت کنم، ولی یک چیزی درست نیست، مگر نه؟

کارتکان: …بله. باید همین الان به خانه برگردی.


فاصلهٔ کنونی: تقریباً 340,000 کیلومتر


«کارتکان، وقتمان تمام شده. اگر بیشتر از این صبر کنیم، نست نابود می‌شود.»

«واقعاً اهمیتی دارد؟ حتی اگر حالا مرگ را عقب بیندازیم، باز هم جلوی آنچه در راه است را نمی‌گیریم. در هر صورت می‌میریم. چرا نمی‌توانیم همین‌جا بمیریم، با این آگاهی که دانشمان را به دیگری سپرده‌ایم؟»

«کارتکان، چنین کاری ممکن نیست. این فقط ما را به خطر نمی‌اندازد، بلکه آن‌ها را هم به خطر می‌اندازد.»

«همه‌اش فرضی است، نه؟ فقط مدل‌ها و شبیه‌سازی‌هایی که نمی‌شود با اطمینان ثابتشان کرد. ما نمی‌دانیم چه اتفاقی می‌افتد!»

«کارتکان…»

«دانشی که از این تبادل به دست می‌آید بی‌نهایت ارزشمند است. اگر حالا قطعش کنیم، دیگر هرگز چنین چیزی به دست نمی‌آوریم. هنوز چیزهای زیادی هست که آن‌ها باید این‌جا ببینند، و چیزهای زیادی که ما باید آن‌جا ببینیم.»

«کارتکان-»

«هنوز مفاهیم زیادی مانده که درباره‌شان حرف بزنیم، چیزهای زیادی که یاد بگیریم. هنوز دربارهٔ باورهایشان یا تاریخشان حرفی نزده‌ایم! کشورهای زیادی هست که باید دید! سیاس فقط همین یک شهر را دیده، هنوز خیلی بیشتر از نست مانده که—»

«کارتکان! بس است! شبیه‌سازی‌ها دروغ نمی‌گویند. اگر درگاه را نبندیم، یا نست به آن طرف پرتاب می‌شود و گرانش زمین تکه‌تکه‌اش می‌کند، یا اتفاقی بدتر می‌افتد. نمی‌شود آن را باز گذاشت.»

«یعنی نمی‌شود به‌سادگی آن را بست و در جای امن‌تری دوباره باز کرد؟»

«آن‌ها آخرین مختصات بودند، کارتکان. آخرین کسی که می‌دانست چطور مختصات تازه وارد کند سال‌ها پیش مُرد. این را همه می‌دانستند. دیگر کسی نمانده که بداند چطور مختصات بیشتری وارد کند. وقتی درگاه بسته شود، همه‌چیز تمام است.»

«پس این خودش دلیل بیشتری است برای این‌که—»

«کارتکان.»

«…می‌دانم. فقط هنوز آمادهٔ خداحافظی نیستم.»


پیوست 7999.8 7 آوریل 2027


نست


سیاس به من نگاه کرد و سرش را کمی به یک طرف کج کرد. حالتی از سردرگمی، که در این چند روز گذشته خیلی با آن آشنا شده بودم.

سیاس: چرا یک‌دفعه؟ مشکلی پیش آمده؟

کارتکان: بله. باید صادق باشم. سیاره‌های ما—

سیاس: این چند روز آرام‌آرام به هم نزدیک‌تر شده‌اند. همین را می‌خواستی بگویی، نه؟

کارتکان: از کجا—

سیاس: بنیاد نه احمق است نه بی‌خبر، کارتکان. ما از وقتی درگاه باز شد فاصلهٔ سیاره‌هایمان را زیر نظر داشته‌ایم. کاملاً معلوم بود که شما آن را بین مدارهای ما باز کرده‌اید.

کارتکان: و آن‌ها ناراحت نیستند؟

سیاس: نمی‌توانم بگویم مقام‌های بالا از این بابت ناراحت نیستند. با این حال، کار زیادی از دستمان برنمی‌آید. O5‏ می‌خواست شما را تهدید کنم تا مشکل را حل کنید، ولی من این‌طور کار نمی‌کنم.

سیاس همان صدای موزون و عجیبی را درآورد که معمولاً وقتی چیزی را خنده‌دار می‌دید از خودش درمی‌آورد.

سیاس: حالا چه می‌شود؟

کارتکان: سیاس را به خانه می‌فرستم، و درگاه میان دنیاهایمان بسته می‌شود.

سیاس: هیچ راهی برای دوباره باز کردنش نیست؟

کارتکان: نه.

سیاس: لعنتی.

همان‌جا در سکوت ماندیم و به ستاره‌های بالای سرمان خیره شدیم.

کارتکان: ما خیلی کوچکیم، نه؟

سیاس: چطور؟

کارتکان: ما در تمام عمرمان هر ستاره‌ای را که می‌توانستیم گشتیم تا کسی مثل خودمان پیدا کنیم. خیلی‌ها در این جست‌وجو مردند، به این امید که چیز دیگری آن بیرون باشد. مردند و هرگز نفهمیدند که بود! کس دیگری بود! ولی حتی با دانستنش… فقط توانستیم برای مدتی آن‌قدر کوتاه آن‌ها را بشناسیم که انگار اصلاً اهمیتی نداشت. این لحظه‌ها زودگذر بودند، و حالا تمام شده‌اند.

