ضدمیم‌شناسی مقدماتی

نویسنده: عباسانتشار: ۲۶ آبان ۱۴۰۵۳ دیدگاه
امتیاز:+۲

پژوهشگر تازه‌کار کیم فقط چهار ساعت است که برای بنیاد کار می‌کند و حس می‌کند له شده، انگار در همان اولین جلسهٔ معارفه یک سندان روی سرش انداخته باشند. وقت ناهار است و او گوشه‌ای چنان ته سالن غذاخوری پیدا کرده که هیچ‌کس مزاحمش نمی‌شود؛ جایی که بتواند غذای غیرناهنجار بجود و قورت بدهد، قهوه‌ای به غلظت آخرالزمان بنوشد و درس‌های سنگین صبح را هضم کند.

روی گوشی‌ای که بنیاد به او داده، با نگرانی چند پروندهٔ SCP‏ را که ‌شان را دارد ورق می‌زند. بیشترشان باید شوخی باشند. این‌طور به نظر می‌رسند. مثل شوخی‌هایی خیلی بد، سیاه و ترسناک.

کیم یکی از یازده پژوهشگر تازه‌کار ورودی جدید است و آن ده نفر دیگر جدا از او، دور میز دیگری نشسته‌اند و با هیجان با هم حرف می‌زنند. چند مربی هم این‌جا و آن‌جا مشغول خوردن ساندویچ‌اند. جز آن‌ها، سالن غذاخوری - که آن‌قدر بزرگ است که دویست نفر یا بیشتر در آن جا می‌گیرند - خالی است. به نظر کیم این عجیب است. سایت-41 بزرگ است: سه ساختمان کزکرده با زیرزمین‌های وسیع، که خیلی بی‌خیال در جنگل‌های مرکز کلرادو چال شده‌اند. پس بقیه کجا هستند؟

مردی با کت‌وشلوار خاکستری وارد سالن غذاخوری می‌شود، با کیم چشم در چشم می‌شود و با قدم‌های مصمم به طرفش می‌آید. کت‌وشلوار مرد آن‌قدر خوش‌دوخت و تیز است که آدم می‌ترسد دستش را ببرد. سنجاق کراوات زده و یک ساعت مچی پلاتینی به بزرگی آجر به دست دارد. اصلاً به این‌جا نمی‌خورد. سایت-41 یک سایت کاری است. این‌جا آموزش، تحصیل، پژوهش، توسعه، تحلیل و حتی محبوس‌سازی چند SCP‏ ایمنِ انگشت‌شمار انجام می‌شود. مدیران ارشد هیچ‌وقت نباید این‌جا باشند. پس او چه‌کاره است؟ یک مدیر ارشد گم‌شده که دنبال سکوی هلیکوپتر می‌گردد؟ یا یک پژوهشگر یا مربی که برای شغلی که دلش می‌خواهد لباس پوشیده، نه شغلی که دارد؟

«عجب روز اولی.» مرد این را می‌گوید و دستش را جلو می‌آورد. «آلستر گری. Grey‏، با E‏.»

کیم می‌گوید: «کیم. پل کیم.»

«از آشنایی‌تان خوشوقتم. اگر ناراحت نمی‌شوید بپرسم، این چه لهجه‌ای است؟»

کیم پلک می‌زند. می‌گوید: «نیویورک. اهل نیویورکم. شما مدیر سایت هستید؟»

«به نظر عصبی می‌آیید.»

کیم می‌پرسد: «خب، طبیعی است، نه؟ حتماً می‌دانید آن جلسهٔ معارفه چطور پیش می‌رود. مثل یک بمب اتم است برای غرور آدم. تقریباً هر چیزی که می‌دانستم زیر و رو شد. معلوم شد تمام عمر بزرگسالی‌ام را از دانش «خطرناک» «محافظت» شده‌ام، انگار کل دنیای بیرون یک… یک استخر توپ است، برای بچه‌های زیر هفت سال. بیرون آمدن از آن… تحقیرآمیز بوده. اولش. و…» باز پلک می‌زند. «راستی، شما دقیقاً این‌جا چه‌کار می‌کنید؟ جواب سؤالم را ندادید.»

گری می‌گوید: «شما هم جواب سؤال من را ندادید.»

