SCP-4205

در چشمان بیننده (In The Eyes of the Beholder)

نویسنده: عباسانتشار: ۲۴ آبان ۱۴۰۵۰ دیدگاه
امتیاز:۰
یک جفت چشم کهربایی درخشان در تصویری تاریک و پرنویز

یادداشت مترجم: در صفحهٔ اصلی ویکی، این مقاله یک ترمینال تعاملی رایانه است. خواننده 13 فایل را یکی‌یکی از یک منو باز می‌کند، با جلوه‌های تایپ، صدا و اختلال تصویر، و در پایان فایل چهاردهم ظاهر می‌شود. اینجا فایل‌ها به همان ترتیب آمده‌اند: هر کدام را باز کنید تا بخوانید.

فایل 01: SCP-4205-DRAFT-01

-???--?ولین SCP‏ای که از وقتی دکتر مارک استخدامم کرد بهم سپردن. سه ماه گذشته رو غرق دیتابیس بودم که یه حسی از بقیهٔ پرونده‌ها دستم بیاد.

گفته بودم اینجا چقدر چیزای ترسناک لعنتی هست؟

بعد یه سری چیزای عجیب‌غریب هم هست، مثل یه شیشهٔ مربا که حشره‌ها رو وادار می‌کنه اسپانیایی حرف بزنن...

شوخی نمی‌کنم.

به هر حال، وقتشه این رو بنویسم. این پرونده قراره باحال‌ترین پروندهٔ بنیاد بشه. فقط ببین!

SCP-4205-DRAFT-01

نویسنده: پژوهشگر تازه‌کار وید دالیتز
وضعیت: ارسال‌شده برای بازبینی

شماره موضوع: SCP-4205
کلاس موضوع: ایمن
سطح تهدید: •

رویه‌های ویژه محبوس‌سازی: به دلیل ماهیت غیرمادی SCP-4205‏ و کشف نسبتاً تازهٔ آن، هنوز هیچ روشی برای محبوس‌سازی SCP-4205‏ کشف نشده است. هر مشاهدهٔ SCP-4205‏ باید فوراً به سرپرست سایت و همچنین پژوهشگر تازه‌کار وید دالیتز گزارش شود. همهٔ فیلم‌های ضبط‌شده از SCP-4205‏ را می‌توان در بایگانی مشخص‌شده در پایگاه دادهٔ بنیاد ذخیره کرد [[dbs-4205]].

شرح: SCP-4205‏ یک جفت چشم کهربایی‌رنگ است که عمدتاً درون شیشهٔ شفاف یا نیمه‌شفاف هر سازهٔ پنجره‌مانندی ظاهر می‌شود. در بیشتر موارد، وقتی فرد متأثر این چشم‌ها را می‌بیند، مرگ مغزی خیلی سریع رخ می‌دهد. این موضوع در بیشتر موارد دیده شده و تا امروز فقط یک استثنا داشته است. یکی از جنبه‌های غیرعادی قربانیان فوت‌شده این است که فعالیت معمول مغز پس از مرگ خیلی سریع‌تر از آنچه معمولاً در مرگ طبیعی دیده می‌شود متوقف می‌شود.

SCP-4205‏ در 11 دسامبر 1992 توسط پژوهشگر تازه‌کار وید دالیتز کشف شد، وقتی او دید SCP-4205‏ درون شیشهٔ مسلح میان اتاق مشاهده و اتاق بازجویی F99‏ ظاهر شده است. او بعداً از سرپرست سایت، دکتر مارک فورسایت، درخواست کرد فیلم دوربین‌های نظارتی اتاق مشاهده را بازبینی کند و SCP-4205‏ در آن فیلم هم دیده شد. پس از بازبینی‌های بیشتر فیلم‌های نظارتی دو سال گذشته، شش مورد دیگر از SCP-4205‏ کشف شد. این موارد عبارت‌اند از:

/&ast‏; موارد رو جمع کن و اینجا بذار &ast‏;/

پژوهش بیشتر دربارهٔ SCP-4205‏ لازم است و دکتر مارک فورسایت آن را با سرپرستی پژوهشگر تازه‌کار وید دالیتز تأیید کرده است.

وضعیت بازبینی: رد شد یادداشت‌ها: دالیتز، این کار شلخته است. کلاس‌های موضوع بر اساس میزان آسانی محبوس‌سازی تعیین می‌شوند، نه خطر. و این «سطح تهدید» دیگر چه کوفتی است؟ از خودت درآوردی؟ این‌جا پر از اشتباه است. می‌آیم سر میزت و حضوری کمکت می‌کنم. دیگر دانشگاه نیستی. باید بهتر کار کنی.

در ضمن، یک تکه از یک یادداشت روزانه یا چیزی شبیه آن را بالای فایل جا گذاشته‌ای. من «استخدامت نکردم». تو نشان دادی که استعدادش را داری. حالا ثابتش کن. —MF

فایل 02: SCP-4205-DRAFT-01bs

SCP-4205-DRAFT-01bs

نویسنده: پژوهشگر تازه‌کار افتضاحِ لعنتی
وضعیت: در انتظار ارسال

شماره موضوع: 80085
کلاس موضوع: چرت‌وپرت
سطح تهدید: سرم تو ماتحت خودمه

محبوس‌سازی «ویژه»: فقط یه جفت چشم لعنتیه. آدما رو می‌کشه. ولی منو نه. خوش به حالم!

وضعیت بازبینی: ارسال نشده

فایل 03: JRNL-WD-121192

4a 52 4e 4c 2d 57 44

JRNL-WD-121192

سلام بابا. امروز سر کار روز گندی داشتم. که البته هیچ‌کس تعجب نمی‌کنه.

می‌فهمم. اولین باره که دارم یه SCP‏ رو مستند می‌کنم. اشتباه کردن طبیعیه، نه؟ نمی‌دونم چه مرگمه، خودم می‌دونستم از خودم درآوردن یه «سطح تهدید» مزخرف، مزخرفه. فقط می‌خواستم یه چیز جدید امتحان کنم.

باید عقلم می‌رسید.

