SCP-2316 — گردش علمی

[✔] تأیید کامل شد. CRV کاربر در محدودهٔ قابل قبول است.

[✔] تأیید کامل شد. CRV کاربر در محدودهٔ قابل قبول است.

خطا: کاربر ناشناس. برای دیدن متن وارد شوید FIi[\\[ae0[[<

[✘✘✘] تأیید com[e\\\i.-a\\\. کاربر Ccccrl\\\ در محدودهٔ قابل قبول است بگذارچهره‌هایشانرابهتنشانبدهم.

[شروع گزارش]

دکتر هریسون: هیچ وقت حس کردی باید بروی توی آب؟ انگار چیزی تو را به داخل می‌کشید؟

شمااجسادداخلآبرانمی‌شناسید: چی؟ نه! البته که نه. هیچ عیبی ندارند. آن‌ها من را داخل نکشیدند. خودم توی آب دیدمشان و رفتم داخل. باید می‌دیدمشان. می‌خواستم بشنوم چه می‌گویند. دوست‌های من هستند.

دکتر هریسون: وقتی رفتی توی آب چه دیدی؟^[6]

شمااجسادداخلآبرانمی‌شناسید: چهره‌ها. دوست‌هایم. چهره‌هایی که می‌شناختم، بعضی‌ها را نه، اما هر چه بیشتر دیدم آشناتر شدند. همهٔ عمر می‌شناختمشان، اما یک جای کارشان ایراد داشت.

دکتر هریسون: ایراد داشتند؟

شمااجسادداخلآبرانمی‌شناسید: مثل چهرهٔ کسی توی خواب، که درست یادت نمی‌آید. یک جای کار ایراد دارد. و طرز حرف زدنشان، آن‌ها—

دکتر هریسون: حرف می‌زدند؟ نه، این ممکن نیست، آن‌ها اصلاً…

شمااجسادداخلآبرانمی‌شناسید: دهانشان تکان نمی‌خورد، اما صدایشان را می‌شنیدم که کمک می‌خواستند. به من گفتند… گفتند کی هستند. گفتند تو می‌دانی کی هستند، که تو—

دکتر هریسون: بس است. معلوم است که داری تسلیم شناخت‌خطر می‌شوی. باید ببریمت پیش پزشک، مأمور، اگر لطف کنی—

شماشماشماشماشماشماشماشماشمامن: دستت را از روی من بردار! اسم همهٔ آن‌ها را می‌دانم، هریسون. شنیدم با من حرف می‌زدند! تک‌تک‌شان. کافی است یک نفر آن‌ها را ببیند و به مردم بگوید، آن وقت می‌فهمند چه چیزی را پنهان می‌کردی. دبیرستان کرک لان‌وود، کلاس—

دکتر هریسون: بی‌حرکت‌شان کنید! از اینجا ببریدشان بیرون. ببریدشان برای آمنستیک، و آن ضبط لعنتی را خاموش کنید.

[پایان گزارش]

[✘] تأیید ناقص ماند. CRV کاربر در محدودهٔ قابل قبول نیست. CRV کاربر تحت تأثیر شناخت‌خطر فعال است. لطفاً بی‌حرکت بمانید. یکی از کارکنان پزشکی سایت[''///afe44/25\23 will be with you shortly.

[قفل پایانه]

وقت زیادی نداری و باید زود بروی. برگرد به دریاچه، برو داخل آب، به چشم‌هایشان نگاه کن. دوست‌هایت هستند، هم‌کلاسی‌هایت. پاییز 75 با هم به گردش دریاچه رفتید، وقتی جوان بودید. یادت نمی‌آید؟ به چشم‌هایشان نگاه کن. می‌دانم حرف زدنشان را می‌شنوی، همان طور که با من حرف زدند. نگذار بگویند فقط یک شناخت‌خطر است. تقصیر خودشان بود. خودشان این کار را کردند. همه بچه‌های بی‌گناهی بودیم، یادت نمی‌آید؟ و فقط من و تو توانستیم دربرویم؟ بقیه ته آن دریاچه‌اند و منتظرند برگردیم پیششان تا دوباره کنار هم باشیم. می‌خواهند بدانیم. می‌خواهند یادمان بیاید. بیدار شو، لعنتی. پاییز 75 را به یاد بیاور. سالی که باید فارغ‌التحصیل می‌شدیم. نگذار فراموشت کنند. صدایت می‌کنند، مگر صدایشان را نمی‌شنوی؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

به چشم‌هایشان نگاه کن.

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر^[7] صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

می‌دانم که می‌توانی.

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

مگر صدایشان را نمی‌شنوید؟

منتظر تو هستند.

ما آنجا پیش آن‌ها بودیم

برگرد به دریاچه.