کیم می‌گوید: «معلوم است که دادم. من اهل—»

و بعد حرفش همان‌جا قطع می‌شود؛ قطار افکارش از ته ریل بیرون می‌زند و در هوا می‌ماند. جواب سؤال گری نوک زبانش است، اما نمی‌تواند کلمه‌ها را به زبان بیاورد. سرش را تکان می‌دهد و می‌گوید: «عجیب است.»

همین موقع متوجه می‌شود که گری کارت شناسایی‌اش را هم نزده. این می‌تواند یک اشتباه ساده باشد، هرچند اشتباهی بسیار جدی. اما مدیران ارشد بدون این‌که در هر کاری بی‌نهایت دقیق و درست باشند به آن رده نمی‌رسند، مگر نه؟

کیم دوباره می‌پرسد: «شما کی هستید؟»

«داستان زندگی‌تان جذاب بود.»

«چی؟»

گری به او می‌گوید: «شما چهار زبان بلد بودید. حالا یکی، و به‌زودی هیچ. ذهنتان بزرگ‌تر از آن بود که در یک رشته متخصص شود؛ تحصیلاتتان ترکیبی از بیوشیمی و ادبیات تطبیقی بود. حس می‌کردید اگر نتوانید فکرهای غریبهٔ بیشتری پیدا کنید و در سرتان بچپانید، می‌میرید. با گرسنگی همهٔ دنیا را گشته‌اید و هر کشوری که رفته‌اید مثل فرود آمدن روی سیاره‌ای دیگر بوده. با انسان‌شناسی ور می‌روید، اما دنیا بزرگ‌تر از آن است که یک نژاد بشر هیچ‌وقت بفهمدش، چه برسد به یک انسان. نژاد بشر زیادی است. باید کمی کمش کنیم.»

کیم سر تکان می‌دهد. «ببخشید، یک لحظه اجازه می‌دهید؟» بلند می‌شود و با عجله به طرف میز دیگری می‌رود، پیش مربی‌ای که صبح همان روز با او آشنا شده بود. وقتی کیم به او نزدیک می‌شود، حسی شبیه برق ساکن در تنش جمع می‌شود. سعی می‌کند شانهٔ زن را تکان بدهد و موفق می‌شود کمی تکانش بدهد، اما مثل این است که دستش را در قیر فرو کرده باشد. «هی! مشکلی پیش آمده. یک نفوذی این‌جاست. فکر کنم ممکن است یک SCP‏ باشد. دکتر، به من نگاه کنید! الو؟» زن هیچ واکنشی نشان نمی‌دهد. سراغ جمع تازه‌واردهای هم‌دوره‌اش هم می‌رود، اما آن‌ها همچنان گپ می‌زنند و فرضیه می‌بافند و از داد زدن و دست زدن او کنار گوششان بی‌خبرند. «هی! بچه‌ها! به من گوش بدهید! نه، نه، نه، نه.»

پشت سرش را نگاه می‌کند. گری بلند شده و به طرف او راه افتاده، هنوز با همان لبخند مطمئن. و حالا قطعاً یک جای کارش می‌لنگد، چون از پشت میزها هم دیده می‌شود، مثل تصویر هولوگرافیک واقعیت افزوده‌ای که در کرهٔ چشم کیم گیر کرده باشد.

کیم با تیزی ترسی که در دلش می‌نشیند می‌فهمد که حتی وقتی پلک می‌زند هم گری را می‌بیند. پلک‌هایش بسته می‌شوند، اما گری هنوز آن‌جاست؛ شبحی در تاریکی‌ای که در تمام عمر کیم کاملاً شخصی و خصوصی بوده. تنها راهی که می‌تواند گری را نبیند این است که رویش را برگرداند، و حتی آن موقع هم پشت کرهٔ چشم‌هایش سوزشی رادیواکتیو حس می‌کند.

کیم سعی می‌کند به یکی از تازه‌واردها زنگ بزند. گوشی در جیب آن تازه‌وارد زنگ می‌خورد، و جز این هیچ اتفاقی نمی‌افتد. هیچ‌کس واکنشی نشان نمی‌دهد.

کیم می‌گوید: «این با عقل جور درنمی‌آید.»