وقتی نزدیک بود اون پیش‌نویس دوم رو برای مارک بفرستم، کم مونده بود سکتهٔ لعنتی رو بزنم. اگه فرستاده بودم، حسابی اخراج می‌شدم. حتی مارک هم نمی‌تونست اونو ببخشه. سال‌ها تو دانشگاه آشغال‌بازی‌های منو تحمل کرده، اگه تا حالا خسته نشده... احتمالاً دیگه هیچ‌وقت نمی‌شه. احتمالاً فقط تنزل درجه‌م می‌داد به کارآموز بی‌حقوق و مجبورم می‌کرد کلاس D‏ها رو این‌ور اون‌ور ببرم تا یکیشون چاقوم بزنه.

فقط یه لیست اینجا از چیزایی که گفت درست کنم می‌نویسم... فردا درستشون می‌کنم:

  • تغییر به

  • حذف سطح تهدید احمقانه و مزخرفم (حرف من، نه اون)

  • حذف اسمم از رویه‌های محبوس‌سازی.

  • اضافه کردن موارد وقوع، و هیچ‌وقت پیش‌نویس رو قبل از کامل شدن ارسال نکن (حرف اون، نه من)

  • اصلاح لحن کلی

هیچ‌چی تو دانشگاه واقعاً منو برای بنیاد آماده نکرد. شیمی تجزیه هیچ‌وقت یادم نداد چطوری چشمای درخشون توی شیشه رو که آدما رو می‌کشن آزمایش کنم... حتی واقعاً نمی‌دونم قدم بعدیم چیه.

باید یه راهی پیدا کنم، نمی‌تونم بعد از اون همه کاری که دکتر مارک برام کرده ناامیدش کنم.

فردا باهات حرف می‌زنم.

فایل 04: SCP-4205-DRAFT-02

SCP-4205-DRAFT-02

نویسنده: پژوهشگر تازه‌کار وید دالیتز
وضعیت: در انتظار ارسال

مقایسهٔ نسخه‌ها:
SCP-4205-DRAFT-01::SCP-4205-DRAFT-02

شماره موضوع: SCP-4205
کلاس موضوع: کتر

رویه‌های ویژه محبوس‌سازی: به دلیل ماهیت غیرمادی SCP-4205‏ و کشف نسبتاً تازهٔ آن، هنوز هیچ روشی برای محبوس‌سازی SCP-4205‏ کشف نشده است. همهٔ مشاهده‌های SCP-4205‏ باید بلافاصله پس از کشف به مسئول سایت بنیاد گزارش شوند. هر قربانی فوت‌شده باید برای کالبدشکافی به پزشک قانونی سایت سپرده شود. تا اطلاع ثانوی، در همهٔ اتاق‌هایی که ورقه‌های نازکی از مادهٔ شفاف برای دیدن میان دو فضای جدا دارند، باید یک پایدارساز آزمایشی لنگ-اسکرنتون نگه داشته شود تا اثر ناهنجاری خنثی شود.1پانویس 1: باید با دکتر اسکرنتون تماس بگیرم... یه چیزایی دربارهٔ این دستگاه‌ها شنیدم ولی شاید هنوز آماده نباشن... مارک اون روز داشت درباره‌شون حرف می‌زد، گفت امیدوارکننده به نظر می‌رسن. به درک، همین‌جا نگهش می‌دارم. علاوه بر این، در همهٔ اتاق‌ها باید همیشه دست‌کم دو نفر حضور داشته باشند.

شرح: SCP-4205‏ یک جفت گوی کهربایی‌رنگ بی‌بدن و شبیه چشم انسان‌نماست که عمدتاً درون شیشهٔ شفاف یا نیمه‌شفاف هر سازهٔ پنجره‌مانندی ظاهر می‌شود. وقتی افراد متأثر این چشم‌ها را می‌بینند، مرگ مغزی تقریباً فوراً رخ می‌دهد. 2پانویس 2: باید از جولز بخوام فیلم‌ها رو بازبینی کنه و زمان دقیقش رو دربیاره. مطمئنم مارک یه چیز به این مبهمی رو قبول نمی‌کنه. تا امروز فقط یک مورد شناخته‌شده به مرگ منجر نشده است. SCP-4205‏ تاکنون فقط بر افرادی ظاهر شده که در آن لحظه تنها در یک فضا بوده‌اند.

در تلاش برای احیای قربانیان، مشاهده شد که فعالیت مغز خیلی سریع‌تر از آنچه معمولاً در مرگ طبیعی دیده می‌شود متوقف می‌شود. در کالبدشکافی، به نظر می‌رسد عملکردهای بدنی قربانیان کاملاً سالم مانده‌اند. با این حال، مغز آسیب عصبی گسترده‌ای نشان می‌دهد که عمدتاً روی آمیگدال، هیپوکامپ، لوب گیجگاهی میانی و لوب پس‌سری متمرکز است. البته همهٔ بخش‌های مغز نوعی آسیب نشان دادند که از جهاتی شبیه شوک الکتریکی یا ضربهٔ جمجمه بود.

نخستین کشف SCP-4205‏ در 11 دسامبر 1992 رخ داد، وقتی پژوهشگر تازه‌کار وید دالیتز دید SCP-4205‏ درون پلی(متیل متاکریلات) مسلح میان اتاق مشاهده و اتاق بازجویی F99‏ ظاهر شده است. در بازبینی فیلم دوربین امنیتی اتاق مشاهده، SCP-4205‏ در ویدئو هم دیده شد، با وجود آسیب الکتریکی غیرعادی به نوار. پس از بازبینی‌های بیشتر فیلم‌های نظارتی دو سال گذشته، شش مورد دیگر از SCP-4205‏ کشف شد.3پانویس 3: بیشتر از دو سال لازمه ولی آدم تو یه روز فقط یه مقدار کار می‌تونه بکنه...

