SCP-3333
برج (Tower)
شماره موضوع: SCP-3333
کلاس موضوع: ایمن
رویههای ویژه محبوسسازی: دریچهٔ سقفی منتهی به SCP-3333 باید همیشه بسته و قفل بماند. همیشه دستکم یک مأمور باید زیر SCP-3333 مستقر باشد تا از ورود یا خروج جلوگیری کند. درِ SCP-3333 باید هر روز از نظر نشانههای آسیب بررسی شود.
لامبدا-1 («شیاطین ماکسول») برای کمک به محبوسسازی SCP-3333 تشکیل و اعزام شده است.
رویههای محبوسسازی در تاریخ 2039/04/02 بازنگری شد.
شرح: SCP-3333 یک ناهنجاری فضایی است که درون برج دیدهبانی آتشسوزی سانتاپ، در جنگل ملی مونت بیکر-اسنوکوالمی در ایالت واشینگتن ایالات متحدهٔ آمریکا، قرار دارد.
راه دسترسی به SCP-3333 یک نردبان و یک دریچه در سقف برج دیدهبانی سانتاپ است. بالا رفتن از نردبان به نسخهای همسان از برج دیدهبانی آتشسوزی سانتاپ میرسد. این نسخهٔ همسان هم یک نردبان و دریچهٔ همسان دارد که به نسخههای دیگری از برج دیدهبانی سانتاپ راه دارد.
عوارض زمین اطراف SCP-3333 با عوارض اطراف برج دیدهبانی سانتاپ یکسان است. با این حال، هیچ گیاه، جانور یا انسانی در آن دیده نشده است.
هر تکرار پیاپی SCP-3333 نسبت به برج دیدهبانی اصلی بلندتر قرار دارد. پلههایی که به این تکرارهای SCP-3333 میرسند به همان نسبت درازتر شدهاند تا به زمین راه داشته باشند.
SCP-3333 نخستین بار پس از بازسازی برج دیدهبانی سانتاپ در پی فعالیت آتشفشانی نزدیک کوه رینیر کشف شد. منشأ SCP-3333 معلوم نیست: هیچیک از کارکنان سازمان پارکها که در بازسازی برج دیدهبانی دست داشتند، ورودی SCP-3333 را نساخته بودند.
در زمان کشف، دریچهٔ SCP-3333 با قفل آویز بسته شده بود. برای دسترسی به SCP-3333، دریچه به زور باز شد. هیچ کلیدی پیدا نشده است.
کاوش I
پارامترهای مأموریت: شناسایی اولیهٔ SCP-3333.
کارکنان: D-4f68a
اطلاعات تکمیلی: D-4f68a به ضبطکنندههای صوتی و تصویری استاندارد کاوش مجهز بود. نظارت بر کاوش با دکتر ویلیامز و یک تیم پشتیبانی بود که در یک پاسگاه موقت مشاهده درون برج دیدهبانی آتشسوزی سانتاپ مستقر بودند.
[شروع گزارش]
دکتر ویلیامز: آزمایش، آزمایش. این دستگاه روشن است؟
D-4f68a: بله؟ الو؟ [مکث کوتاه] دکتر؟
ویلیامز: عالی است. لطفاً وارد SCP-3333 شو.
به خاطر نزدیکی دکتر ویلیامز و D-4f68a به هم، برای لحظهای کوتاه صدا سوت میکشد. D-4f68a از نردبان بالا میرود و وارد SCP-3333 میشود.
ویلیامز: لطفاً هر چه میبینی گزارش بده.
D-4f68a: این—خب—من همین الان از اینجا آمدم، ولی—ولی صبر کنید، اینجا خالی است، و چطور—
ویلیامز: عالی است. ممنون. [مکث کوتاه] لطفاً دیگر حرف نزن.
مکث
ویلیامز: ممنون. لطفاً به بالا رفتن ادامه بده.
D-4f68a حدود یک ساعت در SCP-3333 بالا میرود.
ویلیامز: خب، میخواهم چیزی را امتحان کنم. D-4f68a، اگر اشکالی ندارد، میتوانی در را باز کنی و بیرون بروی؟
D-4f68a: باشد، دکتر.
D-4f68a در را باز میکند. بیدرنگ باد شدیدی به داخل اتاق میوزد، D-4f68a را به دیوار مقابل پرت میکند و اثاثیه را جابهجا میکند. D-4f68a به سختی خود را به آن سوی اتاق میرساند و سرانجام موفق میشود در را ببندد.
D-4f68a: [نفسنفسزنان] آن چه بود؟
ویلیامز: [سرفه میکند] احتمالاً بهتر است فعلاً داخل بمانی.
D-4f68a: فـ—فهمیدم.
D-4f68a به بالا رفتن در SCP-3333 ادامه میدهد. صدای باد شنیده میشود. هیچ تغییری در فضای داخلی SCP-3333 دیده نمیشود. D-4f68a حدود سه ساعت ادامه میدهد. D-4f68a در هر ده تکرار SCP-3333 یک آزمون شناختی سادهٔ مبتنی بر ضرب انجام میدهد. هیچ تغییری نسبت به سطح پایه دیده نمیشود.
چند ساعت بعد، D-4f68a استراحت میکند و مقداری از جیرهاش را میخورد. در این مدت، بررسی ویدیوها نشان میدهد که D-4f68a از 184 نمونهٔ SCP-3333 بالا رفته است.
ویلیامز: به نظر میرسد الان وقت مناسبی است. D-4f68a، میخواهم آن آزمون را دوباره انجام بدهی.
D-4f68a: باشد، دکتر.
D-4f68a خودش آزمون شناختی را انجام میدهد. هیچ تغییری نسبت به سطح پایه دیده نمیشود. D-4f68a از 184 تکرار SCP-3333 بالا رفته است که با حدود 673 متر افزایش ارتفاع برابر است. هرچند تفاوت اندکی در ارتفاع دیده میشود، این تفاوت بسیار کمتر از حد انتظار است.
