SCP-3333

برج (Tower)

نویسنده: عباسانتشار: ۲۹ آبان ۱۴۰۵۰ دیدگاه
امتیاز:۰
برج دیده‌بانی آتش‌سوزی سانتاپ؛ ورودی SCP-3333 در گوشهٔ بالا سمت راست قرار دارد.
برج دیده‌بانی آتش‌سوزی سانتاپ.

شماره موضوع: SCP-3333

کلاس موضوع: ایمن

رویه‌های ویژه محبوس‌سازی: دریچهٔ سقفی منتهی به SCP-3333‏ باید همیشه بسته و قفل بماند. همیشه دست‌کم یک مأمور باید زیر SCP-3333‏ مستقر باشد تا از ورود یا خروج جلوگیری کند. درِ SCP-3333‏ باید هر روز از نظر نشانه‌های آسیب بررسی شود.

لامبدا-1 («شیاطین ماکسول») برای کمک به محبوس‌سازی SCP-3333‏ تشکیل و اعزام شده است.

رویه‌های محبوس‌سازی در تاریخ 2039/04/02 بازنگری شد.

شرح: SCP-3333‏ یک ناهنجاری فضایی است که درون برج دیده‌بانی آتش‌سوزی سانتاپ، در جنگل ملی مونت بیکر-اسنوکوالمی در ایالت واشینگتن ایالات متحدهٔ آمریکا، قرار دارد.

راه دسترسی به SCP-3333‏ یک نردبان و یک دریچه در سقف برج دیده‌بانی سانتاپ است. بالا رفتن از نردبان به نسخه‌ای همسان از برج دیده‌بانی آتش‌سوزی سانتاپ می‌رسد. این نسخهٔ همسان هم یک نردبان و دریچهٔ همسان دارد که به نسخه‌های دیگری از برج دیده‌بانی سانتاپ راه دارد.

عوارض زمین اطراف SCP-3333‏ با عوارض اطراف برج دیده‌بانی سانتاپ یکسان است. با این حال، هیچ گیاه، جانور یا انسانی در آن دیده نشده است.

هر تکرار پیاپی SCP-3333‏ نسبت به برج دیده‌بانی اصلی بلندتر قرار دارد. پله‌هایی که به این تکرارهای SCP-3333‏ می‌رسند به همان نسبت درازتر شده‌اند تا به زمین راه داشته باشند.

SCP-3333‏ نخستین بار پس از بازسازی برج دیده‌بانی سانتاپ در پی فعالیت آتشفشانی نزدیک کوه رینیر کشف شد. منشأ SCP-3333‏ معلوم نیست: هیچ‌یک از کارکنان سازمان پارک‌ها که در بازسازی برج دیده‌بانی دست داشتند، ورودی SCP-3333‏ را نساخته بودند.

در زمان کشف، دریچهٔ SCP-3333‏ با قفل آویز بسته شده بود. برای دسترسی به SCP-3333‏، دریچه به زور باز شد. هیچ کلیدی پیدا نشده است.

کاوش I

پارامترهای مأموریت: شناسایی اولیهٔ SCP-3333‏.

کارکنان: D-4f68a

اطلاعات تکمیلی: D-4f68a‏ به ضبط‌کننده‌های صوتی و تصویری استاندارد کاوش مجهز بود. نظارت بر کاوش با دکتر ویلیامز و یک تیم پشتیبانی بود که در یک پاسگاه موقت مشاهده درون برج دیده‌بانی آتش‌سوزی سانتاپ مستقر بودند.

[شروع گزارش]

دکتر ویلیامز: آزمایش، آزمایش. این دستگاه روشن است؟

D-4f68a: بله؟ الو؟ [مکث کوتاه] دکتر؟

ویلیامز: عالی است. لطفاً وارد SCP-3333‏ شو.

به خاطر نزدیکی دکتر ویلیامز و D-4f68a‏ به هم، برای لحظه‌ای کوتاه صدا سوت می‌کشد. D-4f68a‏ از نردبان بالا می‌رود و وارد SCP-3333‏ می‌شود.

ویلیامز: لطفاً هر چه می‌بینی گزارش بده.

D-4f68a: این—خب—من همین الان از اینجا آمدم، ولی—ولی صبر کنید، اینجا خالی است، و چطور—

ویلیامز: عالی است. ممنون. [مکث کوتاه] لطفاً دیگر حرف نزن.

مکث

ویلیامز: ممنون. لطفاً به بالا رفتن ادامه بده.

D-4f68a‏ حدود یک ساعت در SCP-3333‏ بالا می‌رود.