موارد وقوع به ترتیب زمانی:

فرد متأثر معاون رابط GOC‏، «گنا»
تاریخ وقوع 5 ژانویهٔ 1990
مکان سایت-19
شرح: معاون رابط، «گنا»، در اتاق نگهداری که به آن اتاق انتظار هم گفته می‌شود تنها ماند تا یکی از کارکنان سایت-19 مدیر سایت، دکتر برایت، را بیاورد. اتاق نگهداری یک پنجرهٔ مشاهده روی دیوار شمال‌شرقی خود دارد. SCP-4205‏ درون شیشهٔ بازتابندهٔ این پنجرهٔ یک‌طرفه دیده شد و به نظر می‌رسد حدود هشت دقیقه بی‌حرکت معاون رابط را تماشا کرده است. در این مدت، نوار امنیتی آسیب الکتریکی خفیفی نشان می‌دهد. به نظر می‌رسد معاون رابط بی‌هدف به اطراف اتاق نگاه می‌کند که SCP-4205‏ را می‌بیند و از صندلی‌اش می‌افتد و می‌میرد. حدود پنج دقیقه بعد، دستیار دکتر برایت او را پیدا کرد.
یادداشت: این حادثه یک حادثهٔ دیپلماتیک جدی میان GOC‏ و بنیاد به بار آورد. این یافته که مرگ در نتیجهٔ SCP-4205‏ بوده، به‌طور محدود با GOC‏ در میان گذاشته شده است.

/* بقیه‌ش رو پر کن، حرومزادهٔ تنبل... */

پژوهش بیشتر دربارهٔ SCP-4205‏ لازم است و دکتر مارک فورسایت آن را با سرپرستی پژوهشگر تازه‌کار وید دالیتز تأیید کرده است.

وضعیت بازبینی: ارسال نشده

فایل 05: JRNL-WD-121292

79 75 6d

JRNL-WD-121292

عصر بخیر، بابا.

7 ساعته که زل زدم به این ترمینال. می‌دونی وقتی رو یه چیزی تمرکز می‌کنم چه‌جوری می‌شم. تازه چراغمم خراب شده. واسه همین فقط با نور ترمینال کار می‌کنم. همین الانش حس می‌کنم چشمام داره خشک می‌شه.

...باید یه چیزی بخورم.

خونه داره کم‌کم شبیه محل کار می‌شه. کار رو با خودم میارم خونه. با این ترمینالم که بنیاد خیلی لطف کرده و بهم داده، با این دستور اکید که «فقط و فقط» مال کارای بنیاده و هیچ چیز دیگه. البته راستش اصلاً نمی‌دونم بازی روی این دستگاه اجرا می‌شه یا نه. شبیه اپل یا آی‌بی‌ام که نیست...

بی‌خیال.

یه حس سوزش ته ذهنم افتاده که ول نمی‌کنه.

نمی‌فهمم چرا هنوز زنده‌ام.
بقیه همه مردن.
شش نفر دیگه... و من.

چرا من؟

من آدم خاصی نیستم.

خب، مامان می‌گفت من خاصم، ولی خب مامانمه دیگه، معلومه که اینو می‌گفت. می‌دونی که چه‌جوریه.

از وقتی دیدمشون، نمی‌تونم به هیچ چیز دیگه‌ای فکر کنم. دیشب تقریباً اصلاً نخوابیدم.
امروز سعی می‌کنم زود بخوابم، شاید فایده داشته باشه. غذا رو فردا هم می‌تونم بخورم.

نگران من نباش، حالم خوب می‌شه.

فایل 06: پیش‌نویس خراب‌شده

??????ید دالیتز
??ضعیت: در انتظار ?رسال

?????????????????

???SCP-4205‏ کشف شدند.

رخدادها به ترتیب زمانی فهرست شده‌اند:

فرد آسیب‌دیده معاون رابط GOC‏، «گنا»
تاریخ رخداد 5 ژانویهٔ 1990
مکان اتاق نگهداری موقت سایت-19
شرح: معاون رابط، «گنا»، در اتاق نگهداری موقت، که به آن اتاق انتظار هم می‌گویند، تنها گذاشته شد تا یکی از کارکنان سایت-19 مدیر سایت، دکتر برایت، را بیاورد. اتاق نگهداری موقت فقط یک پنجرهٔ مشاهده روی دیوار شمال‌شرقی خود دارد. SCP-4205‏ در شیشهٔ بازتابندهٔ این پنجرهٔ یک‌طرفه مشاهده شد و به نظر می‌رسد حدود هشت دقیقه بی‌حرکت معاون رابط را تماشا می‌کند. در این مدت، نوار دوربین امنیتی آسیب الکتریکی خفیفی را نشان می‌دهد. به نظر می‌رسد معاون رابط بی‌هدف به اطراف اتاق نگاه می‌کند که SCP-4205‏ را می‌بیند و از صندلی‌اش می‌افتد و می‌میرد. او حدود پنج دقیقه بعد توسط دستیار دکتر برایت پیدا شد.
یادداشت: این حادثه باعث یک حادثهٔ دیپلماتیک جدی میان GOC‏ و بنیاد شد. این یافته که مرگ او نتیجهٔ SCP-4205‏ بوده، به‌صورت محدود با GOC‏ در میان گذاشته شده است.

فرد آسیب‌دیده کارآموز سوشف سایت-11، لورنا مایکلز
تاریخ رخداد 18 مارس 1990
مکان سرسرای ورودی مدرسهٔ آشپزی سایت-11
شرح: کارآموز سوشف سایت-11، لورنا مایکلز، و دو کارآموز آشپزی دیگر مأمور شده بودند مدرسهٔ آشپزی سایت-11 را تمیز کنند و برای شب ببندند. دو آشپز دیگر برای شب می‌روند و مایکلز یک ساعت و ده دقیقهٔ دیگر می‌ماند. او بدون مجوز از آشپزخانهٔ آموزشی استفاده می‌کند تا چیزی را بپزد که به نظر می‌رسد کیک تولد دختر سه‌ساله‌اش است.5پانویس 5: مارک می‌خواد بهم بگه این مهم نیست... ولی هرچی. من آدمم و این برای «من» مهمه. پس از تمام کردن کار و تمیز کردن آشپزخانه، شروع به ترک ساختمان می‌کند. وقتی به سرسرای ورودی می‌رسد، سرش پایین است تا از میان کلیدهای یک دسته‌کلید یکی را انتخاب کند. وقتی کلید درست را پیدا می‌کند، سرش را بالا می‌آورد و SCP-4205‏ را در شیشه‌های بیرونی پنجره‌ها می‌بیند. مایکلز بلافاصله همراه با کیکش روی زمین می‌افتد. او صبح روز بعد توسط سرآشپز سایت-11، گراسا فردریکو، پیدا شد.
یادداشت: ندارد