D-4f68a: دکتر؟
ویلیامز: بله؟
D-4f68a: …این برای چیست؟
ویلیامز: آزمون؟ [مکث] خب، فکر کنم گفتنش ضرری ندارد. برای سنجیدن—برای سنجیدن رقیق بودن هواست.
D-4f68a: چطور؟
ویلیامز: هرچه هوا رقیقتر شود، مغزت—[آه میکشد]—خب، در اصل مغزت کندتر کار میکند.
D-4f68a: [وحشتزده] من میمیرم؟
ویلیامز: نه، نه. نتیجهٔ آزمون همان است که این پایین بود. تو آنقدر که باید بالا نمیروی.
D-4f68a: آهان. ممنون، دکتر.
ویلیامز: خواهش میکنم. [مکث، سرفه] لطفاً به بالا رفتن ادامه بده، D-4f68a.
D-4f68a چهار ساعت دیگر به بالا رفتن ادامه میدهد. خورشید غروب میکند و D-4f68a اردو میزند و میخوابد.
صبح روز بعد، D-4f68a به بالا رفتن در SCP-3333 ادامه میدهد.
D-4f68a: دکتر! شـ—شما هم آن را میبینید؟
ویلیامز: چه را؟
D-4f68a: آنجا—روی آن قله—آن بالا آدم هست؟
روی یک خطالرأس در جنوب غربی SCP-3333، دو پیکر کوچک دیده میشود. آنها بیحرکت ایستادهاند. این پیکرها فقط از دید D-4f68a دیده میشوند و از اردوگاه پایه دیده نمیشوند.
D-4f68a: اینجا دوربین دوچشمی هست؟ باید ببینم—
ویلیامز: با دوربین هم خوب نشانمان بده—باید بزرگنمایی کنیم—
D-4f68a: پیدایش کردم!
D-4f68a با دوربین دوچشمی به پیکرها نگاه میکند. اردوگاه پایه تلاش میکند با دوربین D-4f68a روی پیکرها بزرگنمایی کند؛ اما وضوح تصویر بسیار پایین است و چیزی تشخیص داده نمیشود.
D-4f68a: نمیتوانم ببینمشان—درست از فوکوس خارجاند—وای خدای من!
پیکرها برمیگردند و پشت خطالرأس میروند.
D-4f68a: بازتاب نور دوربین دوچشمی را دیدند.
ویلیامز: مطمئنی؟
D-4f68a: آنها—آنها مستقیم به من نگاه کردند. [مکث] فکر کنم یکیشان با دست اشاره کرد.
ویلیامز: فهمیدم.
به D-4f68a دستور داده میشود به بالا رفتن در SCP-3333 ادامه دهد. در اردوگاه پایه دربارهٔ پیکرها گفتوگو میشود. به نتیجهٔ مشترکی نمیرسند.
D-4f68a تا تکرار 345ام SCP-3333 بالا میرود. پیکر دیگری دیده نمیشود. D-4f68a تا صبح اردو میزند.
روز بعد، D-4f68a فراموش میکند دوربین و میکروفونش را روشن کند تا اینکه به او یادآوری میشود. کمی بعد، D-4f68a از احساس اضطراب و ناآرامی میگوید.
D-4f68a: باید بگذاری پایین بیایم، دکتر. یک چیزی اینجا درست نیست.
ویلیامز: چیز مشخصی؟
D-4f68a: نمیدانم! ولی—ولی یک چیزی درست نیست. این همه نوشته روی دیوارها، و—
ویلیامز: هیچ نوشتهای روی دیوارها نیست.
D-4f68a: خب، من یک چیزی میبینم، دکتر. نمیدانم چه نوشته، ولی آنجاست، مطمئنم که آنجاست.
ویلیامز: فهمیدم. تا اینجا آمدهای. لطفاً ادامه بده.
D-4f68a به بالا رفتن در SCP-3333 ادامه میدهد و گاهبهگاه درخواست میکند اجازه دهند به پایگاه برگردد. همهٔ درخواستها رد میشود. ویدیوها برای یافتن نوشته یا عوامل بررسی میشوند؛ چیزی پیدا نمیشود.
در طبقهٔ 527ام، ساختار فضایی SCP-3333 بهشدت تغییر میکند. چندین نسخه از برج دیدهبانی آتشسوزی سانتاپ در الگویی شبکهای به هم وصلاند و از راه درِ برج دیدهبانی به هم راه دارند. هیچ نور طبیعیای وجود ندارد و نشانی از آسمان یا زمین نیست. همهجا کاملاً تاریک است. هیچ برج دیدهبانیای دریچه یا نردبان ندارد.
D-4f68a: این—این درست نیست، دکتر! باید بگذاری پایین بیایم! نمیتوانم ببینم!
ویلیامز: آرام باش، لطفاً. در کولهپشتیات یک چراغ پیشانی اضطراری و یک چراغقوه داری. لطفاً از آنها استفاده کن.
D-4f68a تلاش میکند چراغها را روشن کند. روشن نمیشوند. به D-4f68a گفته میشود جای باتریها را بررسی کند؛ خالیاند. به D-4f68a گفته میشود از باتریهای یدکی داخل کولهپشتی استفاده کند. D-4f68a نمیتواند آنها را پیدا کند.
D-4f68a: اینجا هیچ چیز نیست! هیچ چیز درست نیست! بگذار پایین بیایم، خواهش میکنم!
ویلیامز: نه! لطفاً ادامه بده!
D-4f68a: صبر کن—فکر کنم—یک چیزی میبینم! یک چیزی میبینم، دکتر!
ویلیامز: چه؟ چه چیزی است؟
در دوربین D-4f68a چیزی دیده نمیشود.
D-4f68a: نـ—نمیدانم! درست نیست!
