روزهای آرام

نویسنده: عباسانتشار: ۲۴ آبان ۱۴۰۵۱۱ دیدگاه
امتیاز:+۲

تمام شده بود.

هیچ‌کس در بنیاد، از دون‌پایه‌ترین نگهبان گرفته تا ، نمی‌توانست دقیقاً توضیح دهد که چه چیزی تمام شده بود. اگر قرار بود حدسی بزنند، محتمل‌ترین جواب این بود: «همه‌چیز».

همه کم‌وبیش قبول داشتند که اولین کسی که متوجه این موضوع شد دکتر ویکتور بالاکیرف بود. دکتر بالاکیرف، با اینکه در آزمایش‌های خطرناک بسیاری کارکشته شده بود و به‌آسانی غافلگیر نمی‌شد، نمی‌توانست چیزی را که چشم‌هایش، یا درست‌ترش تلسکوپ پرقدرتش، به او نشان می‌داد باور کند. چیزی که دکتر بالاکیرف نمی‌توانست باور کند این بود که یک اسکن معمولی از سحابی خرچنگ، درست جایی که قرار بود ستاره‌ای نسبتاً چشمگیر و نسبتاً نفرت‌انگیز باشد، چیزی جز فضای خالی نشان نمی‌داد. آژیر خطر به صدا درآمد، دوازده تلسکوپ دیگر از تأسیسات و سازمان‌های مختلف مصادره شد، و داد و فریاد و دوندگی کم نبود. با این حال ستاره با سماجت حاضر نشد دوباره پیدا شود، با وجود اصرار دکتر بالاکیرف که «ستاره که کنترل تلویزیون لعنتی نیست، همین‌طوری گمش نمی‌کنی!»

نفر بعدی که این نبودنِ عجیبِ همهٔ چیزهای عجیب را تجربه کرد D-682-1356‏ بود، هرچند او نمی‌توانست اهمیت این لحظه را درست درک کند. نمی‌دانست که قرار است طعمهٔ چیزی باشد که بیشتر آدم‌ها گمان می‌کردند فقط تلاش بیهودهٔ دیگری در زنجیرهٔ بی‌پایانی از شکست‌ها خواهد بود. D-682-1356‏ همچنین نمی‌دانست چه حسی باید داشته باشد وقتی وارد محفظهٔ زرهی شد و دید که پس از قطع شدن حمام اسید، چیزی جز یک اسکلت به‌شدت له‌شده باقی نمانده است. «خب، بچه‌ها می‌خواید با این چی‌کار کنم؟ نکنه با من خرده‌حسابی دارید؟ یا بهتره بگم خرده‌استخونی؟ هه.»

هیچ‌کدام از پژوهشگران حاضر به این شوخی نخندیدند؛ آن‌ها حالا نگرانی‌های مهم‌تری از شوخ‌طبعی ضعیف D-682-1356‏ داشتند.

و این‌گونه پایان آغاز شد. وقتی از SCP-294 خواستند یک فنجان قهوه درست کند، یک کاپوچینوی قابل‌قبول تحویل داد که هیچ اثری از طعم در آن نبود. در SCP-1981، رونالد ریگان فقط از امپراتوری‌های شیطانی حرف زد و چهره‌اش تا پایان سخنرانی کاملاً سالم ماند. SCP-902 را باز کردند و معلوم شد خالی است، و هیچ‌کس درست یادش نمی‌آمد که اصلاً چرا این‌قدر از آن می‌ترسیدند. SCP-076 هم به همین ترتیب خالی پیدا شد، هرچند هیچ‌کس فراموش نکرد که از چه چیزِ او می‌ترسیدند.

وقتی از SCP-1867 پرسیدند که آیا می‌داند یک حلزون بی‌صدف است، حتی لحظه‌ای به فکرش نرسید که اعتراض کند، چون به‌وضوح همین بود. تازه، اصلاً سؤال را نفهمید. SCP-085 از بومش رفته بود، و دشت‌ها و کشتزارهای جوهری‌اش بدون حضور زن جوانی که روزی در آن‌ها زندگی می‌کرد، لخت و خالی به نظر می‌رسیدند. لباس‌هایی را که روزی مال SCP-1440 بود نزدیک قلهٔ اورست پیدا کردند. کنارشان، تنها یک کلمه روی برف نوشته شده بود: «آزاد».