گری می‌گوید: «پدرتان را به یاد دارید؟»

کیم آرام‌آرام عقب می‌رود و می‌گوید: «من هیچ‌وقت پدرم را نشناختم. مادرم بزرگم کرد.»

لبخند سفید گری ثابت است و تکان نمی‌خورد. «این آدم‌ها دیدگاه شما را دوست داشتند. قرار بود شما را سر کار روی ضدمیم‌های ناهنجار بگذارند. اما یادشان نمی‌آید که شما وجود دارید. شما وجود ندارید.»

کیم بیشتر با خودش می‌گوید: «در این سایت هیچ SCP‏ خطرناکی نیست. این یک سایت ایمن است. پس یا تو خطرناک نیستی، یا هیچ‌کس نمی‌داند وجود داری. و اگر هیچ‌کس نمی‌داند وجود داری، یعنی یا کاملاً تازه‌ای، یا… تو… ضدمیم چیست؟»

گری می‌گوید: «عجب روز اولی.»

کیم می‌پرسد: «تو شعور داری؟»

گری می‌گوید: «به نظر عصبی می‌آیید.»

کیم پا به فرار می‌گذارد. از سالن غذاخوری بیرون می‌زند، از یک پیچ می‌گذرد و ده یازده قدم در راهرو می‌دود تا به آسانسوری برسد. دکمهٔ «پایین» را محکم فشار می‌دهد و منتظر می‌ماند. در آسانسور خیلی صیقلی و براق است و مثل آینه تصویر را برمی‌گرداند. کیم چهره‌ای را در سطح آینه‌ای در می‌بیند و از شوک نزدیک است زمین بخورد، چون چهره‌ای است که هرگز ندیده و ظاهراً چهرهٔ خود اوست. با پریشانی تند تند می‌گوید: «خدایا! وای، نه نه نه. این دیگر چه کوفتی است، این دیگر چه کوفتی—»

گری از پیچ راهرو پیدا می‌شود، هنوز فقط قدم‌زنان، درست همان موقع که در آسانسور باز می‌شود. کیم شیرجه می‌زند داخل و دکمهٔ پایین‌ترین طبقه، طبقهٔ 8 زیرزمین، را می‌کوبد. کاری غریزی است، هرچند بعداً می‌تواند برایش دلیل منطقی بیاورد. (نمی‌تواند همین‌طور سوار ماشینش شود و برود. بهتر است گری در سایت بماند تا این‌که در «واقعیت» منطقی بیرون رها شود. و برای این کار بهتر است کیم به پایین‌ترین و تاریک‌ترین گوشهٔ سایت که به آن دسترسی دارد عقب‌نشینی کند. و بعد منتظر گری بماند، و بعد همهٔ درها را پشت سرشان قفل کند. و منتظر مرگ بماند…) آسانسور شروع به پایین رفتن می‌کند و شبح گری - که از پشت درها و کف طبقه‌ها پیداست - رو به بالا دور می‌شود و با فاصله و پرسپکتیو کوچک و کوچک‌تر می‌شود، اما هنوز با لبخندی پهن از بالا به کیم نگاه می‌کند.

کیم در آسانسور قدم می‌زند. یادم نمی‌آید صورتم چه شکلی است. گفت همهٔ زبان‌های دومم را خورده، ولی یادم نمی‌آید جز انگلیسی چیز دیگری یاد گرفته باشم. پس— دارد خاطراتم را می‌خورد. دارد اطلاعات مصرف می‌کند. و نمی‌توانم مستقیم با کسی تماس بگیرم، یعنی تنهای تنها هستم.

من برای چنین چیزی آموزش ندیده‌ام.

یک بار سرش را به دیوار آسانسور می‌کوبد و به کفش‌هایش خیره می‌شود. ولی این را که نمی‌دانم. اگر آموزش دیده باشم ولی دیگر آموزش‌هایم یادم نباشد چه؟ اگر سال‌ها باشد که این‌جا کار می‌کنم و فقط خیال می‌کنم امروز روز اولم است چه؟ اگر قبلاً این موجود را دیده باشم چه؟ اگر همهٔ آدم‌های سایت چند بار آن را دیده باشند… و… هیچ‌کس یادش نباشد چه؟ ضدمیم یعنی همین؟