D-4f68a دچار وحشت میشود.
D-4f68a: بگذار پایین بیایم، دکتر! باید از اینجا بیرون بروم!
ویلیامز: اگر پایین بیایی، بیدرنگ به تو شلیک میشود! چه چیزی میبینی؟
دوربین و میکروفون D-4f68a همزمان قطع میشوند.
ویلیامز: چه؟ D-4f68a؟ D-4f68a! چه شد؟ ضبطکنندههایش را خاموش کرد؟ چه اتفاقی افتاد؟
بررسی ویدیوهای D-4f68a نمیتواند علت قطع ارتباط را روشن کند. خرابی تجهیزات بعید دانسته میشود. به دلیل شرایط ناپدید شدن D-4f68a، و احتمال وجود یک شیء ناهنجار ناشناخته در بخش بالایی SCP-3333، کاوش دیگری پیشنهاد و تأیید میشود.
کاوش II
پارامترهای مأموریت: پی بردن به علت ناپدید شدن D-4f68a، یافتن هر شیء غیرعادیای که D-4f68a پیدا کرده بود، و شناسایی هر موجود غیرعادی حاضر در SCP-3333.
کارکنان: نیروی ویژهٔ سیار Mod-0 («فضاهای ویژهٔ مشخصه»)
اطلاعات تکمیلی: همهٔ اعضای نیروی ویژهٔ سیار Mod-0 به تجهیزات استاندارد بقا و ضبط مجهز شده بودند. هیچ وسیلهٔ خاصی لازم تشخیص داده نشد. همهٔ باتریها و باتریهای پشتیبان سه بار بررسی شدند. دکتر ویلیامز از اردوگاه پایه بر کار نظارت میکرد.
[شروع گزارش]
Mod-1: Mod-1، حاضر.
Mod-2: Mod-2، حاضر.
Mod-3: Mod-3، حاضر.
Mod-4: Mod-4، حاضر.
Mod-5: Mod-5، حاضر.
Mod-1: خب، همگی. روش استاندارد بالا رفتن از برج. دو نفر جلو، یک نفر وسط، دو نفر عقب. راه بیفتیم.
همهٔ اعضای تیم شروع به بالا رفتن از SCP-3333 میکنند. هیچ پیکری روی خطالرأسهای اطراف دیده نمیشود. آسمان ابری است و صدای باد شنیده میشود. هرچه نیروی ویژهٔ سیار بالاتر میرود، باد کمکم آرام میشود.
پس از چند ساعت بالا رفتن، Mod-4 و Mod-2 به اتاقی میرسند که D-4f68a در آن تلاش کرده بود از SCP-3333 خارج شود. اثاثیه هنوز به هم ریخته است و به نظر نمیرسد چیزی جابهجا شده باشد.
Mod-1: به نظرم اینجا هم به خوبی هر جای دیگری است.
اعضای Mod-0 جمع میشوند و تلاش میکنند یک گشت بیرون از SCP-3333 ترتیب دهند. Mod-2 به طنابی بسته میشود و از SCP-3333 خارج میشود. باد شدیدی نمیوزد و Mod-2 بهراحتی میتواند بیرون برود.
Mod-2: اینجا هیچ چیزی نیست. دکتر؟
ویلیامز: عجیب است. لابد باد خوابیده. فکر کنم به کاوش ادامه بدهید.
Mod-1: دریافت شد.
اعضای نیروی ویژهٔ سیار از SCP-3333 خارج میشوند و کاوش را شروع میکنند. پستی و بلندی زمین اطراف SCP-3333 با اطراف دیدهبانی سانتاپ یکسان است. هیچ گیاه یا جانوری دیده نمیشود. هیچ انساننمایی دیده نمیشود. اعضای نیروی ویژهٔ سیار چند ساعت کاوش میکنند و سپس دوباره کنار SCP-3333 جمع میشوند.
Mod-3: اینجا هیچ چیزی نیست.
Mod-4: ولی هیچ گیاهی هم نیست. عجیب است.
ویلیامز: اگر این وضع در همهٔ این دنیا همینطور باشد، میتواند علت بادهای شدیدتر را توضیح بدهد. هرچند مطمئن نیستم اکسیژن از کجا میآید. به هر حال، به بالا رفتن ادامه بدهید. این را بعداً حل میکنیم.
Mod-1: دریافت شد.
نیروی ویژهٔ سیار چند ساعت دیگر بالا میرود و شب را اردو میزند. سرعت آنها از D-4f68a کمتر است؛ آنها چند روز دیگر بدون برخورد قابلتوجهی از SCP-3333 بالا میروند. هیچ توهم شنیداری یا دیداری گزارش نمیشود. در روز چهارم، به بالاترین نقطهٔ SCP-3333 میرسند.
Mod-1: همه چراغقوهها را دربیاورید.
اعضای نیروی ویژهٔ سیار فانوسها و چراغقوههایشان را آماده میکنند. همه باتری کامل دارند و باتریهای پشتیبان دوباره بررسی میشوند. جز صدا و نوری که خود نیروی ویژهٔ سیار ایجاد میکند، هیچ صدا و نوری وجود ندارد.
Mod-1: خیلی خب. باز هم دو، یک، دو. یک جهت دلخواه… اوه، از آن طرف برویم.
Mod-1 به یک جهت تصادفی اشاره میکند و نیروی ویژهٔ سیار در همان جهت پیش میرود. برای مسیریابی، نشانگرهای بازتابنده به جا گذاشته میشود.
تکرارهای SCP-3333 از راه راهروی بیرونیشان بهطور افقی به هم وصلاند. هیچ پلکانی رو به پایین وجود ندارد و نردهها طوری برداشته شدهاند که راهروها بتوانند به هم چسبیده و یکی شوند. هیچ نشانی از درز میان راهروها و هیچ اثری از ساخت دست انسان دیده نمیشود.