در سراسر جهان، پژواک‌های پایان به لرزه‌هایی مثل زمین‌لرزه تبدیل شدند، و هیچ‌کس از اثرشان در امان نماند:

کلیسای خدای شکسته از روی زمین محو شد. وقتی همهٔ اشیای مقدست خاک می‌شوند، سرپا نگه داشتن یک سازمان مذهبی آسان نیست، و وقتی نیمی از آن اشیا داخل سرت باشند، از آن هم سخت‌تر است.

مارشال، کارتر و دارک، که بیشتر کالاهایشان و کمی بعد بیشتر اعضایشان را از دست داده بودند، خیلی زود به فراموشی سپرده شدند. باشگاهشان که روزی پررفت‌وآمد بود و مرکز هر چیز اسرارآمیز و گران‌قیمتی به شمار می‌رفت، به جایی تبدیل شد که آقایان مسن در آن روزنامهٔ یکشنبه را در آرامش بخوانند و روی صندلی‌های چرمی راحت چرت بزنند.

ائتلاف جهانی امور خفیه، پس از آنکه روشن شد تهدیدهایی که برای مقابله با آن‌ها ساخته شده بود از بین رفته‌اند، خیلی زود منحل شد. بودجه‌ای که روزی صرف جنگ با نیروهای ناشناخته می‌شد، به برخی از نیازهای پیش‌پاافتاده‌تر بشر اختصاص یافت، مثل جلوگیری از گرمایش جهانی و ساخت سلاح‌های هسته‌ای پیشرفته‌تر.

تا مدت‌ها هیچ خبری از دکتر واندرتینمنت نشد. یک سال پس از پایان، مجموعهٔ تازه‌ای از اسباب‌بازی‌های دکتر واندرتینمنت به بازار آمد. هرچند «انتقام مرد تیرانداز دکتر واندرتینمنت» بازی کاملاً قابل‌قبولی بود، پیدا بود که دل او دیگر به این کار نیست.

وقتی مأموران بنیاد به جایی رسیدند که گمان می‌رفت محل فعلی «کارخانه» باشد، چیزی جز یک کارخانهٔ معمولی کنسرو سبزیجات پیدا نکردند. پیدا بود که دیگر نیازی به آن گیومه‌ها نیست.

دست مار شمار زیادی از اعضایش را از دست داد، و چون دیگر آرمانی نداشت که اعضا گرد آن جمع شوند، به دست شورش آشوب نابود شد. خود شورش هم خیلی زود، مثل سگی هار که دل و رودهٔ خودش را گاز بگیرد، از درون از هم پاشید. تعداد بسیار کمی باقی ماندند که بنیاد دستگیر و اعدامشان کند.

اعضای «آیا ما هنوز باحالیم؟» هیچ‌وقت باحال نشدند.

از «هیچ‌کس» دیگر هیچ‌وقت خبری نشد.

واحد حوادث غیرعادی همچنان به دنبال بشقاب‌پرنده‌ها و گزارش‌های مربوط به پاگنده بود (این بار کاملاً بی‌ارتباط با SCP-1000). مأمورانش در واقع متوجه چیزی نشدند.

بنیاد، مقاوم مثل همیشه، آخرین بازماندهٔ میدان بود. اما با گذشت سال‌ها، دلایل ادامهٔ وجودش کمتر و کمتر شد. با از بین رفتن همهٔ چیزهای ناهنجار، بنیاد هدفش را از دست داده بود. سایت‌ها یکی پس از دیگری تعطیل شدند و کارکنان یا از کار برکنار شدند یا، در مورد معدود افراد کلاس D‏ باقی‌مانده، معدوم شدند. طولی نکشید که تنها یک بخش از سازمان باقی ماند.