کیم سالن غذاخوری تقریباً خالی را به یاد می‌آورد. و کیلومترها راهروی کاملاً خالی و دفترها و آزمایشگاه‌های بی‌استفاده. شاید فقط خاطرات من را نمی‌خورد. شاید آدم‌ها را درسته می‌بلعد و کاملاً از تاریخ پاکشان می‌کند. شاید سال‌هاست که در این سایت پرسه می‌زند و برای همین سایت این‌قدر خالی است، چون تقریباً کار از میان بردن همهٔ ما را تمام کرده؟

باید کمک بگیرم. باید به کسی هشدار بدهم. چطور؟ نمی‌توانم با آدم‌ها حرف بزنم، نمی‌توانم به‌شان زنگ بزنم. باید— باید یک SCP‏ بنویسم.

ولی حتماً یکی قبلاً به این فکر کرده.

گوشی‌اش را بیرون می‌آورد. فهرست را باز می‌کند. نزدیک ده هزار مدخل SCP‏. فقط با برچسب «ضدمیمی» صدتا هست.

کیم ذهنش را خالی می‌کند. گری با E‏. یعنی G-R-E-Y‏. یعنی 4-7-3-9.

SCP-4739

کلاس موضوع:

رویه‌های ویژه محبوس‌سازی: قالب را رعایت نمی‌کنم، چون وقت تنگ است. اگر این را می‌خوانید، از قبل از بقیهٔ بنیاد جدا شده‌اید. تلاش برای کمک خواستن بی‌فایده است. شما الان داخل گلوی 4739 هستید، بعد از بلعیده شدن و پیش از هضم شدن. باید هرچه زودتر خودتان را به آزمایشگاه S041-B08-053‏ برسانید و پژوهش را ادامه بدهید تا راهی برای متوقف کردن یا کشتن گری پیدا کنید، پیش از آن‌که گری شما را بکشد. تا وقتی داخل آسانسور نیستید، بقیه را نخوانید.

شرح:

در همان لحظه درهای آسانسور در طبقهٔ 8 زیرزمین باز می‌شوند. آلستر گری منتظر ایستاده و هنوز همان لبخندی را به لب دارد که آدم را بی‌دفاع می‌کند. قدمی جلو می‌گذارد.

کیم از سر درماندگی گوشی‌اش را از بالای شانه با تمام قدرت به سمت پیشانی آن موجود پرت می‌کند. گوشی یک تکه فلز محکم است و درست به هدف می‌خورد. گری تلوتلوخوران عقب می‌رود و جمجمه‌اش محکم به دیوار می‌خورد. تا او به خودش بیاید، کیم از دیدرس خارج شده و با تمام سرعت در راهروی سمت چپ می‌دود؛ فقط صدای قدم‌هایش روی بتن می‌پیچد و کم‌کم محو می‌شود.

دو پیچ چهل‌وپنج درجه، و اتاق 53 پیداست؛ دری در دورترین نقطهٔ راهرو. شبیه دریچهٔ ضدآب زیردریایی است. کیم از همان دور صفحه‌کلید رمز را می‌بیند. چهار رقم. 4739 را امتحان می‌کند و همان بار اول باز می‌شود. باز شدن سازوکار دریچه چند ثانیهٔ عذاب‌آور طول می‌کشد.

«زود باش، زود باش، زود باش!»

«مادرت را یادت هست؟» کیم صدای گری را می‌شنود که از ته راهرو صدایش می‌زند.

«من هیچ‌وقت پدر و مادرم را نشناختم، یتیم بودم.» کیم این را زیر لب با حرص می‌گوید. برای یک لحظه فکر می‌کند گری واقعاً ممکن است از این حرف چه منظوری داشته باشد، اما وقت ندارد رویش فکر کند.