Mod-2 یک تخته را بهطور تصادفی از کف راهرو بیرون میکشد. زیر آن جز سیاهی چیزی نیست. Mod-2 یک لولهٔ نورانی در سوراخ میاندازد؛ هیچ کفی دیده نمیشود. Mod-3 یک منور علامتدهی به هوا شلیک میکند؛ هیچ سقفی دیده نمیشود. هیچ صدا یا نوری پدیدار نمیشود.
ویلیامز: چیز عجیبی متوجه میشوید؟
Mod-4: مثلاً چه؟
ویلیامز: هر کدام از توهمهایی که D-4f68a گزارش داد؛ هر چیزی که نشان بدهد او در آخر کار دربارهٔ چه حرف میزد.
Mod-1: نه. از جسد یا تجهیزاتش هم هیچ اثری نیست. میخواهید آن را در اولویت بگذاریم؟
ویلیامز: فکر میکنم اگر بتوانید، تا حدی کمک میکند. به هر حال به نظر نمیرسد این اتاقها الگو یا کاربرد خاصی داشته باشند.
Mod-1: دریافت شد.
نیروی ویژهٔ سیار از هم جدا میشود و یک جستوجوی شعاعی از نقطهٔ شروع آغاز میکند. این کار حدود یک ساعت ادامه پیدا میکند.
Mod-3: یک چیزی پیدا کردم!
Mod-4: چه؟
Mod-2: چی هست؟
Mod-1: دارم میآیم.
اعضای نیروی ویژهٔ سیار جمع میشوند. در راه، چراغقوهٔ Mod-5 خاموش میشود.
ویلیامز: چی هست؟
Mod-3: کولهپشتی اوست. کاملاً خالی. ولی پاره نشده یا چیزی شبیه آن.
Mod-4: هیچ نشانی از درگیری نیست.
Mod-2: وقتی رسیدی، به میز تکیه داده شده بود؟
Mod-3: بله. به آن دست نزدهام.
Mod-1: خوب است؛ دست هم نزنیم. [مکث] گراهام کجاست؟ [مکث] گراهام؟ همه، اعلام حضور کنید!
Mod-2: Mod-2.
Mod-3: Mod-3.
Mod-4: Mod-4.
Mod-1: گراهام گم شده. تصویر دوربینش را دارید، دکتر؟
ویلیامز: ننه. چراغقوهاش خاموش است. هیچ چیزی نمیبینم.
Mod-1: دریافت شد. دونفره. من با هوریس میروم. جستوجوی شعاعی از همینجا.
Mod-2: باشد.
Mod-3: باشه.
Mod-4: بله.
Mod-1 و Mod-3 با هم و Mod-2 و Mod-4 با هم همراه میشوند. آنها جستوجوی شعاعی را شروع میکنند. هنوز هیچ صدایی نیست. دکتر ویلیامز تصاویر دوربین Mod-5 را پیش از قطع ارتباط دوباره پخش میکند؛ هیچ نشانی از پریشانی دیده نمیشود. دوربین در حال ارسال است، اما تصویرش کاملاً سیاه است.
Mod-2 و Mod-4 زمین میخورند. دو صدای بلند شنیده میشود که احتمالاً صدای برخورد بدن آنها با زمین است. صدای چکهای ضعیف به گوش میرسد. میکروفونها و دوربینهای هر دو تقریباً همزمان قطع میشوند. دوربین و میکروفون Mod-5 خاموش میشوند.
ویلیامز: الو؟ الو! تصویر Mod-2 و Mod-4 را از دست دادهایم!
صدای افتادن دیگری شنیده میشود. میکروفون و دوربین Mod-3 قطع میشوند.
ویلیامز: الو؟ Mod-1؟
Mod-1: چه—چه اتفاقی افتاد—
ویلیامز: نمیدانم—Mod-3 کجاست؟
Mod-1: یک لحظه رویم را برگرداندم و حالا—او—
چراغ پیشانی Mod-1 بهسرعت اطراف را میکاود. هیچ نشانی از بقیهٔ اعضای Mod-0 پیدا نمیشود.
Mod-1: [رو به تاریکی] کسی هست؟ [مکث] [با زمزمه] فکر—فکر کنم یک چیزی اینجاست—با من—
ویلیامز: چه؟ چی هست؟ کلمهای میبینی؟
Mod-1: نه، هیچ چیزی نمیبینم—
هر چهار دوربین و میکروفون دوباره روشن میشوند. این کار همزمان نیست؛ با روشن شدن دستی تجهیزات جور درمیآید.
Mod-5: الو؟ الو؟
ویلیامز: تجهیزات روشن شد—لعنتی، چه اتفاقی افتاد؟
Mod-3: نمیدانم، دکتر. یک چیزی روی زمین بود و پایم گیر کرد و—
Mod-1: همهتان کجایید؟ اعلام حضور کنید!
Mod-2: Mod-3.
Mod-3: Mod-5.
Mod-4: Mod-2.
Mod-5: Mod-4.
Mod-1: ا—
میکروفون و دوربین Mod-1 ناگهان قطع میشوند.
Mod-2: Mod-1؟ الو؟
دوربین و میکروفون Mod-1 دوباره روشن میشوند.
Mod-1: من—من هم دیدمش—
Mod-3: آره—
ویلیامز: چه؟ چه چیزی را دیدید؟
Mod-4: نمیدانم—شبحمانند است، مثل مگسپرانهای چشم—
Mod-5: یک چیزی اینجا درست نیست.
Mod-2: نه. باید—
Mod-4: اینجا امن نیست—
ویلیامز: دربارهٔ چه حرف میزنید؟
در هیچ دوربینی چیزی جز دیدهبانی آتشنشانی سانتاپ دیده نمیشود.
ویلیامز: چیزی با شما هست؟
Mod-1: ننه—موضوع این نیست، دکتر—
Mod-4: آنجا! میبینیدش، دکتر؟
هیچ چیزی دیده نمیشود.