آخرین جلسهٔ شورای O5‏ بود. نه سخنرانی احساساتی‌ای در کار بود و نه لوح یادبودی، چون شورای O5‏ حتی در پایان کارش هم جمعی جدی از مردان و زنانی بود که وقتشان را با کارهای بیهوده تلف نمی‌کردند. در عوض، چند دست دادن بود، چند کلمهٔ آرام، و بیشتر از همه سکوتی طولانی. سرانجام، اعضای سابق یکی‌یکی رفتند، تا اینکه فقط دو نفر باقی ماندند.

O5-04‏ در حالی که سیگاری می‌پیچید گفت: «خب، فکر کنم دیگه تموم شد.» سیگار کشیدن در اتاق هیئت‌مدیره ممنوع بود، اما دیگر کسی نمانده بود که اعتراض کند.

O5-11‏ که با چهره‌ای گرفته به زمین خیره شده بود پرسید: «یعنی… همین؟ هر چی براش زحمت کشیدیم، همهٔ فداکاری‌هامون… همه‌ش بی‌ارزش بود؟»

«نه، من این‌طور نمی‌گم. تا وقتی بهمون نیاز بود صلح رو حفظ کردیم، و تا جایی که از دستمون برمی‌اومد خوب انجامش دادیم. فقط دیگه کسی بهمون نیازی نداره.»

«مگه نباید خوشحال باشم؟ هر چی باشه، همهٔ اون چیزای وحشتناکی که حبسشون کرده بودیم دیگه نیستن. بشریت بالاخره در امانه.»

«از همه‌چیز به جز خودش، آره.»

«پس چرا حس می‌کنم مثل یه اسباب‌بازی‌ام که ازش کار کشیدن، خرابش کردن و وقتی دیگه به درد نخورد انداختنش دور؟»

«رسم دنیا همینه. ما زندانبان بودیم، نگهبان‌هایی که جلوی طوفان رو گرفته بودن. حالا همهٔ زندانی‌هامون رفتن. توی روزهای آروم کسی به نگهبان احتیاج نداره. بیا، بذار یه نوشیدنی مهمونت کنم.»

«آره. یه نوشیدنی خوب می‌چسبه. یا ده تا.»

«هی، من که سر گنج ننشستم‌ها.»

آن دو رفتند و در را پشت سرشان بستند.

۱۱ دیدگاه

در حال بررسی وضعیت ورود…

  • mehrbod vaziri
    mehrbod vaziri

    آن دو رفتند و در را پشت سرشان بستند...

    • Bardia
      Bardia

      فقط اون موقعی رو بهش فکر میکنم که همه سایت ها به خرابه تبدیل شده و دیگه خبری از اون جلسات فوق محرمانه گروه O5 نیست و اتاقشون داره خاک می خوره😢

  • mehrbod vaziri
    mehrbod vaziri

    اعضای «آیا ما هنوز باحالیم؟» هیچ‌وقت باحال نشدند. فقط اونایی که این گروهو میشناسن میفهمن :'(

    • Bardia
      Bardia

      من نمی شناسم چیه؟

      • mehrbod vaziri
        mehrbod vaziri

        جنبشی از هنرمندان که هنر های ناهنجار تولید میکنه و دوست داره اونا رو به دنیا نشون بده تا بهشون بگن باحال همچنین اونا با بنیاد مخالفن چون بنیاد میخواد هنرشون رو پنهان و محبوس کنه

      • عباس
        عباس

        لیست گروه‌های مورد توجه (GOI) رو ترجمه کردیم بردیا جان، اینجا میتونی لیست کاملشون رو ببینی و بخونی https://scp-fa.ir/groups-of-interest

        • Bardia
          Bardia

          آقا دم شما گرم❤️‍🔥❤️‍🔥 من واقعا هیچی از اینا نمی دونستم

  • Bardia
    Bardia

    حداقل واسه SCP-1440 خوشحال شدم که به آرامش پیوست

  • Bardia
    Bardia

    خیلی غم انگیز بود... احساس کردم منم به پایان رسیدم واقعا این پایان دنیای SCP بود اگر یه سریال از اس سی پی ها ساختن بنظرم این پایان براش مناسب ترینه

    • mehrbod vaziri
      mehrbod vaziri

      [اشک درون اندازه ی اقیانوس]

      • Bardia
        Bardia

        دقیقا، بهترین تعریف بود👏