فرد آسیب‌دیده سرایدار سایت-19، مارک مارکوس
تاریخ رخداد 11 ژوئن 1990
مکان طبقهٔ F9‏ پارکینگ زیرزمینی سایت-19 [ST-PL‏]، داخل خودروی متعلق به قربانی
شرح: سرایدار سایت-19، مارک مارکوس، دیده می‌شود که در زمان استراحتش از آسانسور در ST-PL F9‏ سایت-19 بیرون می‌آید. او سوار خودرویش، یک دوج چارجر آبی و سفید مدل 1985،6پانویس 6: این یارو سلیقه‌ش خوب بود... می‌شود و چرت می‌زند. پس از بیست دقیقه، مارکوس بیدار می‌شود و SCP-4205‏ را در شیشهٔ جلوی خودرو می‌بیند. مارکوس روز بعد توسط ویلهلم گرونگکوک پیدا شد؛ چون مارکوس از استراحتش برنگشته بود و همسرش هم او را در خانه ندیده بود، جست‌وجو برای پیدا کردنش آغاز شده بود.
یادداشت: این همه آدم... خانواده‌ها. آدم‌های مهم. و من واقعاً کی‌ام؟

فرد آسیب‌دیده SCP-048 خنثی‌شده [SCP-048-N‏]
تاریخ رخداد 20 نوامبر 1990
مکان محفظهٔ نگهداری QM-X15‏ در ناحیهٔ-14
شرح: رویه‌های محبوس‌سازی SCP-048-N‏ آن را به‌طور خاص در برابر SCP-4205‏ آسیب‌پذیر کرده بود. SCP-048-N‏ موجودی انسان‌نما بود که به شکل دختری کم‌سن (حدوداً 8 تا 10 ساله) و دچار سوءتغذیه با اصالت خاورمیانه‌ای دیده می‌شد، هرچند ادعا می‌کرد هزاران سال سن دارد. SCP-048-N‏ ادعا می‌کرد یَم، خدای کنعانی، است، با اینکه یم معمولاً به شکل یک مرد تصویر می‌شود. SCP-048-N‏ به‌طور اجباری هر فضایی را که در آن بود با آب پر می‌کرد و همچنین می‌توانست از هر سطح جامد و کدری عبور کند. بخش مهمی از رویه‌های محبوس‌سازی SCP-048-N‏ این بود که او همیشه داخل یک مکعب شیشه‌ای نگه داشته شود، چون SCP-048-N‏ نمی‌توانست از مواد شفاف عبور کند. در 20 نوامبر 1990، ناحیهٔ-14 یک تمرین اضطراری داشت که پژوهشگران داخل اتاق مشاهدهٔ SCP-048-N‏ برای آن از اتاق بیرون رفتند. در عرض دو دقیقه، SCP-4205‏ روی هر شش شیشهٔ مکعب محبوس‌سازی SCP-048-N‏ ظاهر می‌شود. پس از تأیید مرگ توسط مدیر ناحیهٔ-14، دکتر لایر، SCP-048-N‏ خنثی‌شده اعلام می‌شود.
یادداشت: به نظر می‌رسید دکتر لایر وقتی مطلع شد خنثی‌شدن SCP-048-N‏ نتیجهٔ سهل‌انگاری نبوده، خیلی خیالش راحت شد. SCP-048 به‌خاطر ماهیتش به‌عنوان یک خدای احتمالی، که شناخته‌شده است خدای دشمنش بعل است، دارایی مفیدی به حساب می‌آمد.

فرد آسیب‌دیده ادهم سعیدوف
تاریخ رخداد 11 ژوئن 1991
مکان بعداً پرش کن، وید
شرح: همین حالا پرش کن، وید
یادداشت: بعداً همین حالاست، وید

فرد آسیب‌دیده ایتپره (پیت) توره‌ای
تاریخ رخداد 8 اکتبر 1992
مکان این یارو به‌هرحال آدم کسل‌کننده‌ای بود
شرح: احتمالاً سراغ آدمای کسل‌کننده می‌ره
یادداشت: ولی تئو که کسل‌کننده نیست...

فرد آسیب‌دیده دکتر تئودور کوِیل
تاریخ رخداد 9 دسامبر 1992
مکان داخل انبار محبوس‌سازی SCP-965 در سایت-19
شرح: هنگام انجام بازرسی معمول از SCP-965-1، دکتر کوِیل SCP-4205‏ را در پنجره‌ای دید که SCP-965 هم در آن بود. دکتر کوِیل، مانند پژوهشگر تازه‌کار دالیتز، برخلاف قربانیان دیگر بلافاصله نمرد.
یادداشت: این مشاهده تا زمانی کشف نشد که دکتر کوِیل حادثه‌ای را گزارش داد مبنی بر اینکه SCP-965 «ظاهراً حالا چشم [دارد]». وقتی از او اطلاعات بیشتری خواسته شد، دکتر کوِیل توصیفی داد که با حادثه‌های دیگر مطابقت داشت. به دلیل ماهیت SCP-965، هیچ تصویر ویدیویی مستقیمی از محوطهٔ محبوس‌سازی SCP-965 وجود ندارد، بنابراین هیچ تأیید ضبط‌شده‌ای از این مواجهه در دست نیست. با این حال، دکتر کوِیل پیش از این مواجهه از وجود SCP-4205‏ خبر نداشت.

گزارش آزمایش SCP-4205‏

نام پژوهشگر تازه‌کار وید دالیتز
تاریخ 12/13/1992
سرپرست دکتر مارک فورسایت [ 3] [[حاضر نبود]]
شرح: سعی کردم لمسش کنم. دوباره دیدمش و سعی کردم لمسش کنم.
نتایج: حسش مثل وقتی بود که دو تا بادکنک رو به هم می‌مالی و یکیش رو به بازوت می‌زنی. فقط این دفعه همهٔ بدنم این‌جوری شد. ولی واقعاً نمی‌تونستم لمسش کنم. نه جلوی شیشه‌ست نه پشت شیشه. «توی» شیشه‌ست. و نمی‌فهمم داره به من نگاه می‌کنه یا نه. اصلاً واقعاً چشمه؟

پژوهش بیشتر دربارهٔ SCP-4205‏ لازم است و دکتر مارک فورسایت آن را با مسئولیت پژوهشگر تازه‌کار وید دالیتز تأیید کرده است.