ویلیامز: نه! چی هست؟
Mod-3: مما اینجا در امان نیستیم.
Mod-2: یک چیزی درست نیست.
Mod-1: [با نفسهای تند] آن—آنجاست!
ویلیامز: آخر چی هست؟
Mod-1: شبیه—شبیه یک—
[مکث]
در تصاویر هیچیک از اعضای نیروی ویژهٔ سیار چیزی دیده نمیشود.
Mod-1: مثل—اِم—
Mod-3: شبیه یک قلعه است—نه! یک کوه!
Mod-4: یک کوه! یک کوه شبحوار! ولی—ولی آن نیست—
Mod-5: یک—کوه شعلهور است که از دود و هوا ساخته شده. برجی از دود و خاکستر—
Mod-3: میبینمش!
Mod-1: من هم میبینمش!
Mod-5: باید برویم! همه عقبنشینی کنید!
همه: دریافت شد.
نیروی ویژهٔ سیار Mod-0 از بالاترین نقطهٔ SCP-3333 عقبنشینی میکند و بهسرعت از SCP-3333 پایین میرود. چند روز بعد، به اردوگاه پایه میرسند و جلسهٔ گزارشگیری با آنها برگزار میشود. آنها دربارهٔ رویدادهای درون SCP-3333 سردرگمی نشان میدهند و آشکارا تمایلی به ورود دوباره ندارند. با توجه به شرایط و احتمال وجود یک عامل ممیتیک، با وجود مخالفت نیروی ویژهٔ سیار Mod-0، یک مأمور ویژهٔ برای کاوشهای بعدی آورده میشود.
کاوش III
پارامترهای مأموریت: کاوش در نوک SCP-3333، و یافتن و خنثی کردن هر ناهنجاری یا عامل ممیتیک در داخل آن.
کارکنان: متخصص ضدممیتیک 0 («پوچرو»)
اطلاعات تکمیلی: متخصص 0 ناشنوا، نابینا و لال است و فقط از طریق یک سیستم علامتدهی اصلاحشده که در دستش کار گذاشته شده ارتباط برقرار میکند. جیرهٔ استاندارد در اختیارش قرار داده میشود. به هیچ تجهیزات دیگری نیاز نیست. دکتر ویلیامز و نیروی ویژهٔ سیار Mod-0 بر عملیات نظارت میکنند.
[شروع گزارش]
0: الان از پایگاه خارج میشوم
ویلیامز: اگر چیزی لازم داشتی خبرمان کن.
0: بله
متخصص 0 شروع به بالا رفتن از SCP-3333 میکند.
Mod-5: [خطاب به ویلیامز] از این وضع خوشم نمیآید—
ویلیامز: اگر آنقدر ترسناک بود که تیم زبدهٔ شما پا به فرار بگذارد، قطعاً میارزد که آنت را خبر کنیم.
Mod-5 پاسخی نمیدهد. متخصص 0 به بالا رفتن ادامه میدهد.
0: اتاق فرق دارد. بههمریخته. درگیری؟
ویلیامز: نه، کار خودمان بود.
0: باشه.
چند ساعت میگذرد.
0: کسی بیرون است. نگاه میکند.
ویلیامز: قبلاً هم با آنها برخورد شده بود. اگر همینطور بالا بروی—
0: دارم میروم. هنوز دنبالم میآید. اشتباه کردم. نگاه نمیکند. چیز دیگری است.
ویلیامز: منظورت چیست؟
0: نمیدانم.
متخصص 0 چند ساعت دیگر به بالا رفتن ادامه میدهد. در این مرحله، متخصص 0 بیش از 12 ساعت است که در حال بالا رفتن است.
ویلیامز: لازم نیست استراحت کنی؟
0: کسی هنوز آنجاست. امن نیست. آمفتامین مصرف میکنم.
متخصص 0 100 میلیگرم آمفتامین مصرف میکند و به بالا رفتن ادامه میدهد.
0: بیرون. میبینی؟
ویلیامز: نه، نمیبینم—
حرکتی گذرا در لبهٔ تصویر دوربین دیده میشود. چیزی که از پنجرهها به داخل نگاه میکرد، به محض اینکه دوربین به سمتش چرخانده میشود، خودش را پایین میکشد. باد شدید است؛ هیچ امکانی برای بیرون رفتن وجود ندارد.
ویلیامز: آنجا—
0: آنها میدانند.
متخصص 0 با سرعت شروع به بالا رفتن میکند. گاهبهگاه حرکتهایی گذرا بیرون SCP-3333 دیده میشود. گاهی صدای خشخشهای ریزی از میان صدای باد شنیده میشود.
Mod-5: عقبنشینی کن، متخصص!
0: نه
متخصص 0 با سرعت به بالا رفتن ادامه میدهد. پس از حدود یک ساعت، به نوک SCP-3333 میرسد.
0: خون. نور نیست.
متخصص 0 شروع به راه رفتن میکند. چراغقوهاش را روشن نمیکند. هیچ چیز در دوربین دیده نمیشود؛ فقط صدای قدمهای متخصص 0 از میکروفون شنیده میشود. صدای کوبیده شدن محکم چیزی از دوردست به گوش میرسد.
0: اینجا.
[مکث]
0: خطری نیست؟
متخصص 0 تندتر راه میرود، سپس ناگهان میایستد. چند خشخش ریز شنیده میشود؛ خیلی زود قطع میشوند.
0: جسد.
وقتی متخصص 0 خم میشود، صدای جابهجا شدن لباس شنیده میشود. خشخشها دوباره شنیده میشوند، بلندتر و نزدیکتر.
Mod-5: از آنجا بیا بیرون، متخصص!
ویلیامز: آنت!
چند صدای له شدن شنیده میشود.