ویلیامز: خب، می‌خواهم چیزی را امتحان کنم. D-4f68a‏، اگر اشکالی ندارد، می‌توانی در را باز کنی و بیرون بروی؟

D-4f68a: باشد، دکتر.

D-4f68a‏ در را باز می‌کند. بی‌درنگ باد شدیدی به داخل اتاق می‌وزد، D-4f68a‏ را به دیوار مقابل پرت می‌کند و اثاثیه را جابه‌جا می‌کند. D-4f68a‏ به سختی خود را به آن سوی اتاق می‌رساند و سرانجام موفق می‌شود در را ببندد.

D-4f68a: [نفس‌نفس‌زنان] آن چه بود؟

ویلیامز: [سرفه می‌کند] احتمالاً بهتر است فعلاً داخل بمانی.

D-4f68a: فـ—فهمیدم.

D-4f68a‏ به بالا رفتن در SCP-3333‏ ادامه می‌دهد. صدای باد شنیده می‌شود. هیچ تغییری در فضای داخلی SCP-3333‏ دیده نمی‌شود. D-4f68a‏ حدود سه ساعت ادامه می‌دهد. D-4f68a‏ در هر ده تکرار SCP-3333‏ یک آزمون شناختی سادهٔ مبتنی بر ضرب انجام می‌دهد. هیچ تغییری نسبت به سطح پایه دیده نمی‌شود.

چند ساعت بعد، D-4f68a‏ استراحت می‌کند و مقداری از جیره‌اش را می‌خورد. در این مدت، بررسی ویدیوها نشان می‌دهد که D-4f68a‏ از 184 نمونهٔ SCP-3333‏ بالا رفته است.

ویلیامز: به نظر می‌رسد الان وقت مناسبی است. D-4f68a‏، می‌خواهم آن آزمون را دوباره انجام بدهی.

D-4f68a: باشد، دکتر.

D-4f68a‏ خودش آزمون شناختی را انجام می‌دهد. هیچ تغییری نسبت به سطح پایه دیده نمی‌شود. D-4f68a‏ از 184 تکرار SCP-3333‏ بالا رفته است که با حدود 673 متر افزایش ارتفاع برابر است. هرچند تفاوت اندکی در ارتفاع دیده می‌شود، این تفاوت بسیار کمتر از حد انتظار است.

D-4f68a: دکتر؟

ویلیامز: بله؟

D-4f68a: …این برای چیست؟

ویلیامز: آزمون؟ [مکث] خب، فکر کنم گفتنش ضرری ندارد. برای سنجیدن—برای سنجیدن رقیق بودن هواست.

D-4f68a: چطور؟

ویلیامز: هرچه هوا رقیق‌تر شود، مغزت—[آه می‌کشد]—خب، در اصل مغزت کندتر کار می‌کند.

D-4f68a: [وحشت‌زده] من می‌میرم؟

ویلیامز: نه، نه. نتیجهٔ آزمون همان است که این پایین بود. تو آن‌قدر که باید بالا نمی‌روی.

D-4f68a: آهان. ممنون، دکتر.

ویلیامز: خواهش می‌کنم. [مکث، سرفه] لطفاً به بالا رفتن ادامه بده، D-4f68a‏.

D-4f68a‏ چهار ساعت دیگر به بالا رفتن ادامه می‌دهد. خورشید غروب می‌کند و D-4f68a‏ اردو می‌زند و می‌خوابد.

صبح روز بعد، D-4f68a‏ به بالا رفتن در SCP-3333‏ ادامه می‌دهد.

D-4f68a: دکتر! شـ—شما هم آن را می‌بینید؟

ویلیامز: چه را؟

D-4f68a: آنجا—روی آن قله—آن بالا آدم هست؟

روی یک خط‌الرأس در جنوب غربی SCP-3333‏، دو پیکر کوچک دیده می‌شود. آن‌ها بی‌حرکت ایستاده‌اند. این پیکرها فقط از دید D-4f68a‏ دیده می‌شوند و از اردوگاه پایه دیده نمی‌شوند.

D-4f68a: اینجا دوربین دوچشمی هست؟ باید ببینم—

ویلیامز: با دوربین هم خوب نشان‌مان بده—باید بزرگ‌نمایی کنیم—

D-4f68a: پیدایش کردم!

D-4f68a‏ با دوربین دوچشمی به پیکرها نگاه می‌کند. اردوگاه پایه تلاش می‌کند با دوربین D-4f68a‏ روی پیکرها بزرگ‌نمایی کند؛ اما وضوح تصویر بسیار پایین است و چیزی تشخیص داده نمی‌شود.