سیاس: حق با توست، ما کوچکیم، و خوب می‌شد اگر وقت بیشتری با هم داشتیم. شما بهتر از ما می‌دانید، ولی جهان آن‌قدر بزرگ است که در فهم ما نمی‌گنجد. وقتی می‌میریم، چیزهایی که ما را خودمان می‌کنند به همان جهان برمی‌گردند. ما همان ماده‌ای می‌شویم که ستاره‌های بعدی، یا حتی تمدن بعدی، از آن ساخته می‌شوند. ما بخشی از آن جهان می‌شویم، نه؟

سیاس از جایش بلند شد. دستش را به سمت من دراز کرد. دستش را در دستم گرفتم.

سیاس: این لحظه زودگذر بود، ولی خوش‌شانس بودیم که اصلاً آن را داشتیم. و هیچ خداحافظی‌ای همیشگی نیست، پس این‌جا خداحافظی نمی‌کنم. به جایش می‌گویم… در میان ستاره‌ها می‌بینمت.

کارتکان: در میان ستاره‌ها… می‌بینمت.

سیاس رفت و به مقر برگشت، جایی که کتادانکا قرار بود او را به خانه برساند. من کمی بعد برگشتم، ولی تا رسیدم آن‌ها رفته بودند. یکی از کسانی که مانده بود چیزی به من داد، هدیه‌ای از طرف سیاس. داخلش یک دست قلم‌مو و رنگ بود.

در حالی که دیگران برای بستن درگاه کار می‌کردند، من با هدیه‌ام به غار پایین برگشتم. قلم‌موها را چیدم و شروع به نقاشی کردم. اثر شگفت‌انگیزی نمی‌شد، هیچ شباهتی به آنچه در سیارهٔ آن‌ها دیده بودم نداشت، ولی زیبا می‌شد. تا دیروقت در زمان خواب و تا روز بعد کار کردم و فقط برای غذا خوردن دست کشیدم. سیاس هرگز آن را نمی‌دید، هیچ‌کس از زمین نمی‌دید، ولی یادگاری از روزهایی می‌شد که آن‌جا گذرانده بودم.

وقتی تمام شد، قلم‌موهایم را زمین گذاشتم. همان‌جا بود، منظرهٔ ستاره‌ای من، با یک کرادید و یک انسان که به هم نگاه می‌کردند. به اطراف نگاه کردم و همهٔ فضای خالی‌ای را که روی دیوارهای غار مانده بود دیدم، و شروع به طراحی شاهکار بعدی‌ام کردم. از دوردست، تقریباً مطمئن بودم صدای ترک برداشتن چیزی را شنیدم.


فاصلهٔ کنونی: تقریباً 32 میلیارد سال نوری


«بیایید پیدایمان کنید. منتظر می‌مانیم.»


پاورقی‌ها

  1. 1.

    ادغام SCP-7999-3‏ با تأیید مدیر پل لاگ انجام شده است.

  2. 2.

    تمدن بومی این سیاره آن را «لانه» نامیده است.

  3. 3.

    با غلظت اکسیژن جوی به‌طور چشمگیری بالا.

  4. 4.

    حشرات آخوندک.

  5. 5.

    یک نظام دسته‌بندی که نیکلای کارداشف، اخترفیزیک‌دان روس، برای تعیین میزان پیشرفت یک تمدن طراحی کرده است. این نظام توانایی یک تمدن در به‌کارگیری انرژی و نیز گسترهٔ دانشی را که به آن دسترسی دارد بررسی می‌کند. گمان می‌رود یک تمدن نوع II‏ قادر باشد انرژی را مستقیماً از ستارهٔ میزبان خود برداشت کند.

  6. 6.

    یک AIC‏ بنیاد که در سایت-58 برای انجام ترجمه‌های رمزآلود و ناهنجار ساخته شده است.

  7. 7.

    نمایندهٔ دپارتمان سفیران ناهنجار سایت-58، دپارتمانی که کارش تسهیل ارتباط میان کارکنان بنیاد و موجودیت‌های ناهنجار است. مأمور سیاس سابقهٔ به‌طور چشمگیری موفقی در برقراری ارتباط با ناهنجاری‌های پرخطرتر دارد.

  8. 8.

    ترجمه با مقایسهٔ نظام زبانی SCP-7999-3‏ و تطبیق واج‌ها و تکواژهای مشابه با نظام زبان انگلیسی انجام شد. با اینکه احتمال نادرستی زیاد بود، هر دو نمونهٔ SCP-7999-3‏ که با آن‌ها مصاحبه شد این ترجمهٔ نام‌ها را تأیید کردند.

۲ دیدگاه

در حال بررسی وضعیت ورود…

  • mehrbod vaziri
    mehrbod vaziri

    راستش احساس غم انگیز بودن بیشتری داشتم ولی بازم شاهکار بود ممنون

    • mehrbod vaziri
      mehrbod vaziri

      ببخشید باید به جای احساس انتظار میذاشتم