0: جسد. خون. [مکث] اندامهای داخلی. ماهیچهها. صاف. زیادی نرم. [مکث] سفت. فلز.
خشخشها بلندتر میشوند و نزدیک و نزدیکتر میآیند. دور متخصص 0 را میگیرند و روی هم میافتند و به یک وزوز یکنواخت و پیوسته تبدیل میشوند.
Mod-5: بیا بیرون، متخصص! ولش کن! برو!
0: فلز. کلمهها.
صدای ضربهای خفه شنیده میشود.
0: TTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTETTET ET ETTET E UNWFOA JFSLFPAFJ 13R9 AJ SLFJOWIUR;KZ
ویلیامز: آنت؟ آنت؟!
0: نور نور خاموش نور کجاست
ویلیامز: آنت!
0: یک کوه هست. باید پایین بیایم. نور کجاست؟
ویلیامز: آنت…
چراغقوهٔ متخصص 0 روشن میشود. متخصص 0 روی زمین افتاده است. نور، تودهای از ماهیچهها، اندامها و استخوانها را در مرحلهٔ پیشرفتهٔ تجزیه روشن میکند. یک پلاک فلزی در مشت متخصص 0 دیده میشود. روی آن نوشته شده: «نیروی ویژهٔ سیار Mod-5: گراهام پرسل.»
[اطلاعات مهرومومشده]
پیوست I:
به دنبال رویدادهای کاوش III، موجودات درون SCP-3333 (که از این پس SCP-3333-1 نامیده میشوند) همهٔ اعضای حاضر در پاسگاه موقت مشاهدهٔ 3333 را کشتند یا خود را به جای آنها جا زدند. هیچ سیگنال اضطراری فرستاده نشد و گزارش کاوش III پیش از پایان آن ارسال نشد. موجودات SCP-3333-1 ظاهرِ مشاهده و کاوش SCP-3333 را حفظ کردند و بیش از یک ماه پیوسته نیروی انسانی و تجهیزات درخواست کردند. این نیرنگ تنها زمانی کشف شد که یک دستیار تدارکات توانست پیش از آنکه کشته شود یا کسی خود را به جای او جا بزند، یک پیام اضطراری بفرستد. تیمهای بازمحبوسسازی که به SCP-3333 رسیدند، آن را کاملاً متروکه یافتند. بیش از 50 نفر از کارکنان از دست رفتند.
با توجه به شمار زیاد موجودات SCP-3333-1 که فرض میشود آزاد شدهاند، از جمله آنهایی که خود را به جای هیچیک از اعضای بنیاد جا نزدهاند، نیروی ویژهٔ تکمأموریتی لامبدا-1 («شیاطین ماکسول») برای پژوهش، شکار و خنثیسازی نمونههای SCP-3333-1 تشکیل شده است.
پیوست II:
در تاریخ 2039/04/02، یک پیام رمزگذاریشده از تلفن همراه دکتر ویلیامز دریافت شد. به نظر نمیرسید که از درون SCP-3333 فرستاده شده باشد؛ با این حال، مکان دقیق آن شناسایی نشده است.
این پیام شامل گزارش زیر از دکتر ویلیامز بود که تقریباً به طور قطع هنگام فرار او از نیروی ویژهٔ سیار Mod-0 ضبط شده است. برای کامل بودن پرونده، این پیام در اینجا آمده است. به خوانندگان توصیه میشود با احتیاط بخوانند.
دکتر آردمن
آنچه در ادامه میآید را دکتر ویلیامز درون SCP-3333 با تلفن همراهش ضبط کرده است.
[شروع گزارش]
فیلم کمی پس از پایان کاوش III آغاز میشود. دکتر ویلیامز در حال بالا رفتن از SCP-3333 است و دوربین به پهلویش وصل است. به سختی نفس میکشد و به نظر میرسد از چیزی فرار میکند. صدای شلیک از پایین شنیده میشود.
دکتر ویلیامز حدود ده دقیقه بالا میرود، سپس برای استراحت میایستد. دوربین را به یک میز تکیه میدهد و دریچهٔ پایینی را با یک صندلی میبندد. مینشیند.
سراپایش خونی است، آشکارا وحشتزده است و یک تپانچه همراه دارد. به دوربین نگاه میکند، شروع به حرف زدن میکند و بعد گریهاش میگیرد. حدود یک دقیقه گریه میکند و سپس آرام میشود.
ویلیامز: گیرمان انداختند. کارشان عالی بود. درست به اندازه مبهم، و چه کسی جرئت داشت با یک نیروی ویژهٔ باتجربه که تصمیم گرفته دُماش را بگذارد روی کولش و فرار کند بحث کند؟ و البته من هیچکدامشان را از نزدیک نمیشناختم، پس من چهکاره بودم که بگویم چیزی درست نیست…
صدای تقتق میآید. کسی تلاش میکند از دریچه رد شود. ویلیامز اسلحه را برمیدارد و به سمت دریچه نشانه میرود.
صدا: دکتر ویلیامز؟ دکتر ویلیامز! اینجا نیروی ویژهٔ سیار آلفا-3 است! از این پاسگاه یک تماس اضطراری دریافت کردیم! کارکنانی که اینجا مستقر بودند به ما حمله کردند! اینجا چه خبر است، دکتر؟ [کوبیدن] بگذارید بیاییم داخل، دکتر!
ویلیامز: [وحشتزده] عق— [سرفه میکند] عقب بمانید! من—من گول این را نمیخورم!
آلفا-3: دکتر ویلیامز! خواهش میکنیم! اگر ما را راه ندهید، با شما مثل یک مأمور دشمن رفتار میکنیم!
ویلیامز: [جیغزنان] عقب بمانید!