D-4f68a: نمی‌توانم ببینمشان—درست از فوکوس خارج‌اند—وای خدای من!

پیکرها برمی‌گردند و پشت خط‌الرأس می‌روند.

D-4f68a: بازتاب نور دوربین دوچشمی را دیدند.

ویلیامز: مطمئنی؟

D-4f68a: آن‌ها—آن‌ها مستقیم به من نگاه کردند. [مکث] فکر کنم یکی‌شان با دست اشاره کرد.

ویلیامز: فهمیدم.

به D-4f68a‏ دستور داده می‌شود به بالا رفتن در SCP-3333‏ ادامه دهد. در اردوگاه پایه دربارهٔ پیکرها گفت‌وگو می‌شود. به نتیجهٔ مشترکی نمی‌رسند.

D-4f68a‏ تا تکرار 345ام SCP-3333‏ بالا می‌رود. پیکر دیگری دیده نمی‌شود. D-4f68a‏ تا صبح اردو می‌زند.

روز بعد، D-4f68a‏ فراموش می‌کند دوربین و میکروفونش را روشن کند تا اینکه به او یادآوری می‌شود. کمی بعد، D-4f68a‏ از احساس اضطراب و ناآرامی می‌گوید.

D-4f68a: باید بگذاری پایین بیایم، دکتر. یک چیزی اینجا درست نیست.

ویلیامز: چیز مشخصی؟

D-4f68a: نمی‌دانم! ولی—ولی یک چیزی درست نیست. این همه نوشته روی دیوارها، و—

ویلیامز: هیچ نوشته‌ای روی دیوارها نیست.

D-4f68a: خب، من یک چیزی می‌بینم، دکتر. نمی‌دانم چه نوشته، ولی آنجاست، مطمئنم که آنجاست.

ویلیامز: فهمیدم. تا اینجا آمده‌ای. لطفاً ادامه بده.

D-4f68a‏ به بالا رفتن در SCP-3333‏ ادامه می‌دهد و گاه‌به‌گاه درخواست می‌کند اجازه دهند به پایگاه برگردد. همهٔ درخواست‌ها رد می‌شود. ویدیوها برای یافتن نوشته یا عوامل بررسی می‌شوند؛ چیزی پیدا نمی‌شود.

در طبقهٔ 527ام، ساختار فضایی SCP-3333‏ به‌شدت تغییر می‌کند. چندین نسخه از برج دیده‌بانی آتش‌سوزی سانتاپ در الگویی شبکه‌ای به هم وصل‌اند و از راه درِ برج دیده‌بانی به هم راه دارند. هیچ نور طبیعی‌ای وجود ندارد و نشانی از آسمان یا زمین نیست. همه‌جا کاملاً تاریک است. هیچ برج دیده‌بانی‌ای دریچه یا نردبان ندارد.

D-4f68a: این—این درست نیست، دکتر! باید بگذاری پایین بیایم! نمی‌توانم ببینم!

ویلیامز: آرام باش، لطفاً. در کوله‌پشتی‌ات یک چراغ پیشانی اضطراری و یک چراغ‌قوه داری. لطفاً از آن‌ها استفاده کن.

D-4f68a‏ تلاش می‌کند چراغ‌ها را روشن کند. روشن نمی‌شوند. به D-4f68a‏ گفته می‌شود جای باتری‌ها را بررسی کند؛ خالی‌اند. به D-4f68a‏ گفته می‌شود از باتری‌های یدکی داخل کوله‌پشتی استفاده کند. D-4f68a‏ نمی‌تواند آن‌ها را پیدا کند.

D-4f68a: اینجا هیچ چیز نیست! هیچ چیز درست نیست! بگذار پایین بیایم، خواهش می‌کنم!

ویلیامز: نه! لطفاً ادامه بده!

D-4f68a: صبر کن—فکر کنم—یک چیزی می‌بینم! یک چیزی می‌بینم، دکتر!

ویلیامز: چه؟ چه چیزی است؟

در دوربین D-4f68a‏ چیزی دیده نمی‌شود.

D-4f68a: نـ—نمی‌دانم! درست نیست!

D-4f68a‏ دچار وحشت می‌شود.

D-4f68a: بگذار پایین بیایم، دکتر! باید از اینجا بیرون بروم!

ویلیامز: اگر پایین بیایی، بی‌درنگ به تو شلیک می‌شود! چه چیزی می‌بینی؟

دوربین و میکروفون D-4f68a‏ هم‌زمان قطع می‌شوند.