دریچه باز می‌شود. کیم خودش را به داخل می‌سراند و دریچه را پشت سرش می‌بندد و دوباره قفلش می‌کند، انگار این کار حتی یک ثانیه برایش وقت می‌خرد. آزمایشگاه نسبتاً بزرگ است، البته بی‌پنجره، و تا سقف پر از انبوهی درهم از تجهیزاتی است که کیم به‌زحمت می‌شناسدشان. زیر پایش تکه‌های شیشهٔ ضخیمِ خردشده ریخته است. در گوشه یک پایانهٔ رایانه هست، قفل‌شده. کیم قفلش را باز می‌کند و همان مدخل آنجا منتظرش است:

شرح: SCP-4739‏ یک عامل کشندهٔ ضدمیمی قدرتمند و کُنداثر است که به شکل یک مرد سفیدپوست، مدیر اجرایی یک شرکت، ظاهر می‌شود و خودش را «آلستر گری» می‌نامد. SCP-4739‏ جذب خوشه‌های متراکم اطلاعاتی می‌شود که به‌صورت ارگانیک ذخیره شده‌اند؛ یعنی در اصل، آدم‌های بسیار دانا، پیچیده و جالب. SCP-4739‏ قربانی‌اش را با پوشاندن او در یک میدان ضدمیمی از دنیای بیرون جدا می‌کند؛ این میدان دیدن یا به یاد آوردن قربانی، یا هر کاری که قربانی انجام می‌دهد، را ناممکن می‌کند. سپس SCP-4739‏ خاطرات و دانسته‌های قربانی را می‌خورد تا جایی که او به حالت نباتی برسد و بمیرد. این فرایند بین 15 دقیقه تا 2 ساعت طول می‌کشد و آن را «مثل آلزایمر روی دور تند» توصیف کرده‌اند.

گمان نمی‌رود SCP-4739‏ شعور داشته باشد، هرچند رفتار یک موجود باشعور را تا حدی تقلید می‌کند که ممکن است به چشم آدم‌های بی‌دقت باشعور به نظر برسد. قربانیانش می‌توانند آزادانه حرکت کنند و کار کنند، چون وقتی گرفتار شدند، فرار کردن یا خبر دادن برای کمک ناممکن است. پیام‌هایی مانند یادداشت‌های نوشتاری، دیوارنوشته و نامهٔ الکترونیکی واقعاً فرستاده می‌شوند و در واقعیت باقی می‌مانند، اما اثر SCP-4739‏ با هر پیام گسترش پیدا می‌کند و دیدن پیام را برای ناظر بیرونی ناممکن می‌کند، تا وقتی که SCP-4739‏ او را هم گیر بیندازد.

مدخل SCP‏ که در حال خواندنش هستید، به دست قربانیان SCP-4739‏ ساخته و نگهداری می‌شود، چون فقط قربانیان SCP-4739‏ می‌توانند آن را ببینند. اگر این مدخل SCP‏ را می‌خوانید، SCP-4739‏ شما را گرفته است. شما اکنون از کل بنیاد جدا شده‌اید و در عمل یک بنیادِ یک‌نفره هستید. بین 15 دقیقه تا 2 ساعت وقت دارید که خودتان را به سایت 41، طبقهٔ 8 زیرزمین، آزمایشگاه 053 برسانید، با پژوهش‌های موجود آشنا شوید و این پژوهش را ادامه دهید تا راهی برای محبوس‌سازی یا از کار انداختن SCP-4739‏ پیدا کنید، یا، که احتمالش بیشتر است، بمیرید. اگر حوزهٔ تخصص شما به محبوس‌سازی ضدمیمی ربطی ندارد، صمیمانه عذرخواهی می‌کنیم و توصیه می‌کنیم یاد گرفتن را شروع کنید. سریع.

SCP-4739‏ از 3 اوت 2013 که شمارش را شروع کردیم، تا امروز ||||| ||||| ||||| ||||| ||||| ||||| ||||| ||||| ||||| ||||| ||||| ||||| ||||| ||||| ||||| |||| پژوهشگر بنیاد را خورده است. (اگر این مدخل را برای اولین بار می‌خوانید، لطفاً یک خط اضافه کنید.) تخمین می‌زنیم دست‌کم 50% قربانیان هرگز به این مدخل پایگاه داده نمی‌رسند، پس تعداد واقعی قربانیان بیش از دو برابر این عدد است.