چند انگشت از لای دریچه بیرون میآیند و شروع به بلند کردن آن میکنند. ویلیامز به سمتشان میدود و انگشتها را زیر پا له میکند. صدای خردشدن میآید و انگشتها، که هنوز لای دریچه گیر افتادهاند، کاملاً صاف میشوند. وقتی انگشتها از لای دریچه به عقب کشیده میشوند، صدای پارهشدن به گوش میرسد. ویلیامز دو گلوله از رو به دریچه شلیک میکند، دوربین را برمیدارد و دوباره شروع به بالا رفتن میکند.
دکتر ویلیامز حدود یک دقیقه و نیم بالا میرود و در مسیر دریچههای دیگری را هم میبندد، سپس میایستد و استفراغ میکند و حدود ده دقیقه گریه میکند.
پس از این، ویلیامز بیش از دوازده ساعت بیوقفه بالا میرود تا اینکه از پا میافتد. حدود دو ساعت بیهوش میماند، سپس با جیغ بیدار میشود.
ویلیامز: [جیغهایش فروکش میکند] من—هنوز اینجام. [مکث] تشنهام. [مکث] کاش یک کیت برداشته بودم.
بیرون SCP-3333 باران شروع به باریدن میکند. ویلیامز شروع به خندیدن میکند.
ویلیامز دوربین را جایی تکیه میدهد، سپس بیرون میرود و سعی میکند آب بنوشد. پس از مدت کوتاهی، آب را تف میکند و به داخل برمیگردد.
ویلیامز: شور است.
ویلیامز یک ساعت به بالا رفتن ادامه میدهد.
کسی در SCP-3333 را میزند.
ویلیامز بیدرنگ میایستد و اسلحهاش را بیرون میکشد. به سختی نفس میکشد و دستهایش میلرزند.
دوباره در زده میشود، این بار از سمت دیگر SCP-3333.
ویلیامز برمیگردد. D-4f68a پشت در ایستاده است. به شدت لاغر و نحیف است و به در تکیه داده است. پوستش خشک، ترکخورده و پر از زخم است؛ تقریباً در بعضی جاها دارد کنده میشود. سعی میکند در را باز کند. در یک قفل دستگیرهای ساده دارد؛ نمیتواند آن را باز کند.
D-4f68a: [با صدای خشدار] راهم بده، دکی!
ویلیامز: برو عقب!
ویلیامز از در فاصله میگیرد و اسلحهاش را به سمت D-4f68a نشانه میرود. او همچنان در را تکان میدهد.
D-4f68a: خواهش میکنم دکی، راهم بده! این بیرون آب نیست!
ویلیامز: این—تو—او هیچوقت به من نمیگفت دکی! حتی یک بار!
سکوت برقرار میشود.
صورت D-4f68a کاملاً شل و بیحالت میشود.
D-4f68a: من هیچوقت واقعاً او را زیر نظر نداشتم. ولی از وقتی بچه بودی، همیشه فکر میکردم چشمهای خیلی قشنگی داری…
D-4f68a با مشت یکی از شیشههای در را میشکند. خونی در کار نیست. دستش را داخل میبرد و دستگیره را میچرخاند. ویلیامز شروع به شلیک میکند. D-4f68a در را باز میکند و به سمت دکتر ویلیامز میدود. ویلیامز پنج بار به سمت D-4f68a شلیک میکند. یک گلوله به پایش میخورد و او نقش زمین میشود. روی زمین شروع به پیچوتاب خوردن میکند. پوستش فقط تا حدی این حرکت را دنبال میکند؛ گویی چیزی درونش این طرف و آن طرف میلغزد. ویلیامز پنج بار دیگر شلیک میکند. یکی به بازوی D-4f68a میخورد. خونی در کار نیست. بازویش صاف به نظر میرسد. D-4f68a سعی میکند غلت بزند و سینهخیز دور شود؛ بازوهایش مثل لاستیک پشت سرش تکانتکان میخورند. هیچ استحکامی در بازوهایش نیست. ویلیامز جیغ میکشد. تودهٔ بزرگی در وسط سینهٔ D-4f68a پیچوتاب میخورد. بقیهٔ بدن D-4f68a، کاملاً بیمصرف، دور آن تکانتکان میخورد. صدای بالبال زدن بلندی از درون D-4f68a میآید. ویلیامز چهار بار دیگر شلیک میکند. دو گلوله به سینهٔ D-4f68a میخورد. صدای پارهشدن میآید و دوربین میافتد. ویلیامز یک بار دیگر شلیک میکند و اسلحه خالی تق میکند. صدای افتادن سنگین و خشکی میآید. ویلیامز دوربین را برمیدارد. به نظر میرسد در شوک است. ویلیامز دوربین را زمین میگذارد و استفراغ میکند. دوباره دوربین را برمیدارد و آن را به سمت جسد D-4f68a میگیرد. تودهٔ سیاه بزرگی کنار پنجرهٔ شکسته ولو شده است. خونی شفاف و ژلهمانند از آن بیرون میتراود. تکان نمیخورد؛ به نظر میرسد مرده است. تشخیص دقیق ساختار بدن این موجود دشوار است؛ به نظر میرسد بالهایی ضخیم و نیمهشفاف دارد. تودهای پوست روی زمین افتاده است. از هم دریده شده است.
ویلیامز: این—این— [مکث]
دکتر ویلیامز دوباره سعی میکند بالا بیاورد. اما فقط چند ثانیه عُق میزند.
ویلیامز: [تند و آهسته] انسانها در عمیقترین لایهٔ وجودشان شیفتهٔ پیوند روشنگری با بلندی و نادانی با ژرفا هستند. ما اینجاییم، روی قلعهای در آسمان، روی کوهی در هوا؛ ستون خدا، پشتهای بازگشتی، و اینجا در بالای آن به هیچ میرسیم، به دنیایی مرده، به وعدهای برآوردهنشده… [مکث] من فقط میخواهم—میخواهم بروم خانه…
ویلیامز چند دقیقه به بالا رفتن ادامه میدهد و در مسیر هر دریچه را میبندد. لحظهای میایستد. شروع به خندیدن میکند.