ویلیامز: چه؟ D-4f68a؟ D-4f68a‏! چه شد؟ ضبط‌کننده‌هایش را خاموش کرد؟ چه اتفاقی افتاد؟

بررسی ویدیوهای D-4f68a‏ نمی‌تواند علت قطع ارتباط را روشن کند. خرابی تجهیزات بعید دانسته می‌شود. به دلیل شرایط ناپدید شدن D-4f68a‏، و احتمال وجود یک شیء ناهنجار ناشناخته در بخش بالایی SCP-3333‏، کاوش دیگری پیشنهاد و تأیید می‌شود.

کاوش II

پارامترهای مأموریت: پی بردن به علت ناپدید شدن D-4f68a‏، یافتن هر شیء غیرعادی‌ای که D-4f68a‏ پیدا کرده بود، و شناسایی هر موجود غیرعادی حاضر در SCP-3333‏.

کارکنان: نیروی ویژهٔ سیار Mod-0‏ («فضاهای ویژهٔ مشخصه»)

اطلاعات تکمیلی: همهٔ اعضای نیروی ویژهٔ سیار Mod-0‏ به تجهیزات استاندارد بقا و ضبط مجهز شده بودند. هیچ وسیلهٔ خاصی لازم تشخیص داده نشد. همهٔ باتری‌ها و باتری‌های پشتیبان سه بار بررسی شدند. دکتر ویلیامز از اردوگاه پایه بر کار نظارت می‌کرد.

[شروع گزارش]

Mod-1: Mod-1‏، حاضر.

Mod-2: Mod-2‏، حاضر.

Mod-3: Mod-3‏، حاضر.

Mod-4: Mod-4‏، حاضر.

Mod-5: Mod-5‏، حاضر.

Mod-1: خب، همگی. روش استاندارد بالا رفتن از برج. دو نفر جلو، یک نفر وسط، دو نفر عقب. راه بیفتیم.

همهٔ اعضای تیم شروع به بالا رفتن از SCP-3333‏ می‌کنند. هیچ پیکری روی خط‌الرأس‌های اطراف دیده نمی‌شود. آسمان ابری است و صدای باد شنیده می‌شود. هرچه نیروی ویژهٔ سیار بالاتر می‌رود، باد کم‌کم آرام می‌شود.

پس از چند ساعت بالا رفتن، Mod-4‏ و Mod-2‏ به اتاقی می‌رسند که D-4f68a‏ در آن تلاش کرده بود از SCP-3333‏ خارج شود. اثاثیه هنوز به هم ریخته است و به نظر نمی‌رسد چیزی جابه‌جا شده باشد.

Mod-1: به نظرم این‌جا هم به خوبی هر جای دیگری است.

اعضای Mod-0‏ جمع می‌شوند و تلاش می‌کنند یک گشت بیرون از SCP-3333‏ ترتیب دهند. Mod-2‏ به طنابی بسته می‌شود و از SCP-3333‏ خارج می‌شود. باد شدیدی نمی‌وزد و Mod-2‏ به‌راحتی می‌تواند بیرون برود.

Mod-2: این‌جا هیچ چیزی نیست. دکتر؟

ویلیامز: عجیب است. لابد باد خوابیده. فکر کنم به کاوش ادامه بدهید.

Mod-1: دریافت شد.

اعضای نیروی ویژهٔ سیار از SCP-3333‏ خارج می‌شوند و کاوش را شروع می‌کنند. پستی و بلندی زمین اطراف SCP-3333‏ با اطراف دیده‌بانی سان‌تاپ یکسان است. هیچ گیاه یا جانوری دیده نمی‌شود. هیچ انسان‌نمایی دیده نمی‌شود. اعضای نیروی ویژهٔ سیار چند ساعت کاوش می‌کنند و سپس دوباره کنار SCP-3333‏ جمع می‌شوند.

Mod-3: این‌جا هیچ چیزی نیست.

Mod-4: ولی هیچ گیاهی هم نیست. عجیب است.

ویلیامز: اگر این وضع در همهٔ این دنیا همین‌طور باشد، می‌تواند علت بادهای شدیدتر را توضیح بدهد. هرچند مطمئن نیستم اکسیژن از کجا می‌آید. به هر حال، به بالا رفتن ادامه بدهید. این را بعداً حل می‌کنیم.

Mod-1: دریافت شد.