«ولی آخه چطور بکشمش؟» کیم فریاد می‌زند. پژوهش‌ها را پایین و باز هم پایین می‌برد؛ پژوهش‌هایی آشفته و بی‌نظم، چون هیچ‌کس چند ثانیهٔ اضافه پیدا نکرده که مرتبشان کند. ده‌ها رشتهٔ پژوهشی جدا هست که یک قربانی پس از دیگری، تکه‌تکه به آن‌ها چیزی اضافه کرده‌اند، و همه با شکل‌هایی از یک جملهٔ پایانی تمام می‌شوند: «می‌خواهم X‏ را امتحان کنم. اگر این را می‌خوانی، X‏ جواب نداده و من مرده‌ام؛ یعنی روش X‏ بن‌بست است و باید فکر دیگری بکنی.»

می‌خواند. هیچ‌کس نتوانسته با گری درگیر فیزیکی شود. هیچ‌کس نمی‌تواند معطلش کند، از دستش در برود، کُندش کند، با او حرف حساب بزند یا او را به سمت هدف دیگری بفرستد. آدم‌ها امتحان کرده‌اند خاطراتشان را با ایده‌های هضم‌نشدنی مسموم کنند، خاطراتشان را قطره‌قطره به گری بدهند تا کُندش کنند، خاطراتشان را سریع‌تر از آنکه گری بخوردشان جایگزین کنند، و یک‌باره خاطرات زیادی را به‌زور به خورد گری بدهند تا بیش از حد بخورد و بترکد. خودکشی با مصرف بیش از حد کلاس A‏ را هم امتحان کرده‌اند. هیچ‌کدام جواب نداد. بیش از صد نفر، که ظاهراً بیشترشان دکترا داشته‌اند، به کام این موجود لغزیده‌اند، کمی جنگیده‌اند و با کمی بیشتر یا کمتر وقار، مرده‌اند.

هیچ راه امتحان‌نشده‌ای باقی نمانده است.

«لعنتی، کارم تمومه!» این نتیجه‌ای است که کیم می‌گیرد. سرش را بالا می‌آورد. گری هنوز وارد اتاق نشده، اما کیم می‌بیند که دارد آخرین تکهٔ راهرو را با خیال راحت قدم‌زنان طی می‌کند. او موجودی کاملاً غیرمادی است و موانع فیزیکی برایش هیچ اهمیتی ندارند. نمی‌شود به او آسیب زد.

کیم جیبی را که قبلاً گوشی‌اش را در آن می‌گذاشت چنگ می‌زند.

یک لحظه صبر کن.

دوباره صفحه را پایین می‌برد. آن سه چهار بیچارهٔ غمگین و درمانده‌ای را پیدا می‌کند که در رویارویی فیزیکی با گری مرده‌اند. چاقوی رزمی و گلاک. چوب بیسبال (کیم سرش را بالا می‌آورد و اتاق را نگاه می‌کند؛ همان‌طور که فکر می‌کرد، چوب آنجاست، زیر یک میز غلتیده). یک مرد، گیاه‌شناسی مسن که اصلاً از پس این کار برنمی‌آمد، نوشته بود که فقط می‌خواهد سنگین‌ترین چیزی را که پیدا می‌کند امتحان کند. تلویزیون CRT‏ خردشده و لایهٔ نازک شیشهٔ ضخیم روی زمین نزدیک دریچه هم از همین‌جا آمده‌اند. حتی فیلم دوربین مداربسته از تلاش گیاه‌شناس هم هست. او به معنای واقعی کلمه هیچ کاری از پیش نمی‌برد. گری یک شبح هولوگرافیک است و CRT‏ درست از میان او رد می‌شود و وقتی جلوی پای گری به زمین می‌خورد، به درون خودش می‌ترکد. گیاه‌شناس بقیهٔ مدت فیلم را در گوشه‌ای کز کرده و کم‌کم عقلش را از دست می‌دهد، در حالی که گری با آرامش تماشایش می‌کند.

فرقش این است که - کیم با چشمانی از حدقه درآمده این را می‌فهمد - گوشی یک آجر محکمِ پر از اطلاعات است. و پیش از من، هیچ‌کس امتحان نکرده بود از اطلاعات به‌عنوان پرتابه استفاده کند.