وضعیت بازبینی: ارسال نشده

فایل 07: JRNL-WD-121392

JRNL-WD-121392

بابا.

یکی دیگه هم هست. تنها نیستم. تنها نیستم. من. تنها. نیستم.

کوِیل. کوِیل رو می‌شناسم. تقریباً هم‌سن منه. البته از من بیشتر توی بنیاد بوده. دانشگاه رو هم توی یه مدت آبرومند تموم کرد، نه اینکه بعد از دو سال گند زدن یکی بیاد کون بدبختش رو نجات بده. شرط می‌بندم هیچ‌وقت مجبور نشده ده ساعت جون بکنه که فقط یه خط از رویهٔ محبوس‌سازی رو بنویسه، اونم وقتی داره سبک‌سنگین می‌کنه که باید اسم علمی پلکسی‌گلاس رو بیاره یا نه.

فردا. فردا باهاش حرف می‌زنم.

راستی، فکر کنم توهم زدنم شروع شده.

دیشب توی تخت دراز کشیده بودم و هی این پهلو و اون پهلو می‌شدم. همه کار کردم. حتی رادیو رو روشن کردم که یه کم از اون جازهای ملایم مزخرف گوش بدم، همونا که تو عاشقشون بودی، واقعاً هیچ قرص خوابی بهتر از اون آشغالا نیست (به دل نگیر). به پهلوی راست چرخیدم، رو به پنجرهٔ اتاق‌خوابم، و دیدمشون. دوباره. عین دفعهٔ اول. حس کردم بدنم سفت شد، کل تنم انگار گرفت. یه مدتی بهش زل زدم که انگار یه عمر طول کشید.

بختک رو می‌شناسی؟ بچه که بودم سراغم می‌اومد، قبل از اینکه تو بری، ولی فکر نکنم هیچ‌وقت بهت گفته باشم. از خواب می‌پریدم، خشک مثل تخته، و حس می‌کردم یه چیزی انگشتای پام رو می‌کشه و با همون صدای جادوگر بدجنس غرب توی «جادوگر شهر اوز» کرکر می‌خنده. (راستی اون تقصیر توئه. می‌دونستی ازش وحشت دارم و باز با همون صدا اذیتم می‌کردی.) آخرش می‌تونستم یه نفس بکشم و هول‌هولکی توی تخت بلند شم و می‌دیدم هیچی نیست.

این دفعه نه. این دفعه انگار توانِ تکون خوردن کم‌کم برگشت، مثل اینکه گره‌های سفت توی مفصل‌هام یکی‌یکی داشتن باز می‌شدن. بعد از تخت بلند شدم، ولی هنوز اونجا بود.

حالا تا آخرش گوش کن. دکتر مارک بهم گفته بود چند تا آزمایش برای 4205 فکر کنم. که خب، آخه من چطوری یه چیزی رو آزمایش کنم وقتی حتی نمی‌دونم کجاست؟

ولی این فرصتم بود، باید یه کاری می‌کردم. و منِ گوه‌خورِ کودن هم تنها چیزی که به ذهنم رسید این بود که بهش دست بزنم. یعنی، روز بعدش داشتم خودم رو لعنتی می‌زدم، چون ده‌ها آزمایش دیگه بود که خیلی بهتر بودن، ولی تنها چیزی که به فکرم رسید این بود که بهش دست بزنم.

خلاصه، من، خب دیگه... بهش دست زدم. واقعاً اتفاقی نیفتاد. یه جور لرز عجیب توی کل بدنم حس کردم، ولی همین.

به هیچ‌کس نگفتم. دو تا پیش‌نویس آخرم رو هم تحویل ندادم. فقط نمی‌خوام از پروژه کنارم بذارن. این فرصت منه که خودم رو به همه ثابت کنم. لعنتی، ولی باید بهشون بگم. یه چیزی داره اتفاق می‌افته. این طبیعی نیست. می‌خوام به مامان زنگ بزنم و باهاش حرف بزنم، هرچند واقعاً نمی‌تونم هیچی از این چیزا رو بهش بگم. لعنتی، از دروغ گفتن بهش متنفرم.

کاش یکی رو داشتم. حتی تو رو هم واقعاً ندارم...

اَه، ببخشید، منظورم این نبود. فقط خیلی لعنتی تحت فشارم. ببخشید.

شب بخیر بابا، دلم برات تنگ شده.

فایل 08: SCP-4205-DRAFT-??

SCP-4205-DRAFT-??

نویسنده: پژوهشگر تازه‌کار وید دالیتز
وضعیت: ارسال‌ش‌ش????

شماره ?: SCP-4205
کلاس موضوع: ??

رویه‌های ویژه محبوس‌سازی: هیچ روشی برای محبوس‌سازی SCP-4205‏ پیدا نشده است. محبوس‌سازی غیرممکن است. هیچ نقطه‌ضعفی ندارد. همهٔ مشاهده‌های SCP-4205‏ باید بلافاصله پس از کشف به سرپرست سایت بنیاد گزارش شوند. هر قربانی فوت‌شده باید برای کالبدشکافی به پزشک قانونی سایت تحویل داده شود. تا اطلاع ثانوی، در همهٔ اتاق‌هایی که ورقه‌های نازکی از مادهٔ نیمه‌شفاف برای دیدن میان دو فضای جدا از هم دارند، باید یک تثبیت‌کنندهٔ آزمایشی لنگ-اسکرنتون نگه داشته شود تا اثر ناهنجاری خنثی شود. #پانویس #: حالا انگار من هیچ‌وقت فرصت می‌کنم ازش بپرسم. علاوه بر این، همهٔ اتاق‌ها باید همیشه دست‌کم دو نفر در خود داشته باشند.

هر روح بیچاره و بدبختی که SCP-4205‏ را ببیند و نمیرد هم باید فوراً کشته شود. معلوم است که SCP-4205‏ فقط اشتباه کرده.