نیروی ویژهٔ سیار چند ساعت دیگر بالا می‌رود و شب را اردو می‌زند. سرعت آن‌ها از D-4f68a‏ کمتر است؛ آن‌ها چند روز دیگر بدون برخورد قابل‌توجهی از SCP-3333‏ بالا می‌روند. هیچ توهم شنیداری یا دیداری گزارش نمی‌شود. در روز چهارم، به بالاترین نقطهٔ SCP-3333‏ می‌رسند.

Mod-1: همه چراغ‌قوه‌ها را دربیاورید.

اعضای نیروی ویژهٔ سیار فانوس‌ها و چراغ‌قوه‌هایشان را آماده می‌کنند. همه باتری کامل دارند و باتری‌های پشتیبان دوباره بررسی می‌شوند. جز صدا و نوری که خود نیروی ویژهٔ سیار ایجاد می‌کند، هیچ صدا و نوری وجود ندارد.

Mod-1: خیلی خب. باز هم دو، یک، دو. یک جهت دلخواه… اوه، از آن طرف برویم.

Mod-1‏ به یک جهت تصادفی اشاره می‌کند و نیروی ویژهٔ سیار در همان جهت پیش می‌رود. برای مسیریابی، نشانگرهای بازتابنده به جا گذاشته می‌شود.

تکرارهای SCP-3333‏ از راه راهروی بیرونی‌شان به‌طور افقی به هم وصل‌اند. هیچ پلکانی رو به پایین وجود ندارد و نرده‌ها طوری برداشته شده‌اند که راهروها بتوانند به هم چسبیده و یکی شوند. هیچ نشانی از درز میان راهروها و هیچ اثری از ساخت دست انسان دیده نمی‌شود.

Mod-2‏ یک تخته را به‌طور تصادفی از کف راهرو بیرون می‌کشد. زیر آن جز سیاهی چیزی نیست. Mod-2‏ یک لولهٔ نورانی در سوراخ می‌اندازد؛ هیچ کفی دیده نمی‌شود. Mod-3‏ یک منور علامت‌دهی به هوا شلیک می‌کند؛ هیچ سقفی دیده نمی‌شود. هیچ صدا یا نوری پدیدار نمی‌شود.

ویلیامز: چیز عجیبی متوجه می‌شوید؟

Mod-4: مثلاً چه؟

ویلیامز: هر کدام از توهم‌هایی که D-4f68a‏ گزارش داد؛ هر چیزی که نشان بدهد او در آخر کار دربارهٔ چه حرف می‌زد.

Mod-1: نه. از جسد یا تجهیزاتش هم هیچ اثری نیست. می‌خواهید آن را در اولویت بگذاریم؟

ویلیامز: فکر می‌کنم اگر بتوانید، تا حدی کمک می‌کند. به هر حال به نظر نمی‌رسد این اتاق‌ها الگو یا کاربرد خاصی داشته باشند.

Mod-1: دریافت شد.

نیروی ویژهٔ سیار از هم جدا می‌شود و یک جست‌وجوی شعاعی از نقطهٔ شروع آغاز می‌کند. این کار حدود یک ساعت ادامه پیدا می‌کند.

Mod-3: یک چیزی پیدا کردم!

Mod-4: چه؟

Mod-2: چی هست؟

Mod-1: دارم می‌آیم.

اعضای نیروی ویژهٔ سیار جمع می‌شوند. در راه، چراغ‌قوهٔ Mod-5‏ خاموش می‌شود.

ویلیامز: چی هست؟

Mod-3: کوله‌پشتی اوست. کاملاً خالی. ولی پاره نشده یا چیزی شبیه آن.

Mod-4: هیچ نشانی از درگیری نیست.

Mod-2: وقتی رسیدی، به میز تکیه داده شده بود؟

Mod-3: بله. به آن دست نزده‌ام.

Mod-1: خوب است؛ دست هم نزنیم. [مکث] گراهام کجاست؟ [مکث] گراهام؟ همه، اعلام حضور کنید!

Mod-2: Mod-2.

Mod-3: Mod-3.

Mod-4: Mod-4.

Mod-1: گراهام گم شده. تصویر دوربینش را دارید، دکتر؟

ویلیامز: ن‌نه. چراغ‌قوه‌اش خاموش است. هیچ چیزی نمی‌بینم.

Mod-1: دریافت شد. دونفره. من با هوریس می‌روم. جست‌وجوی شعاعی از همین‌جا.

Mod-2: باشد.

Mod-3: باشه.

Mod-4: بله.