کیم دنبال آزمایش‌هایی می‌گردد - چندتایی هستند، پراکنده - که در آن‌ها قربانی تلاش کرده بود گری را به سمت منبع دادهٔ دیگری منحرف کند. به نظر می‌رسید ایدهٔ کلی این بوده که گری را با نشانه گرفتنش به سوی چیزی با اطلاعات بیش از حد، از کار بیندازند: اینترنت، یا جریان دادهٔ ترابیتی یک آزمایش زندهٔ شتاب‌دهندهٔ ذرات، یا یک دسته هارد دیسک حاوی چند کوادریلیون رقم دودویی اول عدد پی. اما هیچ‌کس نتوانست راهی برای پرت کردن حواس گری پیدا کند؛ صفحه‌نمایش‌های پر از داده را، حتی وقتی جلوی چشمش گذاشته می‌شدند، نادیده می‌گرفت؛ داده‌ای که به‌صورت الکترومغناطیسی (رادیو، لیزر) به سمتش فرستاده می‌شد هیچ اثری نداشت. و هیچ‌کس نتوانست راهی پیدا کند که اطلاعات را از مسیر ذهن قربانی و به شکل خاطرات اضافه به درون بفرستد. این ایده ناممکن شمرده شد و به‌عنوان یک مسیر پژوهش کنار گذاشته شد.

کیم می‌بیند که هارد دیسک‌ها همان‌جا روی میز کار، کنار رایانه هستند. یک واحد نیم‌رک است، یک قطعهٔ فلزی مکعبی به بزرگی و سنگینی یک توپ بولینگ. یکی از بی‌فایده‌ترین سلاح‌های نبرد تن‌به‌تن که می‌شود تصور کرد.

کیم سه تا از بلندترین کابل‌های اترنتی را که پیدا می‌کند برمی‌دارد و شروع می‌کند به بافتن آن‌ها به شکل یک زنجیر.

بعد یادش می‌آید که کیست، کجاست و چه مسئولیت‌هایی دارد. سراغ رایانه می‌رود، سراغ مدخل SCP‏، خودش را به شمار قربانیان اضافه می‌کند و دقیقاً می‌نویسد که چه کاری را می‌خواهد امتحان کند. چون ممکن است آخرین نفر نباشد، و دنیا باید بداند که این روش جواب نداد.

*

گری از دریچهٔ آزمایشگاه رد می‌شود و می‌بیند بیشتر تجهیزات اتاق روی زمین واژگون شده‌اند تا برای آرایهٔ دیسک سیاه و نقره‌ای جا باز شود؛ آرایه‌ای که پال کیم آن را با زنجیری دومتری از کابل شبکهٔ بافته‌شده، دور سرش می‌چرخاند. هنگام چرخیدن صدای بم و یکنواختی می‌دهد. گری آن‌قدر باهوش نیست که از جلو رفتن دست بکشد، و آرایه درست به کنار سرش می‌خورد، از سمت گوشهٔ محل نصب رک، مثل یک گرز ستاره‌دار.

گری چند تریلیون رقم از این ضربه را جذب می‌کند، اما کافی نیست. برق نوری سبز می‌جهد و صدایی شبیه اتصال کوتاه یک قطار مترو بلند می‌شود، و گری به تلی در گوشهٔ اتاق تبدیل می‌شود، با سری فرورفته، و آرایهٔ دیسک تا حدی متلاشی شده و تکه‌هایش دور او ریخته است.

کیم تصمیم می‌گیرد هر تکه‌کلام بامزه‌ای را که تاریخ بیشتر می‌پسندد، بگذارد خود تاریخ اینجا بنویسد.

*

«داشت سلسله‌مراتب بخش ضدمیمی را پله‌پله می‌جوید و بالا می‌آمد.» ویلر بعد از ماجرا این را به او می‌گوید. «فقط مسئلهٔ زمان بود که دندانش به یک آدم خطرناک گیر کند. تبریک می‌گویم که وقتی لازم بود، حداقلِ کاردانی را نشان دادی. ده‌ها نفر دیگر نتوانستند.»

کیم هنوز آشفته است. اما شوک دارد از بین می‌رود، سریع‌تر از آنچه انتظار داشت.

معلوم می‌شود ماریون ویلر رئیس بخش ضدمیمی است. او رئیس جدید کیم است.