در تلاش برای احیای قربانیان، مشاهده شد که مرگ مغزی بسیار سریع‌تر از آنچه معمولاً در مرگ طبیعی دیده می‌شود رخ می‌دهد. در کالبدشکافی، به نظر می‌رسد اعمال بدنی قربانیان کاملاً سالم مانده است. ولی، بلا بلا بلا بلا یه مشت چرت‌وپرت علمی دربارهٔ مغز که واقعاً ازش سر درنمیارم و فقط از یه گزارش پزشک قانونی کپی کردم. کی به تخمشه که با مغز چی کار می‌کنه؟

نخستین کشف SCP-4205‏ در 11 دسامبر 1992 رخ داد، وقتی پژوهشگر تازه‌کار وید دالیتز زبانش را به میلهٔ پرچم یخ‌زدهٔ زندگی زد و یه جوری بهش نچسبید.

SCP-4205‏ شکل دارد. انگار آنجا نیست. یا آنجاست، مثل یک پارگی در فضا. نه یک خلأ. انگار چشم‌هایم می‌خواهند نگاهش کنند، اما مغزم نمی‌گذارد. مثل وقتی که یک مانیتور CRT‏ با تنظیم تصویر خراب یک خط سیاه دارد که مدام روی صفحه بالا و پایین می‌رود.

موارد مربوط به آن شش نفر خوش‌شانسی که مردند فهرست نمی‌شوند، چون کی اهمیت می‌ده.

PQJhlOtxm2
dsklIs20X4Y9XJnhRIOa2g
4ZdhXxtSudvab25cEvgPWjO14JHcOIhRpzv9dUeBrnx8n2e
d1z6XgfRxSArtm8O7yrrN

فایل 09: JRNL-WD-121392

??????

JRNL-WD-121392

لعنت بهش

فقط می‌خوام با تمام قوا بزنم وسط تخمای اون کیرخرای گوه‌خور حرومزاده.

به درک.

به درک.

اصلاً برام مهم نیست که اینو می‌بینن.

فقط چون می‌دونم شما حرومزاده‌ها می‌تونید اینو بخونید، دست نمی‌کشم.

آره، سلام بابا.

معلوم شد فقط با تو حرف نمی‌زدم. بنیاد کل این مدت داشته نگاه می‌کرده.
اگه برای صفحه دست تکون بدم می‌تونن ببینن؟ لعنتی امیدوارم بتونن.

سه ساعت.
سه.
ساعت.
دکترِ ساک‌زنِ کیرِ فسقلیِ خودش، مارک فورسایت، سه. ساعت. سرم داد و بیداد کرد.
من غیرحرفه‌ای‌ام.
من یه بچه‌ام.
من خنگ و احمقم.
هیچ‌وقت نباید می‌ذاشتن فارغ‌التحصیل شم.
اون هیچ‌وقت نباید کمکم می‌کرد.
آخه چی توی من دیده بود.
(همه‌ش حرفای خودش.)

و حرفای خودم. لعنتی دارم کیو گول می‌زنم، حق با اونه. حق با اونه! می‌دونم که حق با اونه. فقط بالاخره دقیقاً همون چیزی رو گفت که سال‌هاست دارم به خودم می‌گم.
فرستادم خونه. از SCP-4205‏ کنارم گذاشت.
قطعاً اخراجم.

بهم گفت قراره «زیر نظر» باشم. اجازه ندارم از خونه‌م برم بیرون.
ولی من همین الانشم زیر نظرم.

صبر کن، بذار به دوست جدیدم سلام کنم.

نه، هیچی.

آهان، راستی، هنوز بهت نگفتم.
دیگه همیشه اونجان. چشم‌ها. همه‌جا هستن.
پنجرهٔ اتاق‌خواب. پنجرهٔ در ورودی. پنجرهٔ آشپزخونه. پنجرهٔ هال.
البته پنجرهٔ در ورودی نه... از اون پنجره خوشش نمیاد.
قسم می‌خورم یه کم پیش حتی اون حرومزاده رو توی لیوان آبم دیدم.

نمی‌دونم چه خبره. الان لعنتی اون‌قدر شاکی‌ام که نمی‌ترسم ولی...
اگه قراره با این چیز اینجا گیر بیفتم، بهتره آزمایشش کنم. نمی‌ذارم این جلوم رو بگیره.

آهان، اینم بگم، قبل از اینکه مثل کاغذ باطله مچاله‌م کنن، کوِیل رو پیدا کردم. به نظر می‌رسید... حالش خوبه. بهم گفت از وقتی چشم‌ها رو دیده تا امروز هیچ اتفاقی نیفتاده.
شاید واقعاً دارم دیوونه می‌شم. ولی کاش می‌تونستم بیشتر باهاش حرف بزنم. از دانشگاه تا حالا تحسینش می‌کردم.

ولی دیگه لعنتی خیلی دیره. احتمالاً آخرش از پیری توی همین خونه می‌میرم، در حالی که بنیاد با یه چوب بهم سیخونک می‌زنه.

فقط تو، من، دوستِ چشم‌درخشانم، و اون حرومزاده‌هایی که دارن اینو می‌خونن.

با احترام،

....................../´¯/)
....................,/¯../
.................../..../
............./´¯/'...'/´¯¯`·¸
........../'/.../..../......./¨¯\
........('(...´...´.... ¯~/'...')
.........\.................'...../
..........''...\.......... _.·´
............\..............(
..............\.............\...

فایل 10: SCP-4205-DRAFT-0....4?

SCP-4205-DRAFT-0....4?

نویسنده: زندانی وید
وضعیت: ن?????د

شماره ?: SCP-XXX
کلاس موضوع: کتر

خسته‌تر از اونم که کل مدخل رو ویرایش کنم، فقط چند تا یادداشت می‌ذارم، همون‌طور که بهم گفت:

  • اضافه کن که حس می‌شه داره نزدیک‌تر می‌شه.

  • اضافه کن که بعضی‌ها، مثل کوِیل، به نظر می‌رسه اصلاً تحت تأثیر قرار نمی‌گیرن. اسم کوچیک کوِیل چی بود؟

  • اضافه کن که ادعای مالکیت کرده.