Mod-1‏ و Mod-3‏ با هم و Mod-2‏ و Mod-4‏ با هم همراه می‌شوند. آن‌ها جست‌وجوی شعاعی را شروع می‌کنند. هنوز هیچ صدایی نیست. دکتر ویلیامز تصاویر دوربین Mod-5‏ را پیش از قطع ارتباط دوباره پخش می‌کند؛ هیچ نشانی از پریشانی دیده نمی‌شود. دوربین در حال ارسال است، اما تصویرش کاملاً سیاه است.

Mod-2‏ و Mod-4‏ زمین می‌خورند. دو صدای بلند شنیده می‌شود که احتمالاً صدای برخورد بدن آن‌ها با زمین است. صدای چکه‌ای ضعیف به گوش می‌رسد. میکروفون‌ها و دوربین‌های هر دو تقریباً هم‌زمان قطع می‌شوند. دوربین و میکروفون Mod-5‏ خاموش می‌شوند.

ویلیامز: الو؟ الو! تصویر Mod-2‏ و Mod-4‏ را از دست داده‌ایم!

صدای افتادن دیگری شنیده می‌شود. میکروفون و دوربین Mod-3‏ قطع می‌شوند.

ویلیامز: الو؟ Mod-1‏؟

Mod-1: چه—چه اتفاقی افتاد—

ویلیامز: نمی‌دانم—Mod-3‏ کجاست؟

Mod-1: یک لحظه رویم را برگرداندم و حالا—او—

چراغ پیشانی Mod-1‏ به‌سرعت اطراف را می‌کاود. هیچ نشانی از بقیهٔ اعضای Mod-0‏ پیدا نمی‌شود.

Mod-1: [رو به تاریکی] کسی هست؟ [مکث] [با زمزمه] فکر—فکر کنم یک چیزی این‌جاست—با من—

ویلیامز: چه؟ چی هست؟ کلمه‌ای می‌بینی؟

Mod-1: نه، هیچ چیزی نمی‌بینم—

هر چهار دوربین و میکروفون دوباره روشن می‌شوند. این کار هم‌زمان نیست؛ با روشن شدن دستی تجهیزات جور درمی‌آید.

Mod-5: الو؟ الو؟

ویلیامز: تجهیزات روشن شد—لعنتی، چه اتفاقی افتاد؟

Mod-3: نمی‌دانم، دکتر. یک چیزی روی زمین بود و پایم گیر کرد و—

Mod-1: همه‌تان کجایید؟ اعلام حضور کنید!

Mod-2: Mod-3.

Mod-3: Mod-5.

Mod-4: Mod-2.

Mod-5: Mod-4.

Mod-1: ا—

میکروفون و دوربین Mod-1‏ ناگهان قطع می‌شوند.

Mod-2: Mod-1‏؟ الو؟

دوربین و میکروفون Mod-1‏ دوباره روشن می‌شوند.

Mod-1: من—من هم دیدمش—

Mod-3: آره—

ویلیامز: چه؟ چه چیزی را دیدید؟

Mod-4: نمی‌دانم—شبح‌مانند است، مثل مگس‌پران‌های چشم—

Mod-5: یک چیزی این‌جا درست نیست.

Mod-2: نه. باید—

Mod-4: این‌جا امن نیست—

ویلیامز: دربارهٔ چه حرف می‌زنید؟

در هیچ دوربینی چیزی جز دیده‌بانی آتش‌نشانی سان‌تاپ دیده نمی‌شود.

ویلیامز: چیزی با شما هست؟

Mod-1: ن‌نه—موضوع این نیست، دکتر—

Mod-4: آن‌جا! می‌بینیدش، دکتر؟

هیچ چیزی دیده نمی‌شود.

ویلیامز: نه! چی هست؟

Mod-3: م‌ما این‌جا در امان نیستیم.

Mod-2: یک چیزی درست نیست.

Mod-1: [با نفس‌های تند] آن—آن‌جاست!

ویلیامز: آخر چی هست؟

Mod-1: شبیه—شبیه یک—

[مکث]

در تصاویر هیچ‌یک از اعضای نیروی ویژهٔ سیار چیزی دیده نمی‌شود.

Mod-1: مثل—اِم—

Mod-3: شبیه یک قلعه است—نه! یک کوه!

Mod-4: یک کوه! یک کوه شبح‌وار! ولی—ولی آن نیست—

Mod-5: یک—کوه شعله‌ور است که از دود و هوا ساخته شده. برجی از دود و خاکستر—

Mod-3: می‌بینمش!

Mod-1: من هم می‌بینمش!

Mod-5: باید برویم! همه عقب‌نشینی کنید!

همه: دریافت شد.