«دلم می‌خواهد بگویم شانس محض بود.» کیم می‌گوید. «دلم می‌خواهد بگویم فقط گوشی‌ام را پرت کردم، غریزی بود، حافظهٔ عضلانی بود. روز اولم بود و حسابی شانس آوردم. …دلم می‌خواهد این‌ها را بگویم، ولی اینجا نشسته‌ام و هر چه این حرف‌ها را زیر و رو می‌کنم، می‌بینم هیچ‌کدامشان درست نیست، نه؟»

ویلر منتظر می‌ماند و چیزی نمی‌گوید.

«شما رئیس جدید من نیستید.» کیم می‌گوید. «شما فقط رئیس من هستید. اصلاً روز اول کارم نیست. من اینجا… خب، باید بیشتر از ده سال باشد که کار می‌کنم، درست است؟ فکر کنم دست‌کم از اواسط دههٔ 2000 پژوهشگر حرفه‌ای ضدمیم بوده‌ام. فقط اینکه اولین چیزی که گری خورد، خاطراتم از همه‌چیزِ بعد از روز اول بود. و حتی آن موقع هم…»

«من در اتفاق امروز شانس چندانی نمی‌بینم.» ویلر می‌گوید. «غریزه و حافظهٔ عضلانی فقط شکل‌های عمیق‌تری از آموزش‌اند. همان‌طور که گفتم، یک سطح پایه از کاربلدی. توانایی اینکه زندگی خودت و همهٔ دانسته‌های گذشته‌ات را دوباره کنار هم بچینی، سریع‌تر از تقریباً هر کس دیگری. این همان چیزی است که سعی می‌کنیم در وجودتان جا بیندازیم. و گاهی، خدا را شکر، جا می‌افتد.»

«این حتی اولین بار نیست که این گفت‌وگو را داریم.» کیم ادامه می‌دهد. «حادثه‌های دیگری هم بوده. با SCP‏های دیگری که قدرت آمنستیک دارند. شما قبلاً هم همین‌جا نشسته‌اید و تماشا کرده‌اید که خودم را دوباره سرهم کنم.»

«و هنوز برایم تکراری نشده.» ویلر اعتراف می‌کند، با چیزی که شاید به پوزخند نزدیک باشد.

«معمولاً چقدر طول می‌کشد تا حالم سر جایش بیاید؟»

«چند ماه.» ویلر می‌گوید. «ولی اگر راستش را بخواهی، آدم‌های این بخش همان روز اول همان‌قدر کاربلدند که تا آخر خواهند بود. یا با تمام توان سر این کار می‌آیی، یا اصلاً نمی‌آیی. بقیه‌اش فقط تنظیم ظریف است و شیمی.»

«پس منظور واقعی‌تان این است که حال روحی من برایتان مهم نیست و همین حالا لازم دارید برگردم سر کار.» کیم می‌گوید.

ویلر سر تکان می‌دهد. «برای شروع، یک مدخل SCP‏ به‌روزشده لازم دارم. باید مدل الگوی شکار گری را دقیق دربیاوری و دقیقاً بگویی چطور شکستش دادی. می‌خواهم بفهمی با جسدها چه کرده: سوزانده، متلاشی کرده، یا همین‌طور در گوشه‌وکنار سایت به‌صورت تل‌هایی پوسیده و پنهان از ادراک رهایشان کرده. و برای وقتی که برگردد، اقدامات مقابله لازم دارم.»

«نمرده؟ صبر کنید.» کیم می‌گوید. «فکر کنم این یکی را بلدم. دارد یادم می‌آید. «ایده‌ها نمی‌میرند.»»

۳ دیدگاه

در حال بررسی وضعیت ورود…

  • mehrbod vaziri
    mehrbod vaziri

    دو تا فکت : 1 : درباره ی بحث آنتی میم در جهان اس سی پی یه فیلم ساخته شده (اسم فیلم :there is no antimemetic divison با حضور scp 3125 , o5 8 , marion wheeler , scp 4739 و ...) 2: یه انیمه ی کوتاه درباره ی اس سی پی ساخته شده که داخلش scp 469 حضور داره

    • Bardia
      Bardia

      پشمام نمی دونستم آنتی میمو من نفهمیدم، یعنی درک نکردم چیه اسم انیمه رو نگفتی

      • mehrbod vaziri
        mehrbod vaziri

        ضد میم یعنی چیزی که بعد از شناختش یهو یادت میره اون چی بود اسم انیمه : scp gallionic