  • حس پارازیت رو اضافه کن.

آزمایش‌ها

آزمایش 1 نور چراغ‌قوه انداختن روش
نتیجه هیچی

آزمایش 2 با دستهٔ جارو به شیشه زدن
نتیجه حس پارازیت یه کم بیشتر شد. بعد از چند ثانیه از بین می‌ره.

آزمایش 3 سعی کن باهاش گپ بزنی.
نتیجه یه مدتی طول کشید ولی جواب داد. نمی‌تونم اینجا بنویسم چی گفت... بهم گفت ننویسم.

آزمایش 4 سعی کن باهاش توپ‌بازی کنی.
نتیجه با توپ پنجره رو شکستم. توی تیکه‌های شیشه می‌بینمش.

آزمایش 5 بهش دست بزن
نتیجه نه. نه نه نه. دست نمی‌زنم. من دست نمی‌زنم.

فایل 11: یادداشت خراب‌شده

????????همم. فقط یه روز گذشته. آره، واقعاً، فقط یه روز.
سعی کرد بهم بگه که چشم‌ها تویی. ولی می‌دونم دروغگوئه.

بهم گفت غذا نخورم. یا... من...

نمی‌دونم.

به هر حال گشنه‌م نیست.

سعی کردم به مامان زنگ بزنم ولی شماره‌ش یادم نیومد. فقط با صدای بوق آزاد وایسادم تا اینکه تلفن شروع کرد سرم زوزه کشیدن.
این مدخل برای 4205. باید تمومش کنم. مجبورم. دکتر مارک بره به درک.

شمارهٔ خونه‌مون یادته، بابا؟
تو رو خدا بهم بگو.

تو رو خدا، تو رو خدا، تو رو خدا بهم بگو، تو رو خ???
???دا، با???

باقی فایل خراب است.

فایل 12: SCP-4205-DRAFT-⧲•⧲

SCP-4205-DRAFT-⧲•⧲

نویسنده: وید
وضعیت: نه

شماره موضوع: X
کلاس موضوع: توی خونه

رویه‌های ویژه محبوس‌سازی: چیزی رو که نمی‌شه محبوسش کرد نمی‌شه محبوس کرد. هیچ‌وقت نمی‌تونی. حتی اگه بخوای هم نمی‌تونی. من از اینجا می‌زنم بیرون. از پنجره‌م می‌پرم بیرون، نمی‌تونی جلومو بگیری.

باید بنویسم. نوشتن کمکم می‌کنه یادم بمونه.

آره! آره که کمک می‌کنه. نکن. به من دروغ نگو، کمک می‌کنه.

برو بیرون، پیدا کن
پیدا کن
پیداش کن
تئو.
می‌بینمش.

اون حسی که هر وقت می‌دیدمش ته دلم می‌افتاد.
قوی، حتماً بغل کردنش خیلی خوبه، شرط می‌بندم.
چرا هیچ‌وقت بهش نگفتم؟

چرا هیچ‌وقت به خودم نگفتم؟

باید برم بیرون.
بذار برم بیرون، خواهش می‌کنم.

چرا نمی‌ذاره برم بیرون، بابا؟

من هیچ‌وقت بیرون نمی‌رم ولی اون می‌ره.

تئـ-
اولش با

تئـ

ولی اصلاً یادم نمیاد.

اسم من ویده، بهش می‌گم.
دوست داری یه وقت با هم بریم کوه‌پیمایی، تئـ.. تـ.. من... من یه جای خوب بلدم. همین نزدیکیه.

تئوئه تئو

می‌شه لط...

تئو، می‌شه لطفاً بغلم کنی، فقط همینو می‌خوام.
فقط همینو می‌خوام

خداحافظ.

فایل 13: ???

???
?????????‌های ویژه محبو??????: چی؟ نه نه. م... م???م چشمامو ببندم. نگا نکن.
نگاخ. نگاه.
نـه. نه.
چ??? چرا؟
آخ، باش، باشه.

این- این شر- شرحه نه محبوس.
برق ساکن. برقی. با جرقهٔ زززپ مثل برق که از توی نخ سیم رد می‌شه.

هیسسس ساکت. باید تمومش کنم.

بو می‌ده. نه، نه، من نه، جدی. مثل وقتی که...
یادته وقتی نون می‌پزی پختی؟
من خیلیی خیلی کوچیگ بودم. اولین چیزی که یادمه، اون بو.
چشمای چشمام باز می‌شه وقتی تو گهواره بیدار می‌شم و بوی اون نونو حس می‌کنم.
یادمه... ولی من من مزه‌شو یادم نیست خوردنش گاز زدنش.
یادم نیست گازش زده باشم

آر آره بو بو داره یه بویی داره
یه ظاهرم داره یه شکل
مثل یه دسته پرنده که با هم می‌چرخن
یادته؟
من یادمه
تو پارک، همونی که اسم منو داره
تو همیشه بهم می‌گی اسم منو روش گذاشتن
و ما پرنده‌ها رو تو آسمون نگاه می‌کنیم. مثل یه مایع توی آبی. کلی لکهٔ سیاه
چرا اون‌جوری حرکت می‌کردن؟
همین شکلیه، بیرون شیشه
مثل کلی کلی صدتا پرنده
مثل مایع سیاه توی آبی
هرج‌ومرج ولی کنترل‌شده
اون چه پرنده‌ای بود، بابا؟

باید این نوشته رو تموم کنم
برق چقدر سنگینه
می‌تونه ????????
???? اون ???????? ????

خرابی داده در سطح بحرانی

خطر خرابی کامل سیستم.