نیروی ویژهٔ سیار Mod-0‏ از بالاترین نقطهٔ SCP-3333‏ عقب‌نشینی می‌کند و به‌سرعت از SCP-3333‏ پایین می‌رود. چند روز بعد، به اردوگاه پایه می‌رسند و جلسهٔ گزارش‌گیری با آن‌ها برگزار می‌شود. آن‌ها دربارهٔ رویدادهای درون SCP-3333‏ سردرگمی نشان می‌دهند و آشکارا تمایلی به ورود دوباره ندارند. با توجه به شرایط و احتمال وجود یک عامل ممیتیک، با وجود مخالفت نیروی ویژهٔ سیار Mod-0‏، یک مأمور ویژهٔ برای کاوش‌های بعدی آورده می‌شود.

کاوش III

پارامترهای مأموریت: کاوش در نوک SCP-3333‏، و یافتن و خنثی کردن هر ناهنجاری یا عامل ممیتیک در داخل آن.

کارکنان: متخصص ضدممیتیک 0 («پوچ‌رو»)

اطلاعات تکمیلی: متخصص 0 ناشنوا، نابینا و لال است و فقط از طریق یک سیستم علامت‌دهی اصلاح‌شده که در دستش کار گذاشته شده ارتباط برقرار می‌کند. جیرهٔ استاندارد در اختیارش قرار داده می‌شود. به هیچ تجهیزات دیگری نیاز نیست. دکتر ویلیامز و نیروی ویژهٔ سیار Mod-0‏ بر عملیات نظارت می‌کنند.

[شروع گزارش]

0: الان از پایگاه خارج می‌شوم

ویلیامز: اگر چیزی لازم داشتی خبرمان کن.

0: بله

متخصص 0 شروع به بالا رفتن از SCP-3333‏ می‌کند.

Mod-5: [خطاب به ویلیامز] از این وضع خوشم نمی‌آید—

ویلیامز: اگر آن‌قدر ترسناک بود که تیم زبدهٔ شما پا به فرار بگذارد، قطعاً می‌ارزد که آنت را خبر کنیم.

Mod-5‏ پاسخی نمی‌دهد. متخصص 0 به بالا رفتن ادامه می‌دهد.

0: اتاق فرق دارد. به‌هم‌ریخته. درگیری؟

ویلیامز: نه، کار خودمان بود.

0: باشه.

چند ساعت می‌گذرد.

0: کسی بیرون است. نگاه می‌کند.

ویلیامز: قبلاً هم با آن‌ها برخورد شده بود. اگر همین‌طور بالا بروی—

0: دارم می‌روم. هنوز دنبالم می‌آید. اشتباه کردم. نگاه نمی‌کند. چیز دیگری است.

ویلیامز: منظورت چیست؟

0: نمی‌دانم.

متخصص 0 چند ساعت دیگر به بالا رفتن ادامه می‌دهد. در این مرحله، متخصص 0 بیش از 12 ساعت است که در حال بالا رفتن است.

ویلیامز: لازم نیست استراحت کنی؟

0: کسی هنوز آنجاست. امن نیست. آمفتامین مصرف می‌کنم.

متخصص 0 100 میلی‌گرم آمفتامین مصرف می‌کند و به بالا رفتن ادامه می‌دهد.

0: بیرون. می‌بینی؟

ویلیامز: نه، نمی‌بینم—

حرکتی گذرا در لبهٔ تصویر دوربین دیده می‌شود. چیزی که از پنجره‌ها به داخل نگاه می‌کرد، به محض اینکه دوربین به سمتش چرخانده می‌شود، خودش را پایین می‌کشد. باد شدید است؛ هیچ امکانی برای بیرون رفتن وجود ندارد.

ویلیامز: آنجا—

0: آن‌ها می‌دانند.

متخصص 0 با سرعت شروع به بالا رفتن می‌کند. گاه‌به‌گاه حرکت‌هایی گذرا بیرون SCP-3333‏ دیده می‌شود. گاهی صدای خش‌خش‌های ریزی از میان صدای باد شنیده می‌شود.

Mod-5: عقب‌نشینی کن، متخصص!

0: نه

متخصص 0 با سرعت به بالا رفتن ادامه می‌دهد. پس از حدود یک ساعت، به نوک SCP-3333‏ می‌رسد.

0: خون. نور نیست.

متخصص 0 شروع به راه رفتن می‌کند. چراغ‌قوه‌اش را روشن نمی‌کند. هیچ چیز در دوربین دیده نمی‌شود؛ فقط صدای قدم‌های متخصص 0 از میکروفون شنیده می‌شود. صدای کوبیده شدن محکم چیزی از دوردست به گوش می‌رسد.