ویلیامز: ولی بالاخره انجامش دادم، آنت! من اینجام…آنت…
ویلیامز شروع به گریه میکند.
چند دقیقه بعد، ویلیامز به خودش مسلط میشود و دوباره بالا رفتن را از سر میگیرد. تقریباً نیم ساعت بعد، به بالاترین نقطهٔ SCP-3333 میرسد.
دکتر ویلیامز چراغقوه را روشن میکند. نور آن برج دیدهبانی آتشسوزی سانتاپ را روشن میکند؛ چیز دیگری دیده نمیشود. هیچ صدا یا نوری از بیرون نمیآید.
ویلیامز: کسی هست؟ [مکث] [فریاد میزند] کسی هست؟
مکث. صدای ویلیامز پژواک ندارد. پاسخی نمیآید.
ویلیامز: این بالا هیچ چیز نیست. هیچوقت هم نبود. کلمات شناور، کوهی شبحوار…هه. [مکث] با این حال هنوز امید داشتم. فکر کنم.
ویلیامز چند دقیقه در بالاترین نقطهٔ SCP-3333 قدم میزند.
ویلیامز: اینجا هیچ چیز نیست. هیچ چیز.
دکتر ویلیامز مینشیند و دوربین را روی یک میز تکیه میدهد.
ویلیامز: کاش میتوانستم چیزی بنوشم.
صدای قدمهایی از دوردست شنیده میشود.
ویلیامز: [با نجوا] وای لعنتی…
صدای قدمها نزدیکتر میشود. نامنظم و ناهموارند؛ پاهایی سنگین که با هر قدم محکم به زمین کوبیده میشوند. گاهی متوقف میشوند و وقتی آن شخص به اثاثیه یا دیوار میخورد، صدای خیس و خفهای میآید.
ویلیامز: [آهسته] نه، نه…
بدن متخصص 0 تلوتلوخوران وارد کادر میشود. گوشتش به طور نامنظم کشیده شده و پر از برآمدگی و بدشکل است؛ تکههایی از آن افتاده و از زیرشان چیزی جز بدن در حال پیچوتاب آن موجود درونی دیده نمیشود. سر بیجان آویزان است و روی سینه میافتد. کل بدن با تکانهای ناگهانی و بدون هدف یا جهت مشخصی حرکت میکند. ویلیامز عُق میزند، ظاهراً به خاطر بو.
ویلیامز: [جیغزنان] آنت!
موجود تلوتلوخوران وارد اتاق میشود. ویلیامز عقب میرود و دور میشود و یک صندلی را میاندازد. موجود میچرخد تا به سمت لرزش نگاه کند. چیزی وارد سر میشود؛ سر استحکام و شکل پیدا میکند و موجود راست میایستد. اطراف چشمها و گوشها خراشهایی دیده میشود. موجود سعی میکند صدایی از خود دربیاورد؛ صدای قلقل خیسی بیرون میآید.
ویلیامز: [جیغزنان] آنت!
ویلیامز هقهق گریه میکند. موجود استحکام را از سر بیرون میکشد. ساختار درونی سر کاملاً فرو میریزد و سر به عقب میافتد. ویلیامز اسلحهاش را بالا میآورد و سعی میکند به موجود شلیک کند. اسلحه خالی است؛ ویلیامز باز هم سعی میکند شلیک کند. اسلحه تق میکند. ویلیامز همچنان هقهق میکند. اسلحه همچنان تقتق میکند. ویلیامز روی زانوهایش میافتد و اسلحه را رها میکند. موجود نزدیکتر میشود. به سختی راه میرود، به سختی حرکت میکند؛ تلوتلو میخورد، پر از برآمدگی و بدشکل. نیمتنهٔ متخصص 0 پیچوتاب میخورد؛ گویی چیزی لای یک ملافه گیر افتاده و تلاش میکند بیرون بیاید.
ویلیامز: متأسفم.
صدای پارهشدن میآید. گوشت متخصص 0 پاره میشود. این کار برای موجود درونی دشوار است؛ پوست سفت است و لایهٔ چربی زیر آن به راحتی کنار نمیرود. یک نیش خاردار از شکاف بیرون میجهد و پوست دکتر ویلیامز را سوراخ میکند. ویلیامز نقش زمین میشود. به نظر میرسد نیش حاوی یک مادهٔ فلجکننده است. پوست متخصص 0 همچنان پاره میشود. موجود سیاه بزرگی بیرون میخزد و پوست را کنار میاندازد. بالهای بزرگ نیمهشفاف و یک زائدهٔ مکندهٔ بزرگ روی سینهاش دارد. هیچ چشم قابلمشاهدهای ندارد. پوستش بسیار نازک است؛ اندامهای درونی از میان مایعی غلیظ دیده میشوند، اما هیچ استخوانی دیده نمیشود. به ویلیامز نزدیک میشود و هنگام حرکت با بالهایش صدای خشخش درمیآورد. به ویلیامز میرسد و زائدهاش را در زخم فرو میکند. صدای مکیدن و چکیدن میآید. تکههایی از اندامها و استخوانهای نیمهمایعشده از انتهای پشتی موجود بیرون میآیند و همهچیز به طور کامل مکیده میشود، تا جایی که چیزی جز یک پوستهٔ خالی باقی نمیماند. موجود، که هنوز به پوست چسبیده است، بدنش را پیچوتاب میدهد و درون زخم میلغزد. پوست همزمان با جا گرفتن موجود در آن تکانتکان میخورد. پوست پر میشود و شکل ویلیامز را به خود میگیرد. موجود بلند میشود. موجود دوربین را خاموش میکند.
[پایان گزارش]



دیدگاهها
در حال بررسی وضعیت ورود…
اولین نفر باشید که نظر میدهد.