تأیید و ادامه؟

فایل 14: SCP-4205-FINAL

SCP-4205-FINAL

نویسنده: پژوهشگر ارشد دکتر مالکوم یانگ
وضعیت: ارسال‌شده در 12/11/1998
تأییدشده در 12/25/1998

شماره موضوع: SCP-4205
کلاس موضوع: کتر

رویه‌های ویژه محبوس‌سازی: SCP-4205‏ در حال حاضر محبوس نشده است. وضعیت آن نامعلوم است و پژوهش فعال برای یافتن روش‌های مؤثر محبوس‌سازی ادامه دارد. هرگونه ظهور SCP-4205‏ باید فوراً به مدیر سایت، جیکوب ایث، گزارش شود. ویدیوهای ضبط‌شده از SCP-4205‏ باید فریم به فریم از نظر هرگونه ناهنجاری بصری بررسی شوند و همهٔ دستگاه‌های الکترونیکی که هنگام رویداد دیدن در آن نزدیکی بوده‌اند باید به‌دقت از نظر هرگونه خرابی داده پایش شوند. آزمایش‌های اولیه نشان داده است که به نظر می‌رسد شیشهٔ سربی بر SCP-4205‏ اثر منفی می‌گذارد و/یا آن را دفع می‌کند.

از همین لحظه، همهٔ شیشه‌ها یا مواد شیشه‌مانند در همهٔ بخش‌ها و محوطه‌های سایت‌های آسیب‌دیدهٔ بنیاد با شیشهٔ آغشته به سرب جایگزین می‌شوند یا با لعاب سربی پوشانده می‌شوند. یک متخصص SCP-4205‏ برای راهنمایی و نظارت به همهٔ سایت‌های آسیب‌دیده گمارده می‌شود. به عنوان احتیاط دوم، اکیداً توصیه می‌شود همهٔ کارکنان سایت‌های آسیب‌دیده که به عینک طبی نیاز دارند، عینک خود را با لنز تماسی عوض کنند یا تحت جراحی کراتومیلیوز درجا به کمک لیزر (لیزیک) قرار بگیرند.

شرح: SCP-4205‏ یک ناهنجاری با است که از راه دیدن درک می‌شود و به شکل دو شیء چشم‌مانند درخشان و کهربایی‌رنگ در کنار هم، درون یک محیط شفاف ظاهر می‌شود. این محیط باید نقش پنجرهٔ دید میان دو فضای بستهٔ جدا از هم را داشته باشد. تاکنون SCP-4205‏ در این موارد ظاهر شده است:

  • شیشهٔ سکوریت

  • شیشهٔ مات

  • شیشهٔ فلوت

  • نمونهٔ آزمایشی پوشش محافظ پلیمری در برابر خطر

  • پلکسی‌گلاس

هر موجود باشعوری که مستقیماً به SCP-4205‏ نگاه کند، بی‌درنگ دچار مرگ مغزی برگشت‌ناپذیر می‌شود و همهٔ فعالیت‌های عصبی قابل اندازه‌گیری در کمتر از 500 میلی‌ثانیه پس از مواجهه متوقف می‌شود. هر فیلم ویدیویی دیجیتالی که هنگام رویداد دیدن SCP-4205‏ ضبط شود، همیشه درجاتی از اختلال و خرابی دارد. بررسی فریم به فریم این ضبط‌ها فریم‌هایی را نشان می‌دهد که هر کدام مکان‌های مختلفی را نمایش می‌دهند که فرد آسیب‌دیده زیاد به آن‌ها رفت‌وآمد داشته است. بررسی این اثر ادامه دارد.

SCP-4205 در REC-4205-09BD1. طولانی‌ترین ضبط شناخته‌شده از این ناهنجاری.

در یک مورد، پایانهٔ بنیاد که یک فرد آسیب‌دیده هنگام رویداد دیدن از آن استفاده می‌کرد، بعدها با خرابی شدید متنی و داده‌ای پیدا شد. طبق گزارش‌های ویرایش شبکه، در دو ساعت و نیم میان رویداد دیدن و بررسی پایانه، فایل‌های 014205-AnomArch-52-57-44‏ تا 134205-AnomArch-52-57-44‏ یکی پس از دیگری درج و بایگانی شدند و جایگاه‌های اولویت‌دار پایگاه داده برای SCP-4205‏ به آن‌ها داده شد. تلاش‌ها برای حذف آن‌ها ناموفق بوده است.

کشف این ناهنجاری و خطرهای مرتبط با آن، و نیز تلاش‌های ناموفق برای محبوس‌سازی آن، به تشکیل Xi-6‏ «آتش سنت المو» برای تحقیق دربارهٔ SCP-4205‏ انجامید. پس از مرگ پژوهشگر تازه‌کار وید دالیتز، نیروی ویژهٔ سیار Xi-6‏ فایل‌هایی را که به شکل ناهنجار بایگانی شده بودند به‌طور کامل بررسی کرده است. با اینکه تجربه‌ای که این فایل‌ها منتقل می‌کنند اطلاعاتی دربارهٔ اثرهای ناهنجار آن آشکار کرده است، تاکنون نمی‌توان تأیید کرد که تجربه‌های شرح داده‌شده در آن‌ها میان همهٔ افراد آسیب‌دیده مشترک است یا نه.

تحلیل بلورشناختی همهٔ مواد شفاف در خانهٔ پژوهشگر تازه‌کار دالیتز نشان داد که شیشه‌های نصب‌شده روی در ورودی اصلی خانه با لعابی از اکسید سرب 34 درصد پوشانده شده بودند. این یافته به اجرای رویهٔ ویژهٔ 4205-Δ انجامید که در پانزده ماه بعد، مرگ‌های مرتبط با SCP-4205‏ را 84 درصد کاهش داد.

سی‌وهفت مورد مواجهه که با شواهد ویدیویی تأیید شده‌اند ثبت شده است و هیچ سوژه‌ای زنده نمانده است. نیروی ویژهٔ سیار Xi-6‏ در حال گردآوری بایگانی‌ای از همهٔ افراد آسیب‌دیده است و این بایگانی پس از تکمیل در این پرونده قرار خواهد گرفت.

یادداشت ویژه: جست‌وجو در پایگاه دادهٔ کارکنان بنیاد برای دکتر تئودور کوِیل هیچ نتیجه‌ای نداشت. مأموران بنیاد بعدها دکتر تئودور کوِیل را، که همکلاسی دانشگاهی سابق وید دالیتز متوفی بود، ساکن فارگو در داکوتای شمالی شناسایی کردند. تاکنون پرسش‌وجو از این فرد لازم تشخیص داده نشده است.

دیدگاه‌ها

در حال بررسی وضعیت ورود…

اولین نفر باشید که نظر می‌دهد.