0: اینجا.

[مکث]

0: خطری نیست؟

متخصص 0 تندتر راه می‌رود، سپس ناگهان می‌ایستد. چند خش‌خش ریز شنیده می‌شود؛ خیلی زود قطع می‌شوند.

0: جسد.

وقتی متخصص 0 خم می‌شود، صدای جابه‌جا شدن لباس شنیده می‌شود. خش‌خش‌ها دوباره شنیده می‌شوند، بلندتر و نزدیک‌تر.

Mod-5: از آنجا بیا بیرون، متخصص!

ویلیامز: آنت!

چند صدای له شدن شنیده می‌شود.

0: جسد. خون. [مکث] اندام‌های داخلی. ماهیچه‌ها. صاف. زیادی نرم. [مکث] سفت. فلز.

خش‌خش‌ها بلندتر می‌شوند و نزدیک و نزدیک‌تر می‌آیند. دور متخصص 0 را می‌گیرند و روی هم می‌افتند و به یک وزوز یکنواخت و پیوسته تبدیل می‌شوند.

Mod-5: بیا بیرون، متخصص! ولش کن! برو!

0: فلز. کلمه‌ها.

صدای ضربه‌ای خفه شنیده می‌شود.

0: TTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTTETTET ET ETTET E UNWFOA JFSLFPAFJ 13R9 AJ SLFJOWIUR;KZ

ویلیامز: آنت؟ آنت؟!

0: نور نور خاموش نور کجاست

ویلیامز: آنت!

0: یک کوه هست. باید پایین بیایم. نور کجاست؟

ویلیامز: آنت…

چراغ‌قوهٔ متخصص 0 روشن می‌شود. متخصص 0 روی زمین افتاده است. نور، توده‌ای از ماهیچه‌ها، اندام‌ها و استخوان‌ها را در مرحلهٔ پیشرفتهٔ تجزیه روشن می‌کند. یک پلاک فلزی در مشت متخصص 0 دیده می‌شود. روی آن نوشته شده: «نیروی ویژهٔ سیار Mod-5‏: گراهام پرسل.»

[اطلاعات مهروموم‌شده]

پیوست I‏:
به دنبال رویدادهای کاوش III‏، موجودات درون SCP-3333‏ (که از این پس SCP-3333-1‏ نامیده می‌شوند) همهٔ اعضای حاضر در پاسگاه موقت مشاهدهٔ 3333 را کشتند یا خود را به جای آن‌ها جا زدند. هیچ سیگنال اضطراری فرستاده نشد و گزارش کاوش III‏ پیش از پایان آن ارسال نشد. موجودات SCP-3333-1‏ ظاهرِ مشاهده و کاوش SCP-3333‏ را حفظ کردند و بیش از یک ماه پیوسته نیروی انسانی و تجهیزات درخواست کردند. این نیرنگ تنها زمانی کشف شد که یک دستیار تدارکات توانست پیش از آنکه کشته شود یا کسی خود را به جای او جا بزند، یک پیام اضطراری بفرستد. تیم‌های بازمحبوس‌سازی که به SCP-3333‏ رسیدند، آن را کاملاً متروکه یافتند. بیش از 50 نفر از کارکنان از دست رفتند.

با توجه به شمار زیاد موجودات SCP-3333-1‏ که فرض می‌شود آزاد شده‌اند، از جمله آن‌هایی که خود را به جای هیچ‌یک از اعضای بنیاد جا نزده‌اند، نیروی ویژهٔ تک‌مأموریتی لامبدا-1 («شیاطین ماکسول») برای پژوهش، شکار و خنثی‌سازی نمونه‌های SCP-3333-1‏ تشکیل شده است.

پیوست II‏:

در تاریخ 2039/04/02، یک پیام رمزگذاری‌شده از تلفن همراه دکتر ویلیامز دریافت شد. به نظر نمی‌رسید که از درون SCP-3333‏ فرستاده شده باشد؛ با این حال، مکان دقیق آن شناسایی نشده است.

این پیام شامل گزارش زیر از دکتر ویلیامز بود که تقریباً به طور قطع هنگام فرار او از نیروی ویژهٔ سیار Mod-0‏ ضبط شده است. برای کامل بودن پرونده، این پیام در اینجا آمده است. به خوانندگان توصیه می‌شود با احتیاط بخوانند.

دکتر آردمن

دیدگاه‌ها

در حال بررسی وضعیت ورود…

اولین نفر باشید که نظر می